Κοχύλια

Συχνά τα μάτια στη ζωή πλάσματα βρίσκουν, που θα τα έλεγε κάνεις πιο όμορφα κι απ’ τα λουλούδια ακόμη. Ω, μα σίγουρα το ξέρω! Γιατί, το να ματώνεις στο σώμα και στην καρδιά κι απόλυτα πια να μην υπάρχεις, τάχα αρέσει στο Θεό; Η ψυχή όμως, όπως πιστεύω, πρέπει αγνή να παραμείνει, έτσι πλησιάζει το Κραταιό με τα φτερά των αετών, με αίνους, με φωνή τόσων πολλών πουλιών. Από το ποίημα του Friedrich Hӧlderlin Σε γαλανότητα χαριτωμένη Ο πίνακας είναι του Μιχάλη Οικονόμου  

  Ομάδα Εποπτείας με τον Δρ. Αλέξη Χαρισιάδη Ξεκινά νέα ομάδα εποπτείας, μία φορά τον μήνα, διάρκειας 2 ωρών ανά συνάντηση, Τετάρτες 4-6μμ. Η δουλειά μας στηρίζεται στην Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία και αντλεί έμπνευση από την Υπαρξιακή-Ποιητική προσέγγιση — τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι την ψυχοθεραπευτική πράξη: ως ζωντανή, δημιουργική συνάντηση που φωτίζει το νόημα, την ευθύνη και τη μοναδικότητα του ανθρώπου. Απευθύνεται σε: • Ψυχοθεραπευτές και συμβούλους (σε εκπαίδευση ή με εμπειρία) • Θεραπευτές από κάθε ψυχοθεραπευτική προσέγγιση που αναζητούν υπαρξιακό βάθος και προσωπική ανάπτυξη μέσα από την εποπτεία • Ψυχιάτρους που ενδιαφέρονται για έναν αναστοχαστικό, βιωματικό διάλογο πάνω στη θεραπευτική σχέση • Τρόπος: δια ζώσης (Παγκράτι, Σπύρου Μερκούρη 32) Email: harisiadis@gmail.com Τηλ.: 6977407505 ή DM στο Messenger * Σε περίπτωση που κάποιος προτιμά ομαδική εποπτεία εξ΄αποστάσεως μπορείτε να καλέσετε στο 6977407505 ή να γράψετε σχετικά στο harisiadis@gmail.com

Κάθε χρόνο την ίδια εποχή, για λίγες εβδομάδες, μια ομορφιά με επισκέπτεται κι ύστερα φεύγει. Καλώς ήλθες ομορφιά! 

  Η ειδηση σήμερα 27/1/2026 "Σχεδόν δύο εκατομμύρια Ουκρανοί και Ρώσοι στρατιώτες θύματα του πολέμου" Το σχόλιο:  Ρώσος ή Ουκρανός τι σημασία έχει;  Ρώσος ή ουκρανός, παιδί υπήρξε. Μικρό, μικρό παιδάκι με τα μικρά χεράκια του, τα πρώτα βήματα του τα αβέβαια τα τόσο όμορφα. Με μία μάνα έναν πατέρα. Και το χαμόγελο, αχ το χαμόγελο πώς φώτιζε κάποτε τις ψυχές τους. Ρώσος ή Ουκρανούς, τι σημασία έχει; Τώρα… τώρα έγινε αριθμός και δεν χωράει χαμόγελο. Κράνος χωρίς κεφάλι. Όνομα άδειο χωρίς καμία σημασία. Σώμα που δεν το ψάχνουν πια με μάτια μάνας.  Τώρα έγινε σιωπή. Εκεί που κάποτε η μάνα άκουγε την ανάσα του στον ύπνο και ξαγρυπνούσε από αγάπη, τώρα κάποιος μετράει απώλειες φτιάχνοντας λίστα.  Τώρα έγινε γη ανακατεύτηκε με μέταλλο, Έγινε χώμα που δεν ξέρει αν αγκαλιάζει παιδί ή εχθρό. Ρώσος ή Ουκρανούς, τι σημασία έχει

Οι μορφές βαδίζουν σε έναν δρόμο που μοιάζει γνώριμος. Δεν υπάρχει ένταση, ούτε βιασύνη. Τα σώματα κρατούν έναν κοινό ρυθμό, χωρίς να συγχρονίζονται απόλυτα. Ο καθένας στέκεται με τον τρόπο του, αλλά κανείς δεν αποσπάται από την παρουσία των άλλων. Το τοπίο δεν φιλοξενεί τη σκηνή αλλά είναι μέρος αυτής. Τα δέντρα σκύβουν ελαφρά, το φως διαχέεται, ο δρόμος ανοίγει όσο χρειάζεται. Σε μια υπαρξιακή-ποιητική ανάγνωση, αυτός ο περίπατος θυμίζει μια στιγμή όπου η ζωή δεν απαιτεί κάποιαν απόφαση. Δεν τίθεται ερώτημα κατεύθυνσης. Το νόημα δεν παράγεται, δεν κατακτάται· προκύπτει από το ότι οι άνθρωποι βρίσκονται εκεί, μαζί, κινούνται, μοιράζονται χρόνο. Η ύπαρξη δεν πιέζεται να δικαιολογηθεί. Η ομπρέλα, το καπέλο, τα ρούχα, δεν υπάρχουν για να παρουσιάσουν ρόλους. Είναι λεπτομέρειες της καθημερινότητας, σημάδια ότι ο κόσμος είναι κατοικήσιμος. Υπάρχει απόσταση ανάμεσα στα πρόσωπα, αλλά αυτή η απόσταση δεν διακόπτει τη σχέση. Την επιτρέπει. Κάθε μορφή διατηρεί το περίγραμμά της, και μέσα σε αυτ...

  Στο άδειο δωμάτιο του Edward Hopper το φως μπαίνει χαμηλό και αργό, σαν μνήμη που δεν βρίσκει λέξεις. Ακουμπά τους τοίχους και μένει. Ο αέρας έχει βάθος. Σαν να πέρασε κάποιος και και ο απόηχος του παραμένει. Ο χώρος ανοίγει προς τα μέσα. Οι γραμμές ησυχάζουν. Η ώρα απλώνεται χωρίς να μετριέται. Το δωμάτιο μένει μόνο του, όχι εγκαταλελειμμένο, αλλά διαθέσιμο. Σαν να περιμένει κάτι που δεν χρειάζεται να συμβεί. Μέσα σε αυτή την ακινησία υπάρχει μια λεπτή τάξη. Μια ανάπαυση πριν από τον θόρυβο. Μια σιωπή που δεν εξηγείται και δεν ζητά τίποτα. Η ματιά του Edward Hopper αφήνει τον θεατή εκτεθειμένο μέσα στον χώρο. Το βλέμμα δεν βρίσκει πού να ακουμπήσει. Δεν υπάρχει κέντρο, ούτε πρόσωπο που να απορροφήσει την ένταση. Το φως πέφτει επίπεδα, χωρίς δραματισμό, και οι γραμμές μένουν ακίνητες. Ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει λίγο πριν ή λίγο μετά από κάτι που δεν θα μάθουμε. Μέσα σε αυτή την ακινησία ο θεατής γίνεται αισθητός στον εαυτό του. Η σιωπή δεν γεμίζει. Παραμένει. Και αυτή η...