Κοχύλια

📘 Υπαρξιακή-Ποιητική (του Αλέξη Χαρισιάδη) Τι είναι η Υπαρξιακή-Ποιητική; Η Υπαρξιακή-Ποιητική είναι ένα πνευματικό δημιούργημα του Αλέξη Χαρισιάδη,  μια προσωπική, ζωντανή προσέγγιση που γεννήθηκε από τη συνάντηση της υπαρξιακής ψυχοθεραπείας με το Ποιητικό στοιχείο της Τέχνης. Δεν περιορίζεται στην ποίηση· αναφέρεται στο Ποιητικό , σε ό,τι γεννά νόημα, βάθος, ζωντάνια και δίνει ουσία στην ύπαρξη.  Πρόκειται για τον συνδυασμό της μέριμνας για τα υπαρξιακά δεδομένα που εξ ορισμού αφορούν όλες τις ανθρώπινες υπάρξεις και την Ποιητική ως τρόπο απόκρισης σε αυτά.  Γιατί λέγεται «Ποιητική»; Η ονομασία προέρχεται από το ποιείν,  την πράξη του να φέρνει κανείς κάτι νέο στον κόσμο. Σύμφωνα με τον Χάιντεγγερ, στο έργο «Η προέλευση του έργου τέχνης» , κάθε γνήσια τέχνη είναι Ποίηση , δηλαδή άνοιγμα και αποκάλυψη του κόσμου. Στην Υπαρξιακή-Ποιητική, ο όρος «Ποιητική» αναφέρεται στη στιγμή όπου κάτι άρρητο παίρνει μορφή· όπου η ύπαρξη φωτίζεται μέσα από εμπειρίες ...

  “ Γράψε αν μπορείς στο τελευταίο σου όστρακο τη μέρα τ’ όνομα τον τόπο και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιάξει.” Από το ποίημα Α’ Σαντορίνη, του Γιώργου Σεφέρη Ο ποιητής αφήνει το όστρακο να γίνει η λεπτή μεμβράνη της ύπαρξης: εκεί όπου γράφουμε χρόνο, όνομα, τόπο, τη μικρή ομολογία μας,  ότι υπήρξαμε. Μια γραφή που δεν ειναι αυτοβιογραφία, αλλά μια μορφή κατάφασης, εκεί όπου ο άνθρωπος στέκεται και λέει, ναι υπήρξα.  Κι όμως, η ουσία βρίσκεται αλλού: στο πέταγμα του οστράκου στη θάλασσα. Το ίχνος πρέπει να αφεθεί, να βουλιάξει, να πάψει να μας κρατά. Μια θαρραλέα κίνηση αποδέσμευσης. Με αγάπη για την ιστορία μας, επιτρέποντας την όμως να φύγει, να ανοίξει χώρος για το επόμενο κύμα της ζωής. Έτσι η ποίηση γίνεται άσκηση ελευθερίας. 

  Ομάδα Υπαρξιακής-Ποιητικής Εκεί όπου η ζωή συναντά την Τέχνη και τον στοχασμό Τι συμβαίνει όταν αφήνουμε ένα ποίημα, μια ταινία, ένα τραγούδι, ένα έργο τέχνης να μας αγγίξουν πραγματικά; Όταν δεν «καταναλώνουμε» τέχνη, αλλά την αφήνουμε να μας ανοίξει έναν άλλο τρόπο να βλέπουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο; Η ομάδα αυτή γεννιέται για όσους επιθυμούν να στραφούν προς την Τέχνη και τα υπαρξιακά ζητήματα όχι ως θεατές, αλλά ως συμμέτοχοι σε μια ζωντανή διαδικασία μετασχηματισμού. Και μια σημαντική διευκρίνιση: Όταν μιλώ για Υπαρξιακή-Ποιητική, δεν αναφέρομαι μόνο στην ποίηση ως λογοτεχνικό είδος. Μιλώ για το Ποιητικό στοιχείο σε κάθε μορφή αληθινής Τέχνης—εκείνο που, όπως έλεγε ο Χάιντεγκερ, «κάνει κάθε γνήσιο έργο τέχνης Ποίηση». Το Ποιητικό είναι ο τρόπος με τον οποίο η Τέχνη αποκαλύπτει τον κόσμο και μας φανερώνει εμάς τους ίδιους. Τι είναι αυτή η ομάδα; Όχι σεμινάριο. Όχι κλασική θεραπεία. Είναι ένας βιωματικός-καλλιτεχνικός χώρος όπου η ποίηση, η λογοτεχνία, η μουσική, ο κινημα...

  Λίγες μέρες πριν εκδόθηκε η ποιητική μου συλλογή Contrapunctus από τις εκδόσεις Πληθώρα. Ήταν ένα πείραμα αντίστιξις. Ξεκίνησε με το ερώτημα: τι είδους ποίηση μπορεί να γεννήσει η έκθεση σε ένα μουσικό έργο; Το Contrapunctus είναι μια προσωρινή απάντηση. Και φυσικά το έργο αυτό που ακούμε εδώ ήταν ένα από τα πολλά που έδωσαν αφορμή για την απόπειρα δημιουργίας κάποιων ποιημάτων. Το έργο είναι ημιτελές. Στην εδώ απόδοση το Trifonov το συμπληρώνει με δική δημιουργική προσπάθεια. Αν και το αποτέλεσμα είναι άρτιο, θα προτιμώ ξεκάθαρα την ημιτελή εκδοχή του, παιγμένη από τον Glenn Gould. Την παραθέτω παρακάτω.  Glenn Gould - Contrapunctus XIV Die Kunst der Fuge

​ Λοιπόν γιατί, ὅταν μέ χρυσή μανία ἡ ἄνοιξη ἐξαφανίζει τ' ἀπομεινάρια τοῦ χειμώνα, γιατί θά πρέπει νά ὀνειρεύεται ὁ νοῦς ἐπιστροφή ἤ θάνατο; Εἶναι ὕπνος ἡ ἄνοιξη; Αὐτό τό θάλπος εἶναι γιά ἐραστές πού ἐκπληρώνουν τελικά τόν ἔρωτά τους, αὐτή ἡ ἀρχή κι ὄχι ἐπανάληψη, αὐτό τό ἀδιάκοπο βουητό τῆς νέας μέλισσας. Απόσπασμα απο το ποίημα «Σημειώσεις για έναν υπέρτατο μύθο» του Wallace Stevens, σε μετάφραση του Στάθη Καββαδά. Εκδοσεις Βιβλιοπωλειον της «Εστίας». Πίνακας: Alexej von Jawlensky 

Ένα από αυτά τα πολλά ραντεβού που δεν μου λένε πια τίποτα. Πού πήγα εκείνη τη μέρα, τι έκανα - δεν ξέρω. Αν κάποιος διέπραξε ένα έγκλημα — δεν θα είχα άλλοθι. Ο ήλιος έλαμψε και έδυσε αλλά δεν το πρόσεξα. Δεν έχω σημειώσει κάτι στο ημερολόγιο για την περιστροφή της Γης. Θα ήταν πιο εύκολο να σκεφτώ ότι είχα πεθάνει για λίγο παρά να πω πως δεν θυμόμουν τίποτα, αν και δεν έπαψα να ζω. Σίγουρα, δεν ήμουν πνεύμα, ανέπνεα, έφαγα, ακούγονταν τα βήματά μου και πρέπει να υπάρχουν ίχ νη από τα δάχτυλά μου σε κάποια χερούλια πόρτας. Οι αντανακλάσεις μου καθρεφτίστηκαν. Φόρεσα κάτι που είχε χρώμα. Ένας ή δύο άνθρωποι θα πρέπει να με είδαν Ίσως εκείνη την ημέρα Βρήκα κάτι που είχα χάσει νωρίτερα. Ή έχασα κάτι που βρήκα αργότερα. Ήμουν γεμάτος συναισθήματα και εντυπώσεις. Τώρα είναι όλα σαν κουκκίδες σε αγκύλες. Πού ήμουν τυλιγμένος, πού κρύφτηκα - είναι μάλλον ένα έξυπνο κόλπο να εξαφανιστεί κανείς από παντού. Ταρακουνώ τη μνήμη - θα αρχίσει άραγε να θροΐζει κάτι που κοιμάται εδώ και χρόνια στα ...