Κοχύλια

Δεν ξέρω πως να σχολιάσω μια τέτοια μουσική. Ας πω απλώς πως με συγκινεί πολύ βαθιά. Φυσικά βοηθάει να έχει ακούσει κανείς όλο το έργο Die Walküre του Wagner , κατάληξη του οποίου είναι η σκηνή αυτή, όπου ο Βόταν αποχωρίζεται την αγαπημένη του κόρη. Τις μέρες αυτές ακούω συνέχεια την όπερα αυτή από την τετραλογία του Βάγκνερ. Με άλλη όμως εκτέλεση από αυτή που βρήκα εδώ και την διάλεξα λόγω του Hans Hotter και της εκπληκτικής φωνής και ερμηνείας του.

"τον ίδιο δρόμο παίρνουμε καθένας μοναχός" Κώστας Καρυωτάκης Έμοιαζε η έλευση σου τόσο με αποχώρηση που έμεινα ώρες να κοιτώ τον ουρανό απορημένος, την πτήση. Είχα έτσι κι αλλιώς χάσει εντελώς κάθε αίσθηση κατεύθυνσης. Υπήρχε μοναχά ένα βέλος, σαν να θυμάμαι. Μπορεί και όχι. Η σκουριά είναι του μέλλοντος δε με φοβίζει περισσότερο από το θόρυβο των περασμένων λέξεων. Αυτών που μένουν κάτω, σωρός άχρηστων φθόγγων, χωρίς ζωή. Προσπάθησε να τις αναστήσεις, δεν μπορείς. Όπως δεν ανασταίνεται το δέντρο από τις στάχτες που μαζεύεις, αν παρακάμψεις την ταφή. Στο χώμα πάλι πίσω για να ανθίσουν, ποτισμένα χρόνο, τα άνθη των στιγμών. Βυθίσου χωρίς αυταπάτες μέσα τους. Δεν θησαυρίζονται όσο κι αν σφίξεις τη γροθιά. Όσο και αν ουρλιάξεις. Ούτε και του ορίζοντα την έσω κόγχη ποτέ θα αγγίξεις. Και δε χρειάζεται. Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον. Τότε και τώρα στις μέρες που πέρασαν και που θα έρθουν. Μιας δίκοπης καμπύλης εμείς ακούσιοι ταξιδευτές. Καρφώνοντας ελπίδες με κερι...

Ως υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις Άσπρο στο σώμα σου και κίτρινο στις τσιμινιέρες Διότι βαρέθηκες τα βρωμερά νερά των αγκυροβολίων Εσύ που αγάπησες τις μακρινές σποράδες Εσύ που σήκωσες τα πιο ψηλά μπαϊράκια Εσύ που πλέχεις ξέθαρρα στις πιο επικίνδυνες σπηλιάδες Χαίρε που αφέθηκες να γοητευθής απ’ τις σειρήνες Χαίρε που δεν φοβήθηκες ποτέ τις συμπληγάδες. Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις Στο σέλας της θαλάσσης με τους γλάρους Κ’ είμαι σε μια καμπίνα σου όπως εσύ μέσ’ στην καρδιά μου. Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις Οι αύρες μάς εγνώρισαν και λύνουν τα μαλλιά τους Προστρέχουν κι αυτές και πλαταγίζουν οι πτυχές τους Λευκές οι μεν και πορφυρές οι δε Πτυχές κτυποκαρδιών πτυχές χαράς Των μελλονύμφων και των παντρεμένων. Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις Φωνές εδώ και φάλαινες στο πέρασμά σου πάρα κάτω Από τα ύφαλά σου αντλούνε τα παιδιά την μακαριότητα Από το πρόσωπό σου την ομοιότητα με σένα Και μοιάζεις με αυτούς που εσύ κ’ εγώ γνωρίζουμε Αφού γνωρίζουμε τι θα πη φάλαι...

Να ο ήρωας καρτούν με τον οποίον ταυτίζομαι περισσότερο. Είναι ο Schroeder γνωστός για την λατρεία του για τον Μπετόβεν. Μονομανία, εξιδανίκευση, υπερβολή. Αυτοί που θα το πουν απλώς δεν έχουν ακούσει Μπετόβεν ;) Ένα μικρό αφιέρωμα λοιπόν στον άνθρωπο που μέσα από τη μουσική του μου έχει χαρίσει μερικές από τις πιο βαθιές και ουσιαστικές συγκινήσεις της ζωής μου. Το κομμάτι που συνοδεύει το βίντεο, από τα κουαρτέτα του Μπετόβεν (String Quartet op. 130), χαρακτηριστικό της τελευταίας περιόδου του, είναι ένα από τα υψηλότερα επιτεύγματα του ανθρώπινου πνεύματος.

Επτά θανάσιμα αμαρτήματα ήταν ο τίτλος της ταινίας. Επτά ελαττώματα λέγεται το παιχνίδι που η kira με κάλεσε να παίξω. Ας αρχίσω λοιπόν. 1. Αναβλητικότητα. Αν δε φθάσει ο κόμπος στο χτένι δύσκολα κάνω αυτό που είναι να κάνω. 2. Το χάος και το σχετικό φλερτ με αυτό. Ενώ όσοι δεν με ξέρουν καλά με νομίζουν τακτοποιημένο και καλά οργανωμένο άνθρωπο η αλήθεια είναι πως υπάρχει στη ζωή μου αρκετό χάος και ακαταστασία. Καμιά φορά με κουράζει γιαυτό και το βάζω στα ελαττώματα αν και έχει μέσα του και αρκετή δόση δημιουργικότητας. 3. Υπερβολική αισιοδοξία. Όλα θα πάνε καλά λέω. Τελικά δεν θα συμβεί το χειρότερο. Θα φτιάξουν τα πράγματα. Δε χάθηκε ο κόσμος. Όμως μερικές φορές αυτό δε γίνεται, τα πράγματα δεν πάνε από μόνο τους καλά και λίγη περισσότερη προσοχή, προσπάθεια και προνοητικότητα δεν βλάπτει. Συνδυάζεται λοιπόν αυτό και με το ελάττωμα αριθμός 1. 4. Δε ζητάω ποτέ οδηγίες ακόμα και αν είναι προφανές πως έχω χαθεί! Το αποτέλεσμα είναι αρκετά χιλιόμετρα άσκοπης οδήγησης. Τώρα βέβαια αν τ...

"Το έργο τέχνης δεν είναι παρά ένα μέσον προοριζόμενο να διευκολύνει τη γνώση της ιδέας, γνώση που συνιστά την αισθητική ηδονή. Αφού συλλαμβάνουμε πιο εύκολα την ιδέα με το μέσον του έργου τέχνης παρά με την άμεση θέαση της φύσης και της πραγματικότητας έπεται ότι ο καλλιτέχνης, μη γνωρίζοντας πια την πραγματικότητα αλλά, μόνον την ιδέα, δεν αναπαράγει (αντιγράφει) το ίδιο μέσα στο έργο του παρά την καθαρή ιδέα, τη διακρίνει απ΄ την πραγματικότητα, αμελεί όλα τα ενδεχόμενα που θα μπορούσαν να τη συσκοτίσουν. Ο καλλιτέχνης μας δανείζει τα μάτια του για να κοιτάξουμε τον κόσμο. " A.R. Scopenhauer Ο κόσμος σαν βούληση και σαν παράσταση. Η επιλογή του κειμένου είναι αποτέλεσμα ενός παιχνιδιού στο οποίο με προσκάλεσε η dreamerland και γιαυτό την ευχαριστώ. Να και οι κανόνες του αν και δεν τους εφάρμοσα επακριβώς: πιάνεις το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σου, το ανοίγεις στη σελίδα 123, προσπερνάς τις πέντε πρώτες περιόδους και παραθέτεις τις 6η-8η. Στη συνέχεια προσκαλείς όσους...

Καθώς περνά καιρός από την τελευταία επίσκεψη μεγαλώνει η επιθυμία μέσα μου για να ξαναγυρίσω. Έστω για λίγο. Είναι η ανάγκη αυτή που νιώθω να μοιραστώ εικόνες, ήχους, γεύσεις κι αισθήσεις από μνήμες και τόπους που έχουν γίνει ένα με αυτό που είμαι, κι ας μην το ήξερα.