Κοχύλια

Όταν θα είμαστε πολύ δυνατοί  Ο κόσμος μας θα έχει πετρώσει Τα έκπληκτα μάτια μας θα κυριαρχούν στο κύμα Τα απέραντα πηγάδια θα κλείσουν Οι σπηλιές θα έχουν φωτιστεί Και νύχτα για μας δεν θα υπάρχει Όταν θα είμαστε πολύ δυνατοί Οι αδέξιες μάχες θα έχουν πια ξεχαστεί Η γλώσσα μας θα είναι βεβαίως περιττή Και θα την ξεριζώσουμε χωρίς σκέψη Θα έχουν πια αποβιβαστεί στις παραλίες Όλοι οι εχθροί και οι φίλοι Αλλά ο κόσμος μας θα έχει πετρώσει

Φωτεινές ριπές οι μέρες μας εκείνες Κάτω από μιαν αχυρένια ομπρέλα Στη φωτισμένη στενή παραλία Δοσμένοι στο κελάρυσμα του χρόνου Ω, πώς ησύχαζες ψυχή Όταν σε έκρυβαν τα αρμυρίκια Απλώνοντας απαλό αέρα στο κορμί σου Με τα μικρά φτωχά τους δάχτυλα Σύρος, 2015