Κοχύλια

Με αφορμή μια όμορφη και δημιουργική μέρα.

Ανακάλυψα έναν ζωγράφο! Τι καλά!

Τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την εμπειρία του να βλέπεις το πρωτότυπο ενός έργου τέχνης. Καλά τα βιβλία, καλά τα αντίγραφα, καλές οι ψηφιακές απεικονίσεις μεγάλης ευκρίνειας αλλά τίποτα μα τίποτα δεν συγκρίνεται με το πρωτότυπο. Πριν μερικές μέρες ήμουν στο Σικάγο. Εκεί είχα την ευκαιρία να ξαναεπισκεφτώ το Art Institute of Chicago. Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου που αν και δεν διαθέτει τεράστια συλλογή, παρουσιάζει στους χώρους του μερικά από τα πιο μεγαλοφυή έργα ζωγραφικής, όλων των εποχών. Συνήθως όταν επισκέπτομαι μουσεία προτιμώ να είμαι μόνος. Ενώ το να μοιράζομαι την εμπειρία αυτή με κάποιον άλλον έχει τη γοητεία του το να είμαι μόνος μου δίνει μια άλλη ελευθερία στο σε ποια έργα θα αφεθώ και για πόση ώρα. Χρησιμοποιώ τη λέξη αφεθώ εσκεμμένα. Για να "δεις" ένα έργο χρειάζεται να αφήσεις να σου μιλήσει και να αφεθείς σε αυτά που έχει να σου πει. Είναι διάλογος. Είναι επαφή. Το ζωγραφικό έργο τέχνης από μόνο του δεν είναι παρά μπογ...

"Το Φθινόπωρο, δεν μου φτάνουν τα χέρια, ο καμβάς και τα χρώματα για να ζωγραφίζω τα πανέμορφα πράγματα που βλέπω" - Βινσεντ Βαν Γκογκ Δε σημαίνει πως επειδή έχουμε μάτια ξέρουμε να βλέπουμε.

Είναι μια περίοδος περίεργη για μένα. Κάπως χλιαρή. Ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Μεταβατική. Χωρίς να είναι ξεκάθαρο το προς τα που θα είναι η μετάβαση. Έτσι, διάλεξα να αναζητήσω λίγη έμπνευση ζωής από την τέχνη. Βρήκα την ανθισμένη αυτή αμυγδαλιά του Βαν Γκονγκ. Κοιτάζοντας την χάνομαι στην ομορφιά της. Και συνεχίζω. Ανθισμένη Αμυγδαλιά 1890 Μουσείο Βαν Γκονγκ

. Σ ερενάδα στο παράθυρο του σοφού Σοφέ μου, το τετράσοφο Που σε φωτάει λυχνάρι Nάτανε, λέει, φεγγάρι Kαι συ είκοσι χρονώ ! Nάτανε τάχα η γνώση σου Mε τον αγέρα αμάχη, Για δασωμένη ράχη ξεκίνημα πρωινό… Nάτανε τάχα η σκέψη σου Συρτού χορού τραγούδια Mιαν αγκαλιά λουλούδια Mιαν ιστορία τρελλή, Tα μύρια που δε γνώρισες Nερό θαν τάειχες μάθει Mε δάσκαλο τα πάθη M’ ένα κλεφτό φιλί. Πολύ την καταφρόνεσες Tη ζωή, πανάθεμά τη… Kαι τώρα ; Eίναι φευγάτη Σαν όνειρο πρωινό. Xειλάκια ανθούν στη γειτονιά Γαρούφαλα στη γλάστρα– Kαι συ διαβάζεις τ’ άστρα Kαι το βαθύ ουρανό. Ζαχαρίας Παπαντωνίου Ανακάλυψα πρόσφατα μια πολύ ενδιαφέρουσα σελίδα όπου υπάρχουν απαγγελίες ποιημάτων. Ξεχώρισα αρχικά αυτό του Ζαχαρία Παπαντωνίου επειδή δεν είναι μεν ανάμεσα στους κορυφαίους αλλά εμένα μου αρέσει ιδιαίτερα ως ποιητής. Το συγκεκριμένο ποίημα μπορεί κανείς να ακούσει εδώ. Θεωρώ τη συγκεκριμένη σελίδα ιδιαίτερα χρήσιμη γιατί η ποίηση προορίζεται να ακούγεται και όχι απλώς να διαβάζεται. Γι αυτό είναι πολύ πιο...