Vladimir Horowitz

Ξεκίνησα με το προηγούμενο ποστ παρουσιάζοντας κάποιους από τους αγαπημένους μου πιανίστες. Συνεχίζω σήμερα με τον Vladimir Horowitz.

Το Impromptu in G flat major D899 No.3 του Σούμπερτ είναι κομμάτι άφθαστης ομορφιάς και ευαισθησίας. Έκανα την αναφορά στον συνθέτη γιατί τείνουμε να επικεντρωνόμαστε στους εκτελεστές και ξεχνάμε καμιά φορά τους πραγματικούς δημιουργούς.

Η εκτέλεση είναι από συναυλία στη Βιέννη που αν δεν κάνω λάθος είναι η τελευταία ή μία από τις τελευταίες του πιανίστα. Το βίντεο ξεκινά με τον Horowitz να χρειάζεται σχεδόν μισό λεπτό για να καθίσει καλά και να ξεκινήσει την εκτέλεση του. Θα μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι ο βετεράνος αυτός πιανίστας έχει τρακ. Έτσι τουλάχιστον δείχνει. Σε κάθε περίπτωση, τα λίγα αυτά δευτερόλεπτα είναι κρίσιμα στο να ετοιμάσει τον εαυτό του αλλά και να φέρει το κοινό του δίπλα του.

Από τις πρώτες νότες ακούμε μια εκτέλεση χωρίς υπερβολές, με έμφαση στη μελωδία. Σε μια στιγμή ο φακός εστιάζει στα γερασμένα χέρια το πιανίστα. Τα δάχτυλα αγγίζουν και χαϊδεύουν με φυσικότητα τα πλήκτρα. Σημείο επαφής. Εκεί συναντιέται ο Horowitz με τον Συνθέτη. Στο βάθος φαίνονται μερικά πρόσωπα ακροατών, μαγεμένα.

Όταν το φακός επικεντρώνεται στο πρόσωπο του βλέπουμε την βαθιά, γαλήνια ικανοποίηση του πιανίστα. Δεν χρειάζονται μορφασμοί, δεν υπάρχουν συναισθηματικές εξάρσεις. Μονάχα η απόλυτη συγκέντρωση σε αυτό που κάνει.

Το τέλος του κομματιού συνοδεύεται, όπως είθισται από το χειροκρότημα του κοινού. Ένα χειροκρότημα που τουλάχιστον εμένα μου χαλάει την μαγεία που προϋπήρξε και με επαναφέρει βίαια στον κόσμο της καθημερινότητας.