Amadeus

-
Η ευτυχία είναι ώρες-ώρες πράγμα απλό. Όπως το να επιστρέφεις στο σπίτι σου μετά από δημιουργική συνάντηση με αγαπημένα πρόσωπα, μέσω άδειου αυτοκινητόδρομου, ακούγοντας στη διαπασών τους Γάμους του Φίγκαρο του Μότσαρτ.

Αυτά έγιναν το βράδυ της 29ης Ιανουαρίου 2007, ημέρας της ζωής μου.

Σχόλια

Ο χρήστης Christophorus είπε…
Σου άφησα ένα "δωράκι" στο ποστ σου για τον Έλιοτ - εκείνο με τον "άηχο θρήνο".


Μου άρεσε το "...ημέρα της ζωής μου". Δεν ξέρω γιατί.
30/1/07
Ο χρήστης Αλέξης Χαρισιάδης είπε…
Το απήλαυσα ήδη το "δωράκι"!
30/1/07
Ο χρήστης Tradescadia είπε…
Σου εύχομαι ολόψυχα να έχεις πολλές ακόμα τέτοιες "ημέρες της ζωής σου" και σε όλες τους να μπορείς να βιώσεις στιγμές ευτυχίας. Καλημέρα!
30/1/07
Ο χρήστης γιγνεσθαι είπε…
Σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές γιατί ξέρω ότι τις εννοείς.
30/1/07
Ο χρήστης Dawkinson είπε…
Η θεϊκή υπόσταση των μικρών πραγμάτων!
30/1/07
Ο χρήστης Αλέξης Χαρισιάδης είπε…
Ταιριάζει, ειδικά όταν πρόκειται για μουσική του Μότσαρτ.
30/1/07
Ο χρήστης Stavros Katsaris είπε…
Καλησπέρα!
Πραγματικά είναι εκείνες οι διαδρομές που ο Νίκος Δήμου αποκαλεί τέλειες.
Ξεχωριστές για τον κάθε ένα αλλά ιδιαίτερα σημαντικές!
3/2/07
Ο χρήστης Αλέξης Χαρισιάδης είπε…
Είναι εκείνες οι ευτυχισμένες συγκυρίες που χωρίς να ξέρεις πότε θα προκύψουν, όταν προκύπτουν κάνουν κάποιες στιγμές της ζωής μας τόσο ξεχωριστές και αξέχαστες.
3/2/07
Ο χρήστης Αλέξης Χαρισιάδης είπε…
Τι καλά!
23/10/13
Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωτική Τέχνη

-
Εικόνα
Τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την εμπειρία του να βλέπεις το πρωτότυπο ενός έργου τέχνης. Καλά τα βιβλία, καλά τα αντίγραφα, καλές οι ψηφιακές απεικονίσεις μεγάλης ευκρίνειας αλλά τίποτα μα τίποτα δεν συγκρίνεται με το πρωτότυπο. Πριν μερικές μέρες ήμουν στο Σικάγο. Εκεί είχα την ευκαιρία να ξαναεπισκεφτώ το Art Institute of Chicago. Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου που αν και δεν διαθέτει τεράστια συλλογή, παρουσιάζει στους χώρους του μερικά από τα πιο μεγαλοφυή έργα ζωγραφικής, όλων των εποχών. Συνήθως όταν επισκέπτομαι μουσεία προτιμώ να είμαι μόνος. Ενώ το να μοιράζομαι την εμπειρία αυτή με κάποιον άλλον έχει τη γοητεία του το να είμαι μόνος μου δίνει μια άλλη ελευθερία στο σε ποια έργα θα αφεθώ και για πόση ώρα. Χρησιμοποιώ τη λέξη αφεθώ εσκεμμένα. Για να "δεις" ένα έργο χρειάζεται να αφήσεις να σου μιλήσει και να αφεθείς σε αυτά που έχει να σου πει. Είναι διάλογος. Είναι επαφή. Το ζωγραφικό έργο τέχνης από μόνο του δεν είναι παρά μπογ...
Διαβάστε περισσότερα

Είναι ύπνος η άνοιξη;

-
​ Λοιπόν γιατί, ὅταν μέ χρυσή μανία ἡ ἄνοιξη ἐξαφανίζει τ' ἀπομεινάρια τοῦ χειμώνα, γιατί θά πρέπει νά ὀνειρεύεται ὁ νοῦς ἐπιστροφή ἤ θάνατο; Εἶναι ὕπνος ἡ ἄνοιξη; Αὐτό τό θάλπος εἶναι γιά ἐραστές πού ἐκπληρώνουν τελικά τόν ἔρωτά τους, αὐτή ἡ ἀρχή κι ὄχι ἐπανάληψη, αὐτό τό ἀδιάκοπο βουητό τῆς νέας μέλισσας. Απόσπασμα απο το ποίημα «Σημειώσεις για έναν υπέρτατο μύθο» του Wallace Stevens, σε μετάφραση του Στάθη Καββαδά. Εκδοσεις Βιβλιοπωλειον της «Εστίας». Πίνακας: Alexej von Jawlensky 
Διαβάστε περισσότερα

Contrapunctus

-
Εικόνα
  Λίγες μέρες πριν εκδόθηκε η ποιητική μου συλλογή Contrapunctus από τις εκδόσεις Πληθώρα. Ήταν ένα πείραμα αντίστιξις. Ξεκίνησε με το ερώτημα: τι είδους ποίηση μπορεί να γεννήσει η έκθεση σε ένα μουσικό έργο; Το Contrapunctus είναι μια προσωρινή απάντηση. Και φυσικά το έργο αυτό που ακούμε εδώ ήταν ένα από τα πολλά που έδωσαν αφορμή για την απόπειρα δημιουργίας κάποιων ποιημάτων. Το έργο είναι ημιτελές. Στην εδώ απόδοση το Trifonov το συμπληρώνει με δική δημιουργική προσπάθεια. Αν και το αποτέλεσμα είναι άρτιο, θα προτιμώ ξεκάθαρα την ημιτελή εκδοχή του, παιγμένη από τον Glenn Gould. Την παραθέτω παρακάτω.  Glenn Gould - Contrapunctus XIV Die Kunst der Fuge
Διαβάστε περισσότερα