Κοχύλια

Απίστευτης ποιότητας εκτέλεση. Από κάθε άποψη.

Λατρεύω την ποιότητα που εκπέμπει η εκτέλεση αυτή με διευθυντή ορχήστρας τον Carl Richter και τον Walter Berry να τραγουδάει το Mache dich, mein Herze, rein από τα Κατά Ματθαίον Πάθη του Bach. Aria Bass Mache dich, mein Herze, rein, Ich will Jesum selbst begraben. Denn er soll nunmehr in mir Für und für Seine süße Ruhe haben. Welt, geh aus, laß Jesum ein! Bass Make thyself, my heart, now pure, I myself would Jesus bury. For he shall henceforth in me More and more Find in sweet repose his dwelling. World, depart, let Jesus in! Για όποιον ενδιαφέρεται εδώ υπάρχει και η μετάφραση όλου του έργου.

Κι εκεί που νόμιζω πως τον ξεπέρασα, κι εκεί που άρχισα να ακούω τους άλλους, ξαναγυρνώ στον Glenn Gould. Εκπληκτικός! Η πρώτη φορά που άκουσα το όνομα Glenn Gould ήταν κάπου στο τέλος της δεκαετίας του 70 ίσως αρχές 80. Τότε δεν είχα καν πικαπ. Είχα αρχίσει να μαζεύω κασέτες, κυρίως γράφοντας εκπομπές από το Τρίτο πρόγραμμα. Σε μια τέτοια ηχογράφηση λοιπον άκουσα για πρώτη φορά τον Glenn Gould να παίζει τις 32 παραλλαγές του Μπετόβεν. Με εντυπωσίασε, κυρίως το έργο αλλά επίσης το παίξιμο, και το όνομα του πιανίστα. Την ηχογράφηση αυτή πρέπει να την έχω ακούσει πάνω απο 100 φορές. Η συλλογή από ηχογραφήσεις συνεχίστηκε για μένα αλλά το κρίσιμο σημείο ήταν όταν γνώρισα και έγινα φίλος με τον συμφοιτητή μου στην ΑΣΟΕΕ, τον Τάσο. Παθιασμένος κι αυτός με την κλασσική μουσική, ήταν η εποχή που έφτιαχνε την δική του δισκοθήκη από βινύλιο. Κάπου εκεί ξαναανακάλυψα τον Glenn Gould. Σιγά σιγά αποκτήσαμε μεγάλο μέρος από ότι είχε ηχογραφήσει. Άρχισα να διαβάζω βιβλία γι αυτόν αλλά και βιβλία...

"Each human being has the eternal duty of transforming the hard and brutal into a subtle and tender offering, what is crude into refinement, what is ugly into beauty, ignorance into knowledge, confrontation into collaboration, thereby rediscovering the child's dream of a creative reality incessantly renewed by death, the servant of life, and by life the servant of love." Yehudi Menuhin

Η μεγάλη εβδομάδα, για μένα είναι ταυτισμένη, με έναν προτεστάντη. Μιλάω για τον Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Σ΄ αυτόν βρίσκω το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής καθώς συναντά το υπερβατικό. Εκφρασμένο με τρόπο τέτοιο που λες και ενσαρκώνει το Θείο μέσα στην ανθρώπινη δημιουργία. Ακούστε τα Κατά Ματθαίον Πάθη, Ακούστε τα Κατά Ιωάννη Πάθη. Ανυπέρβλητα δημιουργήματα της ανθρώπινης ψυχής. Αν υπήρχε Θεός ο Μπαχ θα ήταν επάξια δίπλα του ως ένας από τους εκλεκτούς του.