Τετάρτη, Μάρτιος 09, 2011

Ψυχοθεραπεία

Σε ό,τι λες θα ακούω την μουσική στα λόγια σου. Θα διακρίνω τον ρυθμό, τη μελωδία, το ηχόχρωμα, τις παύσεις. Το θέμα και τις παραλλαγές. Τις επαναλήψεις, που δεν είναι ποτέ οι ίδιες. Την αρμονία ή την έλλειψη της. Την αντίστιξη των φωνών.

Είναι κι αυτός ένας τρόπος. Όχι ο μόνος, ούτε καν ο κυρίαρχος. Και παρά την υπόσχεση δεν είναι πάντα δυνατόν να τον εφαρμόσουμε. Όμως αξίζει να σημειωθεί και να μείνει κάπου γραμμένος γιατί τα λόγια και οι έννοιες πιο συχνά παραπλανούν παρά φωτίζουν το "είναι" από το οποίο πηγάζουν.

Βέβαια, κι όλα αυτά λόγια είναι θα μου πεις και θα έχεις δίκιο!

3 comments:

Δέσποινα Μπαμπουρδά είπε...

Ένα μικρό μόνο μέρος της ύπαρξής μας μπορούμε να κατανοήσουμε και τελικά είναι πολύ λίγα αυτά που καταφέρνουμε να εκφράσουμε λεκτικά.

Θυμώνουμε με τους άλλους που δεν μας καταλαβαίνουν-αφουγκράζονται, γιατί στην πραγματικότητα δεν καλύπτουν τα κενά της ύπαρξής μας που εμείς οι ίδιοι καλούμαστε να "γεμίσουμε".

Δέσποινα Μπαμπουρδά είπε...

Ένα μικρό μόνο μέρος της ύπαρξής μας μπορούμε να κατανοήσουμε και τελικά είναι πολύ λίγα αυτά που καταφέρνουμε να εκφράσουμε λεκτικά.

Θυμώνουμε με τους άλλους που δε μας καταλαβαίνουν, που δε μας αφουγκράζονται. Στην πραγματικότητα θυμώνουμε γιατί, δεν καλύπτουν τα κενά της ύπαρξής μας, που εμείς οι ίδιοι καλούμαστε να "γεμίσουμε".

Αλέξης Χαρισιάδης είπε...

Ευχαριστώ για το σχόλιο. Συμφωνώ, η ύπαρξη μας δεν υπόκειται σε ολοκληρωτική κατανόηση.