Όμορφο κείμενο, μακάρι να ένιωθα έτσι, το τέλος του φετινού καλοκαιριού εμένα μάλλον ανακούφιση μου έφερε. Μπορώ να ανασύρω το συναίσθημα όμως από άλλα καλοκαίρια. Όμορφο και το μπλογκ σας, θα σας επισκέπτομαι, αν με θέλετε, βέβαια.
Αλέξη, όμορφο κείμενο, και το συναίσθημα που μεταδίδει μου ταιριάζει πολύ. Έτσι νιώθω και γω παρά το ότι τον τελευταίο καιρό συνέβησαν πολλά δυσάρεστα... Είναι όμως κάπως σαν τα φίδια που αλλάζουν πουκάμισο...
Τι ωραία η παρομοίωση σου για τα φίδια που αλλάζουν πουκάμισο. Αλήθεια, το έχω νιώσει κι εγώ αυτό μετά από καιρό τριβών, φθοράς και πληγώματος. Ωραία αίσθηση.
Να είσαι καλά! Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον. Ναι, όλα καλά, δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσος καιρός πέρασε από το τελευταίο μοy ποστ. Θα επανέλθω όμως συντόμως...ελπίζω :)
Χαίρομαι που το ακούω! Αλήθεια. Μάλλον γιαυτό δεν γράφω κάτι καινούργιο εδώ και αρκετό καιρό. Μ΄αρέσει η αίσθηση που αποπνέει η εικόνα αυτή, και το κειμενάκι.
Κοιτάζει το τέλος του καλοκαιριού και είναι ωραία.
Σχόλια
Πόσο οδυνηρό ήταν το τέλος του καλοκαιριού.
Όμορφο και το μπλογκ σας, θα σας επισκέπτομαι, αν με θέλετε, βέβαια.
Είναι όμως κάπως σαν τα φίδια που αλλάζουν πουκάμισο...
Εκεί που ξέφτιζαν ήδη οι άκρες του, ηλιοκαμένες αναμνήσεις
Σε έναν ορίζοντα πέρα από ελπίδες ή θλίψη
λεπτό υφάδι, πάνω του πλέκονταν κάποια σύννεφα
Ο χρόνος σταματά ή απλώς σωπαίνει
κι αφουγκράζεται το χτύπο της θάλασσας
Τα πράγματα βρίσκουν τη θέση τους.
κάτω από την κυρτή παλάμη του ουρανού
Το αυτονόητο δηλώνει παρουσία.
Το όνειρο εξαϋλώνεται
========================
αντί σχολίου
Καιρό έχεις να ποστάρεις...
Στέλνω την καλημέρα μου, καλωσορίζοντας τις δροσιές που έρχονται....
Καλή σου μέρα.
Πολύ ωραία εικόνα.