Κοχύλια

Η ποίηση είναι η αλχημεία της ψυχής επειδή μετατρέπει το εφήμερο σε αιώνιο. 

Θυμάται άραγε κανείς τον Λεωνίδα  Στην παραλία του Φαλήρου Ανάμεσα Φλοίσβο, Τροκαντερό, Μπάτη, μαρίνα Αλίμου Ευθυτενή με αγέρωχο βήμα; Στα βράχια του Φαλήρου Να πέφτει στο νερό, λίγο κολύμπι Τα χέρια ανοίγοντας δοξαστικά Κι ύστερα πίσω στο ζεστό ήλιο;  Στης Κυριακής το λαμπερό μεσημέρι Μετά την εκκλησία και το τραπέζι Περήφανος ανάμεσα σε φίλους Ποιήματα να απαγγέλλει;  Και κάπου προς το τέλος Με μαραμένο πια το νου Με αθώα καλοσύνη  Να μας κοιτάζει Να τον αποχαιρετούμε;   Θυμάται άραγε κανείς τον Λεωνίδα; 

If a Soul has been given to us then maybe our existence only makes sense in retrieving it.