Κοχύλια

Άπλωνε τη σκέψη του σε τέτοιες αποστάσεις που οι συνηθισμένες του αγωνίες μίκραιναν και μίκραιναν, θρυψαλιαζόντουσαν, γίνονταν κόκκοι άμμου. Ομοιόμορφα ασήμαντοι από το ύψος που τώρα πια τις κοίταζε. Έμεινε για ώρα να ακούει τον φλοίσβο, χωρίς λόγο κανένα. Ένιωθε πως ζει κι όσο το ένιωθε και πιο πολύ, παρατηρούσε την κηλίδα αυτή που ήταν ξένη κι απειλητική κι είχε καρφωθεί μπροστά του, μέσα του. Ήταν το τίποτα και καθόλου δεν ήταν έτοιμος να το αντικρίσει.

Ξανά και ξανά θα έρχεται η αδράνεια να διεκδικήσει την επαναφορά σε αυτά που ήδη γνωρίζουμε, σε αυτά που ήδη κάνουμε. Μοιάζει ωσάν η ύπαρξη να αναδύεται για λίγο από τον χυλό του τίποτα και μετά ξαναγυρίζει σ΄αυτόν. Αυτή η φράση μπορεί να συνοψίσει ολόκληρη τη ζωή. Μπορεί όμως να περιγράψει και την κάθε μέρα όπου χανόμαστε στην επανάληψη, στον αυτοματισμό, στο τίποτα. Με λίγες ίσως εξαιρέσεις, αφύπνισης, όπου τότε και για πολύ λίγο, όλα αποκτούν τη διαύγεια που θα έπρεπε να έχουν, η ιεράρχηση γίνεται εύκολα και αβίαστα, τα "σκουπίδια" της ζωής μας πετιούνται με ευκολία. Ύστερα πάλι η εγκαθίσταται η λήθη. Σε μία κυκλική επανάληψη που θυμίζει τη μοίρα του Συσίφου. Ο πίνακας είναι του Rene Magritte

Μικρή αναφορά, αφιέρωμα στον πολύ αγαπημένο μου ζωγράφο August Macke. Έζησε μόνο 27 χρόνια, 1887 - 1914. Τον σκότωσε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος. Τι κρίμα!

“Whatever you can do or dream you can, begin it. Boldness has genius, power and magic in it!” “Austere perseverance, hash and continuous... rarely fails of its purpose, for its silent power grows irresistible greater with time.” “The heights charm us, but the steps do not; with the mountain in our view we love to walk the plains.” Πίνακας: August Macke