Κοχύλια

"Τα όντα δε βγαίνουν στο εξωτερικό φως.  Δεν έχουν άλλη δύναμη παρά ν΄αναπηδούν απ΄ την υπόγεια νύχτα όπου γεννιούνται." Antonin Artaud I search in the snow in vain For a trace of her footsteps When she, on my arm, Wandered about the green field. I want to kiss the ground, Piercing the ice and snow With my hot tears, Until I see the earth below. Where will I find a blossom? Where will I find green grass? The flowers are dead, The turf is so pale. Is there then no souvenir To carry with me from here? When my pain is stilled, What will speak to me of her? My heart is as if frozen, Her image is cold within, If my heart should one day thaw, So too would her image melt away! translation: http://www.recmusic.org/lieder/

... κι έμεινε άφωνος στον απόηχο του! .

Auf dem Flusse Der du so lustig rauschtest, Du heller, wilder Fluß, Wie still bist du geworden, Gibst keinen Scheidegruß. Mit harter, starrer Rinde Hast du dich überdeckt, Liegst kalt und unbeweglich Im Sande [hingestreckt] 1 . In deine Decke grab' ich Mit einem spitzen Stein Den Namen meiner Liebsten Und Stund' und Tag hinein: Den Tag des ersten Grußes, Den Tag, an dem ich ging; Um Nam' und Zahlen windet Sich ein zerbroch'ner Ring. Mein Herz, in diesem Bache Erkennst du nun dein Bild? Ob's unter seiner Rinde Wohl auch so reißend schwillt? On the stream You who rushed along so merrily, You clear, wild stream, How quiet you have become, You offer no parting words. With a hard, solid crust You have clothed yourself. You lie cold and motionless Stretched out in the sand. On your surface I carve With a sharp stone The name of my beloved And the hour and the day: The day of our first meeting, The day I went away: Name and numbers entwined By a broken ring. My heart, in t...

Απ΄όλους τους μεγάλους ο Σούμπερτ είναι πιο κοντά στην ψυχή μου. Τον λατρεύω! Κι εδώ ο Brendel είναι εξαιρετικός. "Much music, especially Schubert's, conveys the agony of human existence in a mysteriously exquisite way" sfwhitaker

Τέχνη. Μόνιμη παρηγορία.

Winterreise Winter Journey Erstarrung Ich such' im Schnee vergebens Nach ihrer Tritte Spur, Wo sie an meinem Arme Durchstrich die grüne Flur. Ich will den Boden küssen, Durchdringen Eis und Schnee Mit meinen heißen Tränen, Bis ich die Erde seh'. Wo find' ich eine Blüte, Wo find' ich grünes Gras ? Die Blumen sind erstorben, Der Rasen sieht so blaß. Soll denn kein Angedenken Ich nehmen mit von hier ? Wenn meine Schmerzen schweigen, Wer sagt mir dann von ihr ? Mein Herz ist wie erstorben, Kalt starrt ihr Bild darin; Schmilzt je das Herz mir wieder, Fließt auch ihr Bild dahin ! Numbness I search the snow in vain For the trace of her steps. Where she, arm in arm with me, Crossed the green meadow. I want to kiss the ground, Penetrate ice and snow With my hot tears, Until I see the soil. Where will I find a blossom, Where will I find green grass ? The flowers are all dead, The turf is so pale. Shall then no momento Accompany me from here ? When my pains cease, Who will tell ...

Συνεχίζω με Σούμπερτ. Το χειμωνιάτικο του ταξίδι, για καιρό απροσπέλαστο σε μένα, λογω δικής μου άρνησης, γίνεται σιγά-σιγά όλο και πιο γνώριμο, όλο και πιο αγαπητό. Έτσι, συνεχίζω κι εγώ να καταγράφω κάποιες στιγμές, όλο και πιο προσωπικές, από στιγμές ζωής. Στην ουσία πρόκειται για μοίρασμα και ταυτόχρονα πρόσκληση. .

Αν πίστευα στην μετεμψύχωση και σε προηγούμενες ζωές θα ευχόμουν να ήμουν ο Σούμπερτ. Κι ας πέθανε στα 31 του! .

Όσες φορές και αν το ακούσω, πάντα η ίδια αίσθηση! "Σε καλύτερα μέρη" Με ευγνωμοσύνη. .

Η Δευτέρα ας ξεκινήσει έτσι!

Ξεκίνησα με το προηγούμενο ποστ παρουσιάζοντας κάποιους από τους αγαπημένους μου πιανίστες. Συνεχίζω σήμερα με τον Vladimir Horowitz. Το Impromptu in G flat major D899 No.3 του Σούμπερτ είναι κομμάτι άφθαστης ομορφιάς και ευαισθησίας. Έκανα την αναφορά στον συνθέτη γιατί τείνουμε να επικεντρωνόμαστε στους εκτελεστές και ξεχνάμε καμιά φορά τους πραγματικούς δημιουργούς. Η εκτέλεση είναι από συναυλία στη Βιέννη που αν δεν κάνω λάθος είναι η τελευταία ή μία από τις τελευταίες του πιανίστα. Το βίντεο ξεκινά με τον Horowitz να χρειάζεται σχεδόν μισό λεπτό για να καθίσει καλά και να ξεκινήσει την εκτέλεση του. Θα μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι ο βετεράνος αυτός πιανίστας έχει τρακ. Έτσι τουλάχιστον δείχνει. Σε κάθε περίπτωση, τα λίγα αυτά δευτερόλεπτα είναι κρίσιμα στο να ετοιμάσει τον εαυτό του αλλά και να φέρει το κοινό του δίπλα του. Από τις πρώτες νότες ακούμε μια εκτέλεση χωρίς υπερβολές, με έμφαση στη μελωδία. Σε μια στιγμή ο φακός εστιάζει στα γερασμένα χέρια το πιανίστα. Τα δάχτυλα...