Κοχύλια

Ξανά και ξανά θα έρχεται η αδράνεια να διεκδικήσει την επαναφορά σε αυτά που ήδη γνωρίζουμε, σε αυτά που ήδη κάνουμε. Μοιάζει ωσάν η ύπαρξη να αναδύεται για λίγο από τον χυλό του τίποτα και μετά ξαναγυρίζει σ΄αυτόν. Αυτή η φράση μπορεί να συνοψίσει ολόκληρη τη ζωή. Μπορεί όμως να περιγράψει και την κάθε μέρα όπου χανόμαστε στην επανάληψη, στον αυτοματισμό, στο τίποτα. Με λίγες ίσως εξαιρέσεις, αφύπνισης, όπου τότε και για πολύ λίγο, όλα αποκτούν τη διαύγεια που θα έπρεπε να έχουν, η ιεράρχηση γίνεται εύκολα και αβίαστα, τα "σκουπίδια" της ζωής μας πετιούνται με ευκολία. Ύστερα πάλι η εγκαθίσταται η λήθη. Σε μία κυκλική επανάληψη που θυμίζει τη μοίρα του Συσίφου. Ο πίνακας είναι του Rene Magritte

"Ήμασταν ὅλοι μαζὶ καὶ ξεδιπλώναμε ἀκούραστα τὶς ὧρες μας Τραγουδούσαμε σιγὰ γιὰ τὶς μέρες ποὺ θὰ ῾ρχόντανε  φορτωμένες πολύχρωμα ὁράματα " Μανώλης Αναγνωστάκη  Χάρης 1944 Διάθεση: Το φως που καθορίζει πως και τι φωτίζεται. Διάθεση : Σαν τις εποχές του χρόνου. Αλλιώς να ζεις την άνοιξη αλλιώς το καλοκαίρι. Διάθεση : Θυμίζει φορές, φορές λαβύρινθο των ποντικιών. Συνήθως υπάρχει έξοδος αλλά δεν είναι προς την πλευρά του τυριού. Διάθεση : Δυο φίλοι μιλούν ανάλαφρα, συντροφιά με λίγο ούζο, συνωμοτικά. Διάθεση : Μία γυάλα για χρυσόψαρο. Το πλάσμα μέσα κινείται χωρίς σκοπό. Έχουν βρεθεί ψάρια, εκτός γυάλας, σε μια προσπάθεια να δραπετεύσουν. Συνήθως νεκρά. Διάθεση : Κοίταγμα σε παλιά φωτογραφία. Έγχρωμη, απ΄τη δεκαετία των '70. Τα χρώματα έχουν αλλοιωθεί. Διάθεση : Θάλαμος αναμονής νοσοκομείου. Οι ξένοι φαίνονται κάπως οικείοι. Το ξάφνιασμα είναι για όσα μας ενώνουν. Διάθεση : Τέλος θεατρικής παράστασης. Το χειροκρότημα σταμάτησε. Οι πρώτοι θε...

Δοκιμάζεις αυτά που νιώθεις ένα-ένα, σαν βότσαλα. Κανένα δεν μπορείς να πετάξεις. Αλλάζεις τη διάταξη τους ελπίζοντας σε μια άλλη εικόνα. Ύστερα ανακαλύπτεις ένα καινούργιο. Ούτε κι αυτό ξέρεις τι να το κάνεις, που να το ταιριάξεις. Κι άλλο, κι άλλο. Άλλοτε σ΄αρέσει αυτό που βλέπεις, άλλοτε όχι.

Σε ό,τι λες θα ακούω την μουσική στα λόγια σου. Θα διακρίνω τον ρυθμό, τη μελωδία, το ηχόχρωμα, τις παύσεις. Το θέμα και τις παραλλαγές. Τις επαναλήψεις, που δεν είναι ποτέ οι ίδιες. Την αρμονία ή την έλλειψη της. Την αντίστιξη των φωνών. Είναι κι αυτός ένας τρόπος. Όχι ο μόνος, ούτε καν κυρίαρχος. Και παρά την υπόσχεση δεν είναι πάντα εφικτός. Ας μείνει κάπου γραμμένος για να μην ξεχνάμε πως τα λόγια και οι έννοιες πιο συχνά παραπλανούν παρά φωτίζουν την ύπαρξη από την οποία πηγάζουν. Βέβαια, κι όλα αυτά λόγια είναι θα μου πεις και θα έχεις δίκιο!

θα μπορούσα να γράψω για την ποίηση ή να επιλέξω να παρουσιάσω κάτι. Όμως όχι. Έρχονται στιγμές που τα λόγια των άλλων, όσο όμορφα, όσο σοφα, όσο ποιητικά κι αν είναι δεν αποτελούν τίποτα άλλο παρά ένα φτηνό λυσάρι που πήρες στα χέρια σου για να περάσεις κάποιο μάθημα σχολικό. Το ξέρεις και το ξέρουν. Και αν ψάχνεις τη σιγουριά στα λόγια των σοφών, των γκουρού, κάθε λογής δασκάλων, φιλοσόφων ή αρχηγών, δεν θα τη βρεις εκεί. Είναι μονάχα ο δύσκολος εκείνος δρόμος, ο έξω από μονοπάτια που δεν έχει ακόμα χαραχτεί και μένει σε σένα το βάρος να το κάνεις κι ύστερα να τον διαβείς, χωρίς εγγύηση καμιά, εκτός ίσως απ΄ τον αχό της θάλασσας που ακούγεται στο βάθος. Ο Ζωγραφικός πίνακας είναι που Paul Klee

Η δύναμη της οικογένειας, του περιβάλλοντος και όλων των άλλων συνθηκών μέσα στις οποίες μεγαλώσαμε δεν μας απαλλάσσουν , από την ελευθερία μας. Όσο και να γυρίζουμε να κοιτάξουμε προς τα πίσω, ξανά και ξανά, τίποτα δεν αφαιρεί το βάρος την συνειδητοποίησης ότι εμείς φτιάχνουμε, αυτό που είμαστε. Ιδού η ενοχή .

"Ο φόβος μπροστά στο Ανεξήγητο, όχι μονάχα φτώχυνε την ύπαρξη του ατόμου, μα περιόρισε ακόμα και τις σχέσεις του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, τις τράβηξε έξω απ΄ το ποτάμι των απέραντων δυνατοτήτων, για να τις προφυλάξει σε μιαν ήσυχη, σίγουρη γωνιά της ακροποταμιάς . Δε φταίει μονάχα η τεμπελιά, που οι σχέσεις των ανθρώπων επαναλαμβάνονται με τόση ανείπωτη μονοτονία, χωρίς ν΄ ανανεώνονται κάθε φορά: φταίει κι ο φόβος, ο φόβος μας μπροστά σε κάτι καινούργιο, που δε μπορούμε να προμαντέψουμε ποιο θάναι το τέλος του και που δεν έχουμε το κουράγιο ν΄ αναμετρηθούμε μαζί του. Όμως, μονάχα εκείνος που είναι προετοιμασμένος για όλα, που δεν αρνείται τίποτα, ούτε και το αίνιγμα - μονάχα αυτός θα ζήσει τις σχέσεις ανθρώπου προς άνθρωπο σ΄ όλη τους τη ζωντάνια, και, σύγκαιρα, θα φτάσει ως το βάθος της δικιάς του της ύπαρξης." Γράμματα σ΄ ένα νέο ποιητή Rainer Maria Rilke Ομολογώ πως ο συγγραφέας, μου φώτισε το ζήτημα από μία οπτική γωνία σχετικά άγνωστη για μένα.

Όταν ήμουν μικρός οι μεγάλοι μου φαίνονταν σοφοί, δυνατοί και έμπειροι. Ήξεραν τα μυστικά της ζωής. Γνώριζαν όλα όσα χρειάζεται να γνωρίζει κανείς. Με το πέρασμα του χρόνου, καθώς έγινα κι εγώ ένας από τους "μεγάλους" κατάλαβα για τα καλά πόσο λίγα ήξεραν. Πόσο λίγα ξέρουμε όλοι μας. Αποκτούμε εμπειρίες, σωρεύουμε γνώσεις. Όλα αυτά αφορούν ήδη βιώματα ξεπερασμένα. Ό,τι και να γνωρίζουμε, ό,τι και να έχουμε μάθει, η κάθε φάση της ζωής είναι διαφορετική και ποτέ δεν ήμαστε προετοιμασμένοι πλήρως. Οι προκλήσεις πάντα καινούργιες. Θέλω να πω, κάθε φάση της ζωής μας έχει τόσο διαφορετικές απαιτήσεις, ανάγκες, αλλά και ευκαιρίες ώστε να απαιτείται κάθε φορά νέα αντιμετώπιση. Είμαστε πρωτάρηδες, ασχέτως ηλικίας.

Καμιά φορά ο πόνος ή ο φόβος, σε τρυφερή ηλικία, πλάθει το είναι μας έτσι που μετά άντε να το αλλάξεις. Αλλάζει ε; Πως; Δεν είναι εύκολο, γίνεται όμως. Μα πως; Χαραγμένο μονοπάτι δεν υπάρχει και οι δρόμοι οι γνωστοί άχρηστοι είναι καθώς οδηγούν στα ίδια μέρη που γνωρίζεις ήδη. Γίνεται λες, το πιστεύεις όμως; Ναι! Ευτυχώς!

«Ω, εσείς βαθυστόχαστοι δάσκαλοι της απλότητας, δεν θα ήταν άραγε δυνατόν να βρει κανείς τη στιγμή μιλώντας; Όχι, μόνο σιωπώντας βρίσκει κανείς τη στιγμή. Όταν κάποιος μιλά, έστω για να πει μία και μόνη λέξη, χάνει τη στιγμή – η στιγμή είναι μόνο στη σιωπή. Επειδή οι άνθρωποι δεν μπορούν να σωπάσουν σπάνια αναγνωρίζουν πότε είναι η στιγμή και πως να την αξιοποιήσουν σωστά. Δεν μπορεί να σιωπήσει και να περιμένει, γι αυτό και η στιγμή δεν έρχεται ποτέ α΄ αυτόν. Δεν μπορεί να σιωπήσει γι αυτό και δεν αντιλαμβάνεται την στιγμή ακόμα και παρουσιαστεί μπροστά του. Αν και γεμάτη νόημα, η στιγμή δεν προειδοποιεί με κάποιο μήνυμα για την έλευση της. Έρχεται πολύ ξαφνικά, όταν έρχεται. Ούτε έρχεται με θόρυβο και με φωνές, όσο μεγάλη σημασία και αν έχει το μήνυμα που φέρνει. Όχι, έρχεται απαλά, με βήμα πιο ελαφρύ από το ελαφρύτερο πάτημα οποιουδήποτε πλάσματος καθώς έρχεται με το ελαφρύ βήμα του ξαφνικού. Συνεπώς πρέπει κανείς να είναι απολύτως σιωπηλός για να νιώσει πως «τώρα εί...

Μα την πίστη μου άγιασα να περιμένω Πέταξα γένι καλογερικό που όλο χάιδευα και έξυνα Κάτι κάτι Κάτι άλλο να βρεθεί Κάποια φορά το πηρ΄ απόφαση Τράβηξα έτσι όπως τραβάς μιά βάρκα στή στεριά τον άνθρωπο από μέρος που να βλέπεις μέσα του Ελύτης Δύσκολο πράγμα ο άνθρωπος. Βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί. Σάρκα και Πνεύμα, Σκέψη - Συναίσθημα, Θύμα και Θύτης, Φθαρτός και Άφθαρτος, Θείος-Κτηνώδης, Φως και Σκοτάδι. Σε τεντωμένο σχοινί βαδίζει ο άνθρωπος, πότε μπρος, πότε πίσω. Να βλέπεις μέσα του. Ναι γιατί το άλλο είναι τσόφλι. Σκληρό και άσχημο. Χρήσιμο θα πεις αλλά τσόφλι. Να βλέπεις μέσα του, να βλέπεις μέσα σου. Είναι ζεστά εκεί και δε βαριέσαι να κοιτάς. Είναι άγρια εκεί μα αξίζει. Έχει εκπλήξεις εκεί που φτιάχνονται καθώς κοιτάς, για σένα, φρέσκιες. Τράβηξα τον άνθρωπο κατά μέρος μου, καθώς τη βάρκα στη στεριά, να βλέπω μέσα.