Κοχύλια

Προχώρησαν σε άλλη ζωή Οι τρυφερές Πεθαμένες ημέρες  Γιώργος Σαραντάρης  Από το ποίημα Μορφές της Ανάμνησης Οι τρυφερές μέρες, οι προηγούμενες, έχουν ολοκληρώσει τη ζωή τους. Αλλά η ύπαρξη τώρα ζει και τώρα αναρωτιέται: ποιο είναι το κάλεσμα τούτης της μέρας κι αν σήμερα θα ανταποκριθώ. Κι είναι το κάλεσμα τούτο δύσκολο πολύ και ανηφορικό. Κι ο πειρασμός μεγάλος: να αποστρέψω το βλέμμα από το καθήκον. Ποιο καθήκον; Μα εκείνο που η ίδια μου η συνείδηση, η τόσο ταλαιπωρημένη, μου ψιθυρίζει ανάμεσα στο θόρυβο των ημερών, ή και κραυγάζει μερικές φορές τη νύχτα.  Ζωντανή τούτη εδώ η μέρα μας. Ζωντανές ακόμα οι ώρες μας, οι λιγοστές. 

Οι μέρες μία-μία φεύγουν, και είναι σαν να αφαιρούνε κάτι από ένα σύνολο αόριστο και άγνωστο. Και όμως, όλα αυτά μοιάζουν παιχνίδι όπου στο τέλος θα μείνουν λίγα σχήματα, χαραγμένα σε σπηλιές, να λένε λίγα από μας. Για μας, όταν θα λείπουμε. Κοχύλια ξεχασμένα στην αμμουδιά, ίσως σπασμένα, στο έλεος περαστικών του μέλλοντος, και πάντα όμορφα.  "πόσες φορές, διαβάτη, τα μαύρα αυτά νερά χλωμό σ΄εκαθρεφτίσαν κι εσένα, ενώ ψηλά μές στα πυκνά τα φύλλα θρηνούσανε θλιμμένες οι ελπίδες σου πνιγμένες! Paul Verlaine Μες στο ποτάμι Ομως ο δρόμος συνεχίζει και η έρημος έχει πολλά να πει, πριν την ξεράνει ολότελα και την ψυχή σου. Και τις στιγμές εκείνες που ο δρόμος φαίνεται άδειος, ανούσιος και δίχως άκρη, δίπλα σου ανθίζουν τα ερημολούλουδα. Σήκω και πράξε το θαύμα της ημέρας!  "Όλα να γίνουνε ξανά σαν πρώτα στα δάχτυλα στα μάτια και στα χείλια, ν’ αφήσουμε τη γερασμένη αρρώστια πουκάμισο που αφήσανε τα φίδια ​​ κίτρινο μες στα πράσινα τριφύλλια." Σεφέρης   Η στέρνα Τα λόγια σα...