Κοχύλια

Οι μορφές βαδίζουν σε έναν δρόμο που μοιάζει γνώριμος. Δεν υπάρχει ένταση, ούτε βιασύνη. Τα σώματα κρατούν έναν κοινό ρυθμό, χωρίς να συγχρονίζονται απόλυτα. Ο καθένας στέκεται με τον τρόπο του, αλλά κανείς δεν αποσπάται από την παρουσία των άλλων. Το τοπίο δεν φιλοξενεί τη σκηνή αλλά είναι μέρος αυτής. Τα δέντρα σκύβουν ελαφρά, το φως διαχέεται, ο δρόμος ανοίγει όσο χρειάζεται. Σε μια υπαρξιακή-ποιητική ανάγνωση, αυτός ο περίπατος θυμίζει μια στιγμή όπου η ζωή δεν απαιτεί κάποιαν απόφαση. Δεν τίθεται ερώτημα κατεύθυνσης. Το νόημα δεν παράγεται, δεν κατακτάται· προκύπτει από το ότι οι άνθρωποι βρίσκονται εκεί, μαζί, κινούνται, μοιράζονται χρόνο. Η ύπαρξη δεν πιέζεται να δικαιολογηθεί. Η ομπρέλα, το καπέλο, τα ρούχα, δεν υπάρχουν για να παρουσιάσουν ρόλους. Είναι λεπτομέρειες της καθημερινότητας, σημάδια ότι ο κόσμος είναι κατοικήσιμος. Υπάρχει απόσταση ανάμεσα στα πρόσωπα, αλλά αυτή η απόσταση δεν διακόπτει τη σχέση. Την επιτρέπει. Κάθε μορφή διατηρεί το περίγραμμά της, και μέσα σε αυτ...

  Στο άδειο δωμάτιο του Edward Hopper το φως μπαίνει χαμηλό και αργό, σαν μνήμη που δεν βρίσκει λέξεις. Ακουμπά τους τοίχους και μένει. Ο αέρας έχει βάθος. Σαν να πέρασε κάποιος και και ο απόηχος του παραμένει. Ο χώρος ανοίγει προς τα μέσα. Οι γραμμές ησυχάζουν. Η ώρα απλώνεται χωρίς να μετριέται. Το δωμάτιο μένει μόνο του, όχι εγκαταλελειμμένο, αλλά διαθέσιμο. Σαν να περιμένει κάτι που δεν χρειάζεται να συμβεί. Μέσα σε αυτή την ακινησία υπάρχει μια λεπτή τάξη. Μια ανάπαυση πριν από τον θόρυβο. Μια σιωπή που δεν εξηγείται και δεν ζητά τίποτα. Η ματιά του Edward Hopper αφήνει τον θεατή εκτεθειμένο μέσα στον χώρο. Το βλέμμα δεν βρίσκει πού να ακουμπήσει. Δεν υπάρχει κέντρο, ούτε πρόσωπο που να απορροφήσει την ένταση. Το φως πέφτει επίπεδα, χωρίς δραματισμό, και οι γραμμές μένουν ακίνητες. Ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει λίγο πριν ή λίγο μετά από κάτι που δεν θα μάθουμε. Μέσα σε αυτή την ακινησία ο θεατής γίνεται αισθητός στον εαυτό του. Η σιωπή δεν γεμίζει. Παραμένει. Και αυτή η...

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – Ομάδα Εποπτείας με τον Δρ. Αλέξη Χαρισιάδη Ξεκινά νέα ομάδα εποπτείας, δύο φορές τον μήνα, διάρκειας 2 ωρών ανά συνάντηση, Τετάρτες 4-6μμ. Η δουλειά μας στηρίζεται στην Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία και αντλεί έμπνευση από την Υπαρξιακή-Ποιητική προσέγγιση — τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι την ψυχοθεραπευτική πράξη: ως ζωντανή, δημιουργική συνάντηση που φωτίζει το νόημα, την ευθύνη και τη μοναδικότητα του ανθρώπου. Απευθύνεται σε: • Ψυχοθεραπευτές και συμβούλους (σε εκπαίδευση ή με εμπειρία) • Θεραπευτές από κάθε ψυχοθεραπευτική προσέγγιση που αναζητούν υπαρξιακό βάθος και προσωπική ανάπτυξη μέσα από την εποπτεία • Ψυχιάτρους που ενδιαφέρονται για έναν αναστοχαστικό, βιωματικό διάλογο πάνω στη θεραπευτική σχέση • Τρόπος: δια ζώσης (Παγκράτι, Σπύρου Μερκούρη 32) Email: harisiadis@gmail.com Τηλ.: 6977407505 ή DM στο Messenger

  "Η ποίηση είναι μία στιγμιαία μεταφυσική. Σε ένα σύντομο ποίημα, όφειλει να δώσει μία θέαση του Σύμπαντος και, ταυτόχρονα, το μυστικό μίας ψυχής, ενός όντος και των αντικειμένων. Αν απλώς ακολουθεί τον χρόνο της ζωής, είναι κατώτερο από τη ζωή. Υπερτερεί απέναντι στη ζωή μόνο όταν ακινητοποιεί τη ζωή, όταν βιώνει επί τόπου τη διαλεκτική της χαράς και της οδύνης. Αποτελεί τότε την αρχή μίας ουσιώδους ταυτοχρονίας, όπου το πιο διάσπαρτο Είναι, το πιο εξαρθρωμένο, κατακτά την ενότητά του. Ενώ όλες οι άλλες μεταφυσικές εμπειρίες προετοιμάζονται σε ατελεύτητους προλόγους, η ποίηση αρνείται τα προοίμια, τις αρχές, τις μεθόδους, τις αποδείξεις. Αρνείται την αμφιβολία. Το πολύ πολύ να έχει ανάγκη από ένα πρελούδιο σιωπής." Gaston Bachelard - H Εποπτεία της Στιγμής Φωτογραφία: Χρήστος Χαρισιάδης

📘 Υπαρξιακή-Ποιητική (του Αλέξη Χαρισιάδη) Τι είναι η Υπαρξιακή-Ποιητική; Η Υπαρξιακή-Ποιητική είναι ένα πνευματικό δημιούργημα του Αλέξη Χαρισιάδη,  μια προσωπική, ζωντανή προσέγγιση που γεννήθηκε από τη συνάντηση της υπαρξιακής ψυχοθεραπείας με το Ποιητικό στοιχείο της Τέχνης. Δεν περιορίζεται στην ποίηση· αναφέρεται στο Ποιητικό , σε ό,τι γεννά νόημα, βάθος, ζωντάνια και δίνει ουσία στην ύπαρξη.  Πρόκειται για τον συνδυασμό της μέριμνας για τα υπαρξιακά δεδομένα που εξ ορισμού αφορούν όλες τις ανθρώπινες υπάρξεις και την Ποιητική ως τρόπο απόκρισης σε αυτά.  Γιατί λέγεται «Ποιητική»; Η ονομασία προέρχεται από το ποιείν,  την πράξη του να φέρνει κανείς κάτι νέο στον κόσμο. Σύμφωνα με τον Χάιντεγγερ, στο έργο «Η προέλευση του έργου τέχνης» , κάθε γνήσια τέχνη είναι Ποίηση , δηλαδή άνοιγμα και αποκάλυψη του κόσμου. Στην Υπαρξιακή-Ποιητική, ο όρος «Ποιητική» αναφέρεται στη στιγμή όπου κάτι άρρητο παίρνει μορφή· όπου η ύπαρξη φωτίζεται μέσα από εμπειρίες ...

  “ Γράψε αν μπορείς στο τελευταίο σου όστρακο τη μέρα τ’ όνομα τον τόπο και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιάξει.” Από το ποίημα Α’ Σαντορίνη, του Γιώργου Σεφέρη Ο ποιητής αφήνει το όστρακο να γίνει η λεπτή μεμβράνη της ύπαρξης: εκεί όπου γράφουμε χρόνο, όνομα, τόπο, τη μικρή ομολογία μας,  ότι υπήρξαμε. Μια γραφή που δεν ειναι αυτοβιογραφία, αλλά μια μορφή κατάφασης, εκεί όπου ο άνθρωπος στέκεται και λέει, ναι υπήρξα.  Κι όμως, η ουσία βρίσκεται αλλού: στο πέταγμα του οστράκου στη θάλασσα. Το ίχνος πρέπει να αφεθεί, να βουλιάξει, να πάψει να μας κρατά. Μια θαρραλέα κίνηση αποδέσμευσης. Με αγάπη για την ιστορία μας, επιτρέποντας την όμως να φύγει, να ανοίξει χώρος για το επόμενο κύμα της ζωής. Έτσι η ποίηση γίνεται άσκηση ελευθερίας. 

  Ομάδα Υπαρξιακής-Ποιητικής Εκεί όπου η ζωή συναντά την Τέχνη και τον στοχασμό Τι συμβαίνει όταν αφήνουμε ένα ποίημα, μια ταινία, ένα τραγούδι, ένα έργο τέχνης να μας αγγίξουν πραγματικά; Όταν δεν «καταναλώνουμε» τέχνη, αλλά την αφήνουμε να μας ανοίξει έναν άλλο τρόπο να βλέπουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο; Η ομάδα αυτή γεννιέται για όσους επιθυμούν να στραφούν προς την Τέχνη και τα υπαρξιακά ζητήματα όχι ως θεατές, αλλά ως συμμέτοχοι σε μια ζωντανή διαδικασία μετασχηματισμού. Και μια σημαντική διευκρίνιση: Όταν μιλώ για Υπαρξιακή-Ποιητική, δεν αναφέρομαι μόνο στην ποίηση ως λογοτεχνικό είδος. Μιλώ για το Ποιητικό στοιχείο σε κάθε μορφή αληθινής Τέχνης—εκείνο που, όπως έλεγε ο Χάιντεγκερ, «κάνει κάθε γνήσιο έργο τέχνης Ποίηση». Το Ποιητικό είναι ο τρόπος με τον οποίο η Τέχνη αποκαλύπτει τον κόσμο και μας φανερώνει εμάς τους ίδιους. Τι είναι αυτή η ομάδα; Όχι σεμινάριο. Όχι κλασική θεραπεία. Είναι ένας βιωματικός-καλλιτεχνικός χώρος όπου η ποίηση, η λογοτεχνία, η μουσική, ο κινημα...