Κοχύλια

Απαγγελία ενός ποιήματος από την πρόσφατη ποιητική μου συλλογή Ίχνη. Εκδόσεις Πληθώρα. Απαγγέλει η ηθοποιός Αριστέα Κοντραφούρη. Πίνακες Rothko

Αναζητείται φυλαχτό που άλλο σκοπό δεν θα έχει παρά να μας φυλάει από την λήθη. Αυτήν που σαν γλυκιά ομίχλη καθημερινή, θανατερά μας περιβάλλει. Μια λήθη που είναι ύπνος αλλά με μάτια ανοιχτά, που δεν βλέπουν, μονάχα αδιάφορα κοιτούν ένα ρολόι. Μια λήθη που δεν μετρά τα δευτερόλεπτα, τις ώρες και τα χρόνια. Μια λήθη χλιαρή που είναι αποχαύνωση και είναι θάνατος. 

Ένα παιδί και ένας πατέρας κοιτάζουν μαζί παλιά βίντεο από καλοκαιρινές στιγμές. Ο πατέρας ήταν τότε πίσω από την κάμερα. Ο γιος ήταν τότε δύο ετών. Έχουν περάσει δεκατέσσερα χρόνια από τότε. Ο πατέρας και ο γιος κάθονται δίπλα δίπλα μπροστά στην οθόνη. Κοιτάζουν σαν μέσα από ένα παράθυρο, σαν σε ταξίδι πίσω στον χρόνο, κοιτάζουν το παρελθόν. Τι είναι αυτό που βλέπουν; Ο γιος αναρωτιέται τι σχέση έχει με τον μικρό αυτό παιδί των δύο ετών. Κάτι το ανοίκειο υπάρχει φαίνεται στο να βλέπει τον εαυτό του στο παρελθόν. Σαν να λέει: «όλα δείχνουν πως αυτό ήμουν εγώ αλλά αυτό που τώρα βλέπω δεν είμαι εγώ.» Ο πατέρας νιώθει πώς κάτι του δωρίζει αλλά αυτό που εκείνος περίμενε να είναι το δώρο λίγη σημασία έχει για τον γιο. Ο γιος κοιτάζει την γιαγιά του. Ξαφνιάζεται. Πόσο διαφορετική είναι τώρα, πόσο νεότερη δείχνει. Που θα είναι σε λίγο; Αυτό το τελευταίο δεν το λέει αλλά είναι σαν να το έχει πει. Σαν να αναλογίζεται την ίδια του τη ζωή. Και οι δυο τους μαζί, σαν να αναρωτιούνται, κάπως μ...

Η ομορφιά είναι απλή. Δεν μπορεί παρά να είναι απλή. Οι σπουδαίοι δάσκαλοι είναι οι πλέον απέριττοι. Αυτοί που απαλλάχτηκαν απο τα βάρη τα χωρίς νόημα και χωρίς σημασία.  Γίνεται όλο και πιο φανερό ότι ζούμε λάθος. Οι μεγάλοι, οι σπουδαίοι δάσκαλοι είναι γύρω μας. Αόρατοι στα πολυάσχολα μάτια μας. Οι μεγάλοι δάσκαλοι της αμεσότητας. Οι απλοί. 

  https://youtu.be/FonlZr3lALc