Ήθελα να στο πω
Καμιά φορά ο πόνος ή ο φόβος, σε τρυφερή ηλικία, πλάθει το είναι μας έτσι που μετά άντε να το αλλάξεις.Αλλάζει ε; Πως;
Δεν είναι εύκολο, γίνεται όμως.
Μα πως;
Χαραγμένο μονοπάτι δεν υπάρχει και οι δρόμοι οι γνωστοί άχρηστοι είναι καθώς οδηγούν στα ίδια μέρη που γνωρίζεις ήδη.
Γίνεται λες, το πιστεύεις όμως;
Ναι! Ευτυχώς!
Σχόλια
Αλλάζουν κάποια πράγματα, αλλά είναι δύσκολο... Τα βιώματά μας είναι σάρκα και αίμα, είναι "αποθηκευμένα" σε νευρωνικές συνάψεις και άλλα σχετικά. Αν έχει "χαραχτεί" ένας δρόμος μέσα μας, ένας τρόπος αντιμετώπισης κάποιων δύσκολων καταστάσεων -π.χ. η ενοχή-, τότε σε κάθε δύσκολη συναισθηματικά κατάσταση τείνουμε να ακολουθήσουμε αυτόν το δρόμο. Το πιο πολύ που μπορούμε να ελπίζουμε -και δεν είναι καθόλου λίγο- είναι να "χαραχτεί" κι ένας άλλος δρόμος.
Αλλά η ζωή μαθαίνεται μόνο μέσα από σχέσεις. Ο τρόπος για να γίνει αυτό το "input" των νέων δεδομένω, είναι η σχέση. Γι' αυτό και κάθε ψυχοθεραπεία, κατά τους ειδικούς, πετυχαίνει στο βαθμό που υπάρχει σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα σε θεραπευτή και θεραπευόμενο.
Καλημέρα!
Καλημέρα Christophorus
οι φοβίες που ριζώνουν μέσα μας σε παιδική ηλικία, είναι τόσο μουλικες που δεν ξέρεις απο που σου σκάνε.
Το μόνο που μπορεί να σε οδηγήσει στο να τις εντοπίσεις και κατεπέκταση να τις αλλάξεις είναι, μια καλή ψυχοθεραπεία.
Και μιλάω για όλους μας.
Καλησπέρα.
;)