Πρωινές σκιές

Στο βάθος Liszt. Vallée d'Obermann με Claudio Arrau. Ας μιλήσει η μουσική σκέφτομαι. Όσο πιο λίγα πεις εσύ, τόσο το καλύτερο. 

Τα λόγια γίνονται όλο και λιγότερο πειστικά. Γίνονται πιεστικά, στενά και άδικα. Πληγώνουν και με πληγώνουν. 

Φεύγω από τα λόγια. Προς τις ρίζες. Γυρίζω στην ποίηση. Εκεί η μουσική. Η μουσική μου.

Εκεί και η μουσική σου. Αστερισμός της νύχτας, προσωρινός, αιώνιος. Ταυτόχρονα. 

Είναι το σύμπαν που μιλά. 

Παράδοξο άνθος του Όλου. 

Ο λόγος θα γίνεται αναγκαστικά όλο και πιο ελλειπτικός, πιο αινιγματικός. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Πίνακας: Guillaumin by the Road - Paul Cezanne