Εδώ ας σταθούμε

Οι μορφές βαδίζουν σε έναν δρόμο που μοιάζει γνώριμος. Δεν υπάρχει ένταση, ούτε βιασύνη. Τα σώματα κρατούν έναν κοινό ρυθμό, χωρίς να συγχρονίζονται απόλυτα. Ο καθένας στέκεται με τον τρόπο του, αλλά κανείς δεν αποσπάται από την παρουσία των άλλων. Το τοπίο δεν φιλοξενεί τη σκηνή αλλά είναι μέρος αυτής. Τα δέντρα σκύβουν ελαφρά, το φως διαχέεται, ο δρόμος ανοίγει όσο χρειάζεται.

Σε μια υπαρξιακή-ποιητική ανάγνωση, αυτός ο περίπατος θυμίζει μια στιγμή όπου η ζωή δεν απαιτεί κάποιαν απόφαση. Δεν τίθεται ερώτημα κατεύθυνσης. Το νόημα δεν παράγεται, δεν κατακτάται· προκύπτει από το ότι οι άνθρωποι βρίσκονται εκεί, μαζί, κινούνται, μοιράζονται χρόνο. Η ύπαρξη δεν πιέζεται να δικαιολογηθεί.

Η ομπρέλα, το καπέλο, τα ρούχα, δεν υπάρχουν για να παρουσιάσουν ρόλους. Είναι λεπτομέρειες της καθημερινότητας, σημάδια ότι ο κόσμος είναι κατοικήσιμος. Υπάρχει απόσταση ανάμεσα στα πρόσωπα, αλλά αυτή η απόσταση δεν διακόπτει τη σχέση. Την επιτρέπει. Κάθε μορφή διατηρεί το περίγραμμά της, και μέσα σε αυτό το περίγραμμα χωρά η συνύπαρξη.

Στην Υπαρξιακή-Ποιητική Ψυχοθεραπεία, τέτοιες εικόνες μας θυμίζουν πως η θεραπευτική εμπειρία δεν είναι πάντα ρήξη ή αποκάλυψη. Μπορεί να είναι μια επαναφορά σε έναν ρυθμό που είχε χαθεί. Ένα περπάτημα όπου το βάρος κατανέμεται, ο χρόνος επιβραδύνει και η ζωή συνεχίζεται χωρίς να ζητά εξηγήσεις.

Ο πίνακας στέκεται εκεί σαν μια ήσυχη μαρτυρία: ότι υπάρχουν στιγμές όπου το να στέκεσαι αρκεί.

Πίνακας: August Macke