Πίστη στις Αυταπάτες ή Αυταπάτη της Πίστης
Η αυταπάτη έχει δύο ουσιώδεις μορφές: την ελπίδα και την ανάμνηση. Η πρώτη ανήκει στον νέο η δεύτερη στον ενήλικα.Κίρκεγκωρ
Όσο πιο νέος τόσο μεγαλύτερο θα είναι το κομμάτι των ελπίδων και όσο περνάει ο χρόνος τόσο θα αυξάνονται οι αναμνήσεις και θα μειώνονται οι προσδοκίες. Φαντάζομαι πως στη μέση ηλικία θα υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα στα δύο.
Ο Κίρκεγκωρ μιλάει για αυταπάτες. Ίσως γιατί τόσο οι ελπίδες όσο και οι αναμνήσεις είναι έξω από το τώρα, ανήκουν σε άλλες χρονικές στιγμές.
Κι αν η ελπίδα είναι αυτή που μας κινεί προς το μέλλον και η ανάμνηση είναι ο απολογισμός της μέχρι τώρα ζωής μας, και αν είναι και τα δύο αυταπάτες, τι μας μένει; Το φευγαλέο "τώρα" που δεν είναι παρά ένα κινούμενο σημείο; Ούτε σε αυτό μπορεί ο άνθρωπος να κρατηθεί.
Καθόλου παράξενο που ο Κίρκεγκωρ καταλήγει στην πίστη. Αλλά ποια πίστη;
Ο Κίρκεγκωρ μιλάει για αυταπάτες. Ίσως γιατί τόσο οι ελπίδες όσο και οι αναμνήσεις είναι έξω από το τώρα, ανήκουν σε άλλες χρονικές στιγμές.
Κι αν η ελπίδα είναι αυτή που μας κινεί προς το μέλλον και η ανάμνηση είναι ο απολογισμός της μέχρι τώρα ζωής μας, και αν είναι και τα δύο αυταπάτες, τι μας μένει; Το φευγαλέο "τώρα" που δεν είναι παρά ένα κινούμενο σημείο; Ούτε σε αυτό μπορεί ο άνθρωπος να κρατηθεί.
Καθόλου παράξενο που ο Κίρκεγκωρ καταλήγει στην πίστη. Αλλά ποια πίστη;
Σχόλια
Δε συμφωνώ περί αυταπάτης.Κάθε πίστη είναι αποδεκτή και σεβαστή και διόλου αυταπάτη,από τη στιγμή που πιστεύω σε αυτήν.
Αυτά και άλλα πολλά...
Καλό απόγευμα
Καλή σου μέρα
Να είσαι καλά.
Θενκς! :))
μάθημα πρώτο
Να γεννάται ένα έντονο συναίσθημα.
Να μην του δίνεται ευκαιρία.
Να προσπαθείς να το βιώσεις με κάποιον άλλον.
Εραστής αντιβίωση, του πόνου αντίδοτο.
Το μόνο που μπόρεσα να σου δώσω ήταν συναίσθημα δανεικό.
Πόσο ψεύτικο κι'όμως πόναγε το ίδιο με το αληθινό.
Στο τέλος ξέχασα ποιό είναι το αληθινό και ποιό το ψεύτικο.
Ολες αυτές οι σιωπές
ο χρόνος για ν'ανασάνω
οι ξαφνικές απωθήσεις χωρίς αιτία
κι'αν δεν υπήρχε λόγος φρόντιζα να δημιουργώ εγώ.
Να σ'εξωθώ
να σε διώχνω
εσένα και το ψεύτικο μου συναίσθημα
επειδή το αληθινό πάλευε μέσα μου ακόμα.
Μιά φυσαλίδα χρόνου ζητούσα να το βιώνω
στιγμές αιώνιου καλοκαιριού που πάγωσα να τις φυλάξω
επειδή δεν το έζησα
μόνο το κόψιμο των φτερών κι' η απώλεια.
Σκούπιζα τις πληγές μου με σύννεφα
μεταξένιες γάζες που ξετυλίγω και τις αφήνω
στην λίμνη της θλίψης που είναι απαράλλακτα ίδια
με το παρελθόν που με πονάει ακόμα
επειδή απλά ποτέ δεν έφυγα από εκεί
μπρούμυτα ξαπλωμένη
πίσω από ένα λεπτό στρώμα πάγου να τον κοιτάζω.
Κι'είναι φορές που καταδύομαι στον πυθμένα
στο χάος να τον βρίσκω σαν αίσθηση
το υποτιθέμενο αληθινό μου συναίσθημα
που ίσως ήταν κι'αυτό μιά ψευδαίσθηση.
Αυτοτιμωρούμαι για τα λάθη μου
ελπίζοντας πως θα μάθω
πως για την ίαση
δεν χρησιμοποιούμε άλλους ανθρώπους.
Προτιμώ να χαθώ κάτω απ'τους πάγους.
To αληθινό πάντα παλεύει μέσα μας, μέχρι τέλους. Πόσο δύσκολο να το αφουγκραστεί κανείς όμως...