Κοχύλια

Αναζητώ σήμερα κάτι στη "Έρημη Χώρα". Γιατί εκεί, στην ποίηση του T.S. Eliot; Δεν είμαι σίγουρος. Στη μυθολογία ο ήρωας σχεδόν πάντα θα χρειαστεί να διασχίσει την δική του προσωπική έρημο. Είναι μέρος της διαδικασίας. Αναπόφευκτο και δύσκολο. Υπάρχει ίσκιος κάτω από τούτο τον κόκκινο βράχο, (Έλα κάτω από τον ίσκι αυτού του κόκκινου βράχου), Και θα σου δείξω κάτι διαφορετικό από το ένα ή το άλλο Τη σκιά σου το πρωί να δρασκελίζει πίσω σου Ή τη σκιά σου το απόγευμα να ορθώνεται για να σε συναντήσει΄ Θα σου δείξω φόβο σε μια χούφτα σκόνη. There is shadow under this red rock, (Come in under the shadow of this red rock) And I will show you something different from either Your shadow at morning striding behind you Or your shadow at evening rising to meet you; I will show you fear in a handful of dust. Από την Έρημη Χώρα του Έλιοτ Μετάφραση Παυλινα Παμπούδη Στην έρημο ο φόβος έρχεται από μέρη που δεν το δείχνουν. Από μέρη που δεν το περιμένεις. Ήλιος καυτός όλη τη μέρα, το βράδυ πα...

Μα την πίστη μου άγιασα να περιμένω Πέταξα γένι καλογερικό που όλο χάιδευα και έξυνα Κάτι κάτι Κάτι άλλο να βρεθεί Κάποια φορά το πηρ΄ απόφαση Τράβηξα έτσι όπως τραβάς μιά βάρκα στή στεριά τον άνθρωπο από μέρος που να βλέπεις μέσα του Ελύτης Δύσκολο πράγμα ο άνθρωπος. Βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί. Σάρκα και Πνεύμα, Σκέψη - Συναίσθημα, Θύμα και Θύτης, Φθαρτός και Άφθαρτος, Θείος-Κτηνώδης, Φως και Σκοτάδι. Σε τεντωμένο σχοινί βαδίζει ο άνθρωπος, πότε μπρος, πότε πίσω. Να βλέπεις μέσα του. Ναι γιατί το άλλο είναι τσόφλι. Σκληρό και άσχημο. Χρήσιμο θα πεις αλλά τσόφλι. Να βλέπεις μέσα του, να βλέπεις μέσα σου. Είναι ζεστά εκεί και δε βαριέσαι να κοιτάς. Είναι άγρια εκεί μα αξίζει. Έχει εκπλήξεις εκεί που φτιάχνονται καθώς κοιτάς, για σένα, φρέσκιες. Τράβηξα τον άνθρωπο κατά μέρος μου, καθώς τη βάρκα στη στεριά, να βλέπω μέσα.

Να ξεκινώ χωρίς προορισμό; Και όμως, καμιά φορά έτσι αξίζει. Ίσως το ταξίδι να είναι πιο ενδιαφέρον. Τέτοια είναι η διάθεση μου σήμερα. Έτσι θα ξεκινήσω να γράφω... Ακαταστασία. Γύρω μου πράγματα πολλά, ατάκτως ερριμένα. Πόσα πράγματα χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζήσει; Φαίνεται πολλά. Κακομάθημένοι; Μάλλον. Βιβλία που ξέρω πως δεν θα διαβάσω, δίσκοι που ξέρω πως δεν θα ακούσω, ταινίες που ξέρω πως δεν θα δω. Και όμως λίγα τα πράγματα είμαι διατεθειμένος να πετάξω, να αποχωριστώ. Τι το κάνει τόσο δύσκολο να αποχωρίζομαι πράγματα; Ίσως η αυταπάτη πως έχω καιρό. Άπειρο καιρό. Κάποια στιγμή μπορεί να χρειαστεί κι αυτό, σκέφτομαι. Θα βρεί τη θέση του, ελπίζω. Να μάθω να πετώ τα άχρηστα. Να ελαφρύνω τις αποσκευές μου. Πίνακας Todd Bellanca

Κι όμως ο θάνατος είναι κάτι που γίνεται. πως πεθαίνει ένας άντρας; Κι όμως κερδίζει κανείς το θάνατό του, το δικό του θάνατο, που δεν ανήκει σε κανέναν άλλον και τούτο το παιχνίδι είναι η ζωή. Σεφέρης - από το ποίημα "Η Τελευταία Μέρα" Ξαναγυρίζω σήμερα στα υπαρξιακά που είναι μία από τις μεγάλες μου αγάπες. Πέρασα την περσινή και φετινή χρονιά διδάσκοντας σε σεμινάρια υπαρξιακής ψυχολογίας. Κι όμως νιώθω πως όλα όσα είπα μέσα σε μια χρονιά συνοψίζονται στις λίγες αυτές γραμμές του Σεφέρη! Γι' αυτό νιώθω πως η τέχνη δεν είναι απλώς στολίδι στη ζωή μας. Δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ζωτικό, ζωτικότατο στοιχείο αν θέλει να ζήσει κανείς με τρόπο αυθεντικό. Αυθεντικό ως προς την ίδια του της ύπαρξη, ως προς αυτό που είναι. Η μελέτης του υπαρξισμού είναι για μένα μελέτη ζωής. Για να είμαι πιο ακριβής (και πιο υπαρξιακός) είναι η μελέτη του πως να ζήσω την μία και μοναδική ζωή μου. Προσωπικά θεωρώ την αναζήτηση αυτή την κορυφαία μας ευθύνη για τη ζωή μας, για τις ώρες μας, για τ...

Να βρω ένα κοχύλι. Τι τύχη! Στην παραλία, παιδάκι. Θυμάμαι ακόμα τη χαρά. Μικρή ομορφιά κρυμμένη στην άμμο. Έστω σπασμένο, έστω μικρό το κάθε κοχυλάκι ήτανε θησαυρός πολύτιμος. Δεν άλλαξαν πολλά. Έτοιμο να ενθουσιαστεί με την παραμικρή ανακάλυψη ακόμα το παιδί. Λαχταρά να την κρατήσει στα χέρια να μοιραστεί το κατόρθωμα του με τους άλλους. Τώρα πια, δεν είναι μόνο κοχύλια οι θησαυροί μου. Μπορεί να είναι κάποιοι στίχοι από ποίημα που εντόπισα καθώς ξεφύλλιζα παλιό βιβλίο. Κάποια φωτογραφία διαλεγμένη από πολλές. Ένα κομμάτι μουσικής αγαπημένο. Μια σκέψη φρέσκια. Ένα κοίταγμα στα δέντρα με μάτια ζωγράφου. Για σήμερα, ξαναγυρίζω σε μια ακόμα δική μου πολύτιμη παραλία: Σεφέρης.- Ποιήματα. Να τι βρήκα : Κάθε γωνιά κι ένα κατάστημα γραμμοφώνων κάθε κατάστημα κι εκατό γραμμόφωνα κάθε γραμμόφωνο κι εκατό δίσκοι και σε κάθε δίσκο ένας ζωντανός παίζει μ΄ έναν πεθαμένο. Πάρε τη χαλύβδινη βελόνα και ξεχώρισε τους αν μπορείς.

1970 ή 1971. Λίγες φορές πήγα με τον πατέρα μου στον κινηματογράφο. Από τα παιδικά μου χρόνια μου έχει μείνει η ανάμνηση από μία μόνο φορά. Κι απ΄ την φορά αυτή θυμάμαι μονάχα μια στιγμή. Το έργο πρέπει να ήταν καουμπόικο. Προς το τέλος της ταινίας γινόταν κάποιο μακελειό από πυροβολισμούς. Μια σφαίρα πετυχαίνει έναν από τους ηθοποιούς και σωριάζεται κάτω. Νεκρός υποθέτω, αλλά όχι, κινεί το πόδι του για τελευταία φορά. "Κοίτα μπαμπά δεν πέθανε αλήθεια, στα ψέματα το κάνει, αφού τον είδα να κουνάει το πόδι του". "Τελευταία αναλαμπή!" μου λέει λακωνικά ο πατέρας μου. Δεν κατάλαβα. Δεν ρώτησα. Μου πήρε χρόνια να μάθω τι σημαίνει αναλαμπή και τι ήθελε να πει ο πατέρας μου. 2004. Έχουν περάσει χρόνια πολλά από την τελευταία φορά που πήγαμε στην Πόλη. Για μένα 25, για τον πατέρα μου 29. Οργανώσαμε το ταξίδι αυτό, που ήταν μια οικογενειακή επιστροφή στην Πόλη, μαζί με τον αδελφό και την μητέρα μου, γνωρίζοντας συνειδητά πως θα ήταν η τελευταία φορά που θα είμαστε και οι τέ...

Έτος 1926. Παρελθόν που εγώ δεν έζησα αλλά οι απόηχοι του είναι μέσα μου. Παρουσιάζω εδώ δυό φωτογραφίες που μου αρέσουν από την εποχή εκείνη. Στην πρώτη είναι η γέφυρα του Γαλατά, κοιτάζοντας βόρεια. Στο βάθος φαίνεται ο Πύργος του Γαλατά. Άλλη μια αγαπημένη φωτογραφία. Μου αρέσει η καμπύλη γραμμή του ιστίου που δένει με τους μιναρέδες και την καμπυλότητα του τρούλου του τζαμιού. Το ασπρόμαυρο και η αχνάδα από την αύρα του Βοσπόρου δημιουργεί έντονα την επιθυμία να ήμουν πραγματικά εκεί!