Κοχύλια

Διάβασα πρόσφατα το έργο του Στρατή Μυριβήλη "Η Ζωή εν Τάφω" και πολύ με άγγιξε. Σε σύγκριση με το παγκοσμίως γνωστό, αναλόγου θέματος, "Ουδέν Νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο" σαφώς ανώτερο. Πρόκειται για το ημερολόγιο ενός νέου, του Αντώνη Κωστούλα. Το βιβλίο ξεκινά με το θάνατο του νέου κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και συνεχίζει με την παρουσίαση του ημερολογίου του. Πρόκειται για έναν θάνατο εντελώς αντιηρωικό, ανόητο, τυχαίο. Ο Καμύ θα μιλούσε για την αποθέωση του παράλογου: Η εισαγωγή αυτή δεν κρατά πάνω από δύο σελίδες. Όλο το υπόλοιπο βιβλίο είναι η παρουσίαση του ημερολογίου του νέου. Και όμως, τι διαφορά κάνουν οι δύο αυτές σελίδες! Τι διαφορά κάνει το ότι ο συγγραφέας επιλέγει να φέρει στο προσκήνιο τον θάνατο και να τον διατηρήσει έτσι σαν μία υποβόσκουσα απειλή σε όλο το υπόλοιπο της αφήγησης. Το κάθε τι αποκτά μια άλλη ένταση, μια άλλη βαρύτητα. Φέρνω εδώ ένα απόσπασμα από το βιβλίο: "Είναι πολύ παράξενο να βλέπει κανένας ανάσκελος...

Όταν ήμουν μικρός οι μεγάλοι μου φαίνονταν σοφοί, δυνατοί και έμπειροι. Ήξεραν τα μυστικά της ζωής. Γνώριζαν όλα όσα χρειάζεται να γνωρίζει κανείς. Με το πέρασμα του χρόνου, καθώς έγινα κι εγώ ένας από τους "μεγάλους" κατάλαβα για τα καλά πόσο λίγα ήξεραν. Πόσο λίγα ξέρουμε όλοι μας. Αποκτούμε εμπειρίες, σωρεύουμε γνώσεις. Όλα αυτά αφορούν ήδη βιώματα ξεπερασμένα. Ό,τι και να γνωρίζουμε, ό,τι και να έχουμε μάθει, η κάθε φάση της ζωής είναι διαφορετική και ποτέ δεν ήμαστε προετοιμασμένοι πλήρως. Οι προκλήσεις πάντα καινούργιες. Θέλω να πω, κάθε φάση της ζωής μας έχει τόσο διαφορετικές απαιτήσεις, ανάγκες, αλλά και ευκαιρίες ώστε να απαιτείται κάθε φορά νέα αντιμετώπιση. Είμαστε πρωτάρηδες, ασχέτως ηλικίας.