Ο Κορυδαλλός

Γλυκά θροΐζουν γύρω μου τα δένδρα. Tί υψηλός και αίθριος που είναι ο ουρανός! Mέσ' στην ψυχή μου το ουράνιον τόξον και στην καρδιά μου μέσα - στιλπνός, πασίχαρος κορυδαλλός - λαλεί ο μικρός μου γιος.

Ανδρέας Εμπειρίκος
(από την Oκτάνα, Άγρα 1980)

Μ΄ αρέσει ιδιαίτερα το ποίημα αυτό του Εμπειρίκου. Απέριττο και πλήρες. Με συγκινεί επειδή κάπως έτσι νιώθω κι εγώ για τους δυο στιλπνούς, πασίχαρους κορυδαλλούς μου.

Σχόλια

Ο χρήστης christoforos είπε…
Φτου Φτου Φτου
Κουκλιά είναι τα πιτσιρίκια! Το ποίημα του Εμπειρίκου το θυμόμουν από μια δισκογραφική του ανάγνωση...
Ο χρήστης Αλέξης Χαρισιάδης είπε…
@chris
Ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια. Κι εγώ το ποίημα αυτό το γνώρισα από μια ανάγνωση του ιδίου του ποιητή.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωτική Τέχνη

Είναι ύπνος η άνοιξη;

Contrapunctus