Πρόκληση
Τα όστρακόδερμα ζουν ήσυχα τη σύντομη ζωή τους και πεθαίνοντας αφήνουν πίσω μια μικρή ομορφιά, ένα κοχύλι. Πόσοι από μας μπορούν να πουν το ίδιο;
Ζωτική Τέχνη
Τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την εμπειρία του να βλέπεις το πρωτότυπο ενός έργου τέχνης. Καλά τα βιβλία, καλά τα αντίγραφα, καλές οι ψηφιακές απεικονίσεις μεγάλης ευκρίνειας αλλά τίποτα μα τίποτα δεν συγκρίνεται με το πρωτότυπο. Πριν μερικές μέρες ήμουν στο Σικάγο. Εκεί είχα την ευκαιρία να ξαναεπισκεφτώ το Art Institute of Chicago. Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου που αν και δεν διαθέτει τεράστια συλλογή, παρουσιάζει στους χώρους του μερικά από τα πιο μεγαλοφυή έργα ζωγραφικής, όλων των εποχών. Συνήθως όταν επισκέπτομαι μουσεία προτιμώ να είμαι μόνος. Ενώ το να μοιράζομαι την εμπειρία αυτή με κάποιον άλλον έχει τη γοητεία του το να είμαι μόνος μου δίνει μια άλλη ελευθερία στο σε ποια έργα θα αφεθώ και για πόση ώρα. Χρησιμοποιώ τη λέξη αφεθώ εσκεμμένα. Για να "δεις" ένα έργο χρειάζεται να αφήσεις να σου μιλήσει και να αφεθείς σε αυτά που έχει να σου πει. Είναι διάλογος. Είναι επαφή. Το ζωγραφικό έργο τέχνης από μόνο του δεν είναι παρά μπογ...
Σχόλια
Να μιλήσω προσωπικα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου με απασχολούσε το τι θα αφήσω μετά.
Όχι υλικά αλλά πάνω σε αυτό που κάνω.
Οι περισσότεροι μου λένε πως αυτό είναι εγωιστικό.
Δεν ξέρω μπορεί...
Προσωπικά δεν μου φαίνεται καθόλου εγωιστικό το να θέλει κανείς να αφήσει κάτι που να υπερβαίνει τον θάνατο του. Κάτι που να δίνει το στίγμα της ύπαρξης του.
Σκέφτομαι πως για τους περισσότερους το κάτι αυτό είναι τα παιδιά τους. Και είναι αλήθεια πως το να μεγαλώνεις παιδί είναι δημιουργία και είναι σπουδαίο και δύσκολο. Και σε μεγάλο βαθμό καλύπτει την ανάγκη που εκφράζει το αρχικό μου κείμενο. Αλλά από την άλλη μου φαίνεται και αλαζονικό να νομίζουμε πως εμείς "δημιουργούμε" τα παιδιά μας. Θα έλεγα πως απλώς συμβάλλουμε σημαντικά στην εξέλιξη τους και δεν βοηθάει να τα θεωρούμε "δημιουργήματα" μας.
Απλώς μερικές σκέψεις...
Η καλλίτερα, τι σε κάνει να νιώθεις το ότι μπορείς και απαντάς έτσι τώρα πια ακόμα και με την μικρή πείρα που έχεις;
Τους πρώτους τους αγαπώ, τους δεύτερους τους ερωτεύομαι.
Κι υπάρχουν, θαρρώ, κι εκείνοι οι άγνωστοι και άσημοι, που δεν αφήνουν τίποτε πίσω τους, πέρα από μια ζωντανή, στέρεη, φωτεινή ανάμνηση στην καρδιά. Ώρες και φορές πιστεύω πως ζούμε χάρη στην σιωπηλή παρουσία αυτών των ανθρώπων.
Καλημερίζω!