Κοχύλια

Χθες τελείωσε η εκπαιδευτική μας χρονιά στο "γίγνεσθαι" . Συνειδητοποιώ το πόσο τυχερός είμαι που βρίσκομαι ανάμεσα σε τόσο αξιόλογους ανθρώπους. Υπήρχε χθες στο κλείσιμο της ομάδας του εκπαιδευτικού τόση ανθρωπιά τόση αγάπη. Κοίταζα γύρω μου κι αυτό που ένιωθα ήταν ένα μείγμα ευγνωμοσύνης, συγκίνησης, και ζεστασιάς. Πόσο πολύτιμες είναι οι στιγμές που μπορούμε να είμαστε τόσο αληθινοί, τόσο κοντά ο ένας στον άλλον. Ήταν ωραίο όχι μόνο που το ζούσα αλλά που την ίδια στιγμή συνειδητοποιούσα το πόσο σπάνιο, όμορφο αλλά και φευγαλέο είναι. πίνακας: Paul Klee

"καθώς περνούν τα χρόνια και κουβεντιάζεις με λιγότερες φωνές, βλέπεις τον ήλιο μ' άλλα μάτια"  Σεφέρης - Κίχλ η Κοίταζε τις ώρες του ξαφνιασμένος από την έλλειψη οποιασδήποτε δικής του συνεισφοράς στα τεκταινόμενα. Εδώ τίθεται θέμα ταυτότητας, σκέφτηκε. Την έχω ξανακάνει αυτή τη κουβέντα, είπε. Απέφυγε να ρωτήσει κάτι πιο βαρύγδουπο. Δεν θα οδηγούσε πουθενά, το ήξερε από πείρα. Το απόγευμα τον είδαν σε μια παραλία χειμωνιάτικη να μαζεύει ξύλινα γλυπτά, απ' αυτά που η θάλασσα χαρίζει σε όσους τα θελήσουν. Δεν ήξερε τι θα τα κάνει, ούτε και είχε δα τον χώρο να τα αξιοποιήσει. Τα μάζευε παρόλα αυτά, το κάθε εύρημα ήταν χαρά. Ζύγισε τις εποχές διάλεξε το Χειμώνα. Οι άλλοι λείπουν κλεισμένοι στην πόλη, τα κύματα έχουν τη δέουσα αυθάδεια, και το φως αφήνει κάτι στη φαντασία. Πίνακας: Ivan Kliun

Σήμερα αυτό.