Κοχύλια

Υπαρξιακή-Ποιητική Ψυχοθεραπεία Από τον Δρ. Αλέξη Χαρισιάδη Ως δημιουργός αυτής της προσέγγισης, αντιλαμβάνομαι τη θεραπεία όχι ως μια στατική κλινική διαδικασία, αλλά ως ένα ταξίδι χωρίς σταθερά σχέδια, όπου ο σκοπός δεν είναι απλώς να «φτάσουμε» κάπου, αλλά να βιώσουμε τη διαδρομή με αυθεντικότητα. Η Υπαρξιακή-Ποιητική Ψυχοθεραπεία είναι μια διαδικασία διερεύνησης και καλλιέργειας του κόσμου του θεραπευτή, του θεραπευόμενου, καθώς και της ίδιας της θεραπευτικής συνάντησης. 1. Η Αρχιτεκτονική της Πυραμίδας: Η Σχέση Τεχνικής και Ποίησης Η προσέγγιση αυτή πατά σε μια στιβαρή δομή που προσφέρει ασφάλεια και σιγουριά. Χρησιμοποιώ το σχήμα της πυραμίδας για να δείξω ότι η δημιουργικότητα απαιτεί γερά θεμέλια: Τα Θεμέλια (Γνώση & Τεχνική): Στη βάση βρίσκεται η ψυχολογία, η τεχνική κατάρτιση και η ψυχοεκπαίδευση. Είναι το απαραίτητο «τι κάνω» του θεραπευτή που εξασφαλίζει τη σταθερότητα. Το Σώμα (Φιλοσοφία & Οριακές Καταστάσεις): Περιλαμβάνει την εξοικείωση με την υπαρξιακή σκέψη κ...

Γιατί δημιούργησα την Υπαρξιακή-Ποιητική Προσέγγιση Στη διαδρομή μου στον χώρο της εφαρμογής αλλά και της διδασκαλίας της ψυχοθεραπείας, και ιδιαίτερα της υπαρξιακής ψυχοθεραπείας, συνειδητοποίησα νωρίς ότι η τεχνική κατάρτιση, όσο άρτια κι αν είναι, αποτελεί μόνο τη βάση. Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη γυμνή αλήθεια των υπαρξιακών ζητημάτων τον φόβο, την ελευθερία, το νόημα ή την απώλεια τα αμιγώς τεχνικά μέσα συχνά φαντάζουν ανεπαρκή. Αυτή η διαπίστωση με οδήγησε στη δημιουργία της Υπαρξιακής Ποιητικής Ψυχοθεραπείας και της Υπαρξιακής Ποιητικής προσέγγισης γενικότερα. Η Ποίηση ως Πράξη Δημιουργίας Όταν μιλώ για την «Ποιητική» προσέγγιση, χρησιμοποιώ τον όρο με κεφαλαίο Π για να τον διακρίνω από τη στενή έννοια της ποίησης ως λογοτεχνικό είδος. Αναφέρομαι στην Τέχνη εν γένει και στη διαδικασία του «ποιείν», της δημιουργίας δηλαδή που γεννιέται μέσα από τη θεραπευτική συνάντηση. Πιστεύω ακράδαντα ότι η αντιμετώπιση των υπαρξιακών θεμάτων απαιτεί την επιστράτευση τρόπων πιο δημιουργικ...

  Από τη στιγμή που μια λάμψη συνείδησης φωτίζει τη μηχανική κίνηση, από τη στιγμή που κάνουμε φαινομενολογία γυαλίζοντας ένα παλιό έπιπλο, νιώθουμε να γεννιούνται, κάτω από τη γλυκιά οικιακή συνήθεια, νέες εντυπώσεις.  Η συνείδηση ξανανιώνει τα πάντα. Δίνει στις πιο οικείες μας πράξεις μία αξία αρχής. Εξουσιάζει τη μνήμη. Τι θαύμα να ξαναγίνεσαι πράγματι ο δημιουργός της μηχανικής πράξης!  Έτσι, όταν ένας ποιητής γυαλίζει ένα έπιπλο όταν με το μάλλινο ύφασμα που ζεσταίνει ό,τι αγγίζει απλώνει λίγο μυρωδάτο κερί πάνω στο τραπέζι του, δημιουργεί ένα καινούργιο αντικείμενο, μεγαλώνει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ενός αντικειμένου, εγγράφει το αντικείμενο στην πολιτική κατάσταση του ανθρώπινου σπιτιού. Gaston Bachelard, Η Ποιητική του Χώρου  Πίνακας του Giorgio Morandi .