Κοχύλια

http://www.gignesthai.gr/paths-toward-the-existential-poetic.html

http://www.gignesthai.gr/existential-poetic-psychotherapy.html

Έλα και τύλιξε με Με άνεμο απαλό Και τίμια πέτρα Σήμερα που ο θεός κοιμάται Έλα και τύλιξε με Με ασημένια φύλλα Και ψυχρά σμαράγδια Σήμερα που ο θεός κοιτάζει αλλού Για να μην δει το φόβο του παιδιού του Την τούφα απ΄τα ξανθιά μαλλιά του Πώς θα σκορπίζει στους δρόμους Και στην τελευταία θάλασσα Μην χρειαστεί να σκύψει το κεφάλι Από τύψεις ολωσδιόλου ανώφελες Μα απαλά ας τραγουδήσει Για το μικρό του όμορφο κοχύλι 5/7/2016

"κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια  γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά" Σεφέρης  Ενας γέροντας στην ακροποταμιά Εκδόθηκε πριν λίγες μέρες το βιβλίο μου "Σημειώσεις ενός Υπαρξιστή". Είναι πολύ περίεργη η αίσθηση της έκθεσης. Ιδιαίτερα με την έκδοση ενός βιβλίο τόσο προσωπικού. Όμως, δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Αυτό ήταν το στοίχημα από την αρχή. Να προσπαθήσω να εκφραστώ με τον πλέον άμεσο τρόπο. Πιστεύοντας πως μιλώντας προσωπικά υπάρχει η ελπίδα τα λόγια που αποτυπώνονται να αφορούν και άλλους. 

Τόσα χρόνια αναζητούσαμε θέματα. Να τα, λοιπόν, τώρα! Να που όταν, επί παραδείγματι, πήραν τον σκοτωμένο απ’ τ’ αντικρινό οικόπεδο δεν πρόσεξαν την τσάντα με το πρόγευμα που του είχε ετοιμάσει η γυναίκα του και παρέμεινε. Κώστας Μόντης

Η κατάληξη Είναι μια διαδικασία σταδιακής εξαπατήσεως. Σ’ τα δίνουν πρώτα όλα: νεότητα, σφρίγος, γονείς, φίλους, αγάπη, και πριν προλάβεις καν να καταλάβεις τι σημαίνουν όλ’ αυτά, αρχίζουν να σου τα παίρνουν μέσ’ από τα χέρια, να σε κοροϊδεύουν. Χάνουμε, χάνουμε ολοένα: σαν να μας κλέβουν στα χαρτιά. Είναι μια, βασανιστικά αργή, διεξοδική ιστορία πτωχεύσεως. Ένα ένα πέφτουν τα λογής περιβλήματά μας, πέφτουν τα ωραία, απατηλά στηρίγματα της νιότης γίνεται άγριο, ανελέητο κοσκίνισμα. Τέλος, μένουν ελάχιστα, δυο τρία πράγματα, σε μιαν ολάκερη ζωή, αληθινά δικά μας. Ανέστης Ευαγγέλου