Κοχύλια

Σκέψεις για μια αναβολή

2011-11-28T12:53:00.001+02:00

"καθώς περνούν τα χρόνια και κουβεντιάζεις με λιγότερες φωνές,

βλέπεις τον ήλιο μ' άλλα μάτια"

Σεφέρης - Κίχλη

Κοίταζε τις ώρες του ξαφνιασμένος από την έλλειψη οποιασδήποτε δικής του συνεισφοράς στα τεκταινόμενα. Εδώ τίθεται θέμα ταυτότητας, σκέφτηκε. Την έχω ξανακάνει αυτή τη κουβέντα, είπε. Απέφυγε να ρωτήσει κάτι πιο βαρύγδουπο. Δεν θα οδηγούσε πουθενά, το ήξερε από πείρα.

Το απόγευμα τον είδαν σε μια παραλία χειμωνιάτικη να μαζεύει ξύλινα γλυπτά, απ' αυτά που η θάλασσα χαρίζει σε όσους τα θελήσουν. Δεν ήξερε τι θα τα κάνει, ούτε και είχε δα τον χώρο να τα αξιοποιήσει. Τα μάζευε παρόλα αυτά, το κάθε εύρημα ήταν χαρά.

Ζύγισε τις εποχές διάλεξε το Χειμώνα. Οι άλλοι λείπουν κλεισμένοι στην πόλη, τα κύματα έχουν τη δέουσα αυθάδεια, και το φως αφήνει κάτι στη φαντασία.

Πίνακας: Ivan Kliun

Διάθεση

2011-11-26T10:48:00.001+02:00

"Ήμασταν ὅλοι μαζὶ καὶ ξεδιπλώναμε ἀκούραστα τὶς ὧρες μας

Τραγουδούσαμε σιγὰ γιὰ τὶς μέρες ποὺ θὰ ῾ρχόντανε

φορτωμένες πολύχρωμα ὁράματα "

Μανώλης Αναγνωστάκη

Χάρης 1944

Διάθεση: Το φως που καθορίζει πως και τι φωτίζεται.

Διάθεση: Σαν τις εποχές του χρόνου. Αλλιώς να ζεις την άνοιξη αλλιώς το καλοκαίρι.

Διάθεση: Θυμίζει φορές, φορές λαβύρινθο των ποντικιών. Συνήθως υπάρχει έξοδος αλλά δεν είναι προς την πλευρά του τυριού.

Διάθεση: Δυο φίλοι μιλούν ανάλαφρα, συντροφιά με λίγο ούζο, συνωμοτικά.

Διάθεση: Μία γυάλα για χρυσόψαρο. Το πλάσμα μέσα κινείται χωρίς σκοπό. Έχουν βρεθεί ψάρια, εκτός γυάλας, σε μια προσπάθεια να δραπετεύσουν. Συνήθως νεκρά.

Διάθεση: Κοίταγμα σε παλιά φωτογραφία. Έγχρωμη, απ΄τη δεκαετία των '70. Τα χρώματα έχουν αλλοιωθεί.

Διάθεση: Θάλαμος αναμονής νοσοκομείου. Οι ξένοι φαίνονται κάπως οικείοι. Το ξάφνιασμα είναι για όσα μας ενώνουν.

Διάθεση: Τέλος θεατρικής παράστασης. Το χειροκρότημα σταμάτησε. Οι πρώτοι θεατές σηκώνονται, διστακτικά.

Τα αυτονόητα που ξεχνάμε

2011-11-16T12:44:00.001+02:00

Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι. Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.

Αν τις γλώσσες των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αλλά αγάπη δεν έχω, έχω γίνει χαλκός που ηχεί ή κύμβαλο που αλαλάζει. Και αν έχω προφητεία και ξέρω τα μυστήρια όλα και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε όρη να μετακινώ, αλλά αγάπη δεν έχω, τίποτα δεν είμαι. Και αν δώσω για τροφή όλα τα υπάρχοντά μου και αν παραδώσω το σώμα μου, για να καώ, αλλά αγάπη δεν έχω, τίποτα δεν ωφελούμαι. Η αγάπη μακροθυμεί, συμπεριφέρεται με χρηστότητα, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δε μεγαλοκαυχιέται, δε φουσκώνει από υπερηφάνεια, δε συμπεριφέρεται άσχημα, δε ζητά τα δικά της, δεν παροξύνεται, δε λογίζεται το κακό, δε χαίρει για την αδικία, συγχαίρει όμως στην αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν πέφτει.

Charles Koechlin

2011-06-22T08:58:00.002+03:00

"The artist needs an ivory tower, not as an escape from the world, but as a place where he can view the world and be himself. This tower is for the artist like a lighthouse shining out across the world." Charles Koechlin.

... and this could be true for all of us as well.

Alexis Weissenberg

2011-06-17T09:29:00.001+03:00

"I believe that the big duty of an artist is, first of all, to become familiar with oneself, in order to be able to throw away what is excessive and to show only what is best.

We don’t discover the music, we discover ourselves in the music. That is a big difference. For me, the first language is the piano. The first sentimental feeling is the piano. If I love, I play. If I don’t love, I’m unable to play the piano.

It was back then, when I started working with Vladigerov, that I knew subconsciously that I was in my own truth, which is, that it will always be this way: with or without success,

I’ll always play the piano, I’ll always try to do it better and I’ll always try to move deeply someone else.

From the beginning, and it is still true today, If I come on stage, it’s to give something to someone else. It’s not to show off, it’s not to feel the 3000 people in the audience. I think that in a concert hall there is always at least one person who adores music and who needs it and this person has come because he needs to feel better during the concerto.

And, if one isn’t an idiot, he must know that, the comfort of this person is worth the trouble of travelling to the other end of the world. And that has remained an obsession."

Sylvie Guillem

2011-06-03T22:43:00.000+03:00

Μιλώντας για τη σωματική διάσταση της ύπαρξης...

Μικρά επεισόδια

2011-05-08T11:19:00.002+03:00

Δοκιμάζεις αυτά που νιώθεις ένα-ένα, σαν βότσαλα. Κανένα δεν μπορείς να πετάξεις. Αλλάζεις τη διάταξη τους ελπίζοντας σε μια άλλη εικόνα. Ύστερα ανακαλύπτεις ένα καινούργιο. Ούτε κι αυτό ξέρεις τι να το κάνεις, που να το ταιριάξεις. Κι άλλο, κι άλλο. Άλλοτε σ΄αρέσει αυτό που βλέπεις, άλλοτε όχι.

Σκέψεις

2011-04-15T08:21:00.000+03:00

Μιλώντας για τη ζωή:

Είναι σαν να κάνουμε πατινάζ πάνω σε μια παγωμένη λίμνη χωρίς να ξέρουμε που και πότε ο πάγος θα υποχωρήσει. Επίσης, η μέρα είναι υπέροχη και η βόλτα στον πάγο ιδιαίτερα απολαυστική.

Ψυχοθεραπεία

2011-03-09T08:51:00.000+02:00

Σε ό,τι λες θα ακούω την μουσική στα λόγια σου. Θα διακρίνω τον ρυθμό, τη μελωδία, το ηχόχρωμα, τις παύσεις. Το θέμα και τις παραλλαγές. Τις επαναλήψεις, που δεν είναι ποτέ οι ίδιες. Την αρμονία ή την έλλειψη της. Την αντίστιξη των φωνών.

Είναι κι αυτός ένας τρόπος. Όχι ο μόνος, ούτε καν ο κυρίαρχος. Και παρά την υπόσχεση δεν είναι πάντα δυνατόν να τον εφαρμόσουμε. Όμως αξίζει να σημειωθεί και να μείνει κάπου γραμμένος γιατί τα λόγια και οι έννοιες πιο συχνά παραπλανούν παρά φωτίζουν το "είναι" από το οποίο πηγάζουν.

Βέβαια, κι όλα αυτά λόγια είναι θα μου πεις και θα έχεις δίκιο!

Περι επιχειρημάτων

2011-03-09T08:38:00.000+02:00

Τα λογικά επιχειρήματα που στηρίζουν ιδεολογίες κρύβουν από πίσω συναίσθημα. Το συναίσθημα προηγείται των επιχειρημάτων. Τα επιχειρήματα έρχονται για να στηρίξουν ήδη συναισθηματικά επιλεγμένες θέσεις. Σε τελική ανάλυση λίγη σημασία έχουν τα επιχειρήματα και πολύ περισσότερο ο τόνος με τον οποίο εκφράζονται.

Να γιατί ποτέ δεν με έπεισαν επιχειρήματα που μιλούν για το καλό των άλλων εκφρασμένα με μίσος, φθόνο και κακία.

Glenn Gould - Bach - Prelude in D minor (BWV 926)

2011-03-09T08:30:00.001+02:00

Ώρες και ώρες συντροφιά με Μπαχ και Μπετόβεν. Χρόνια ολόκληρα. Glenn Gould, μια ολόκληρη περίοδος καθαρά δική του. Πάθος για το πάθος του.

Ένα μικρό διαμάντι φέρνω εδώ, κρυστάλλινο, διάφανο, αγαπημένο.

Σκέψεις

2011-02-01T08:22:00.001+02:00

Το φτηνό καραδοκεί πάντα στη γωνία. Η πίεση του μέσου όρου είναι αφόρητη και διαρκής. Η μοναξιά του δικού σου δρόμου είναι αναγκαία. Αυτό δεν το γράφω με παράπονο. Αντίθετα. Χρειάζεται ξανά και ξανά να αναδύεται κανείς από την λογική των "άλλων" για να βρει το "δικό" του. Ο χρόνος πιέζει, ο χρόνος πάντα πιέζει και η όλη διαδρομή είναι μια σύνθεση δημιουργίας και απωλειών, άνισα κατανεμημένων.

πίνακας: August Macke

Sviatoslav Richter - Franz Schubert: Piano Sonata D. 960 4/6

2011-01-28T16:15:00.000+02:00

Δεν ξέρω τι να γράψω που να μην το φτωχύνει.

Ακούστε το ολο!

Sviatoslav Richter plays Prokofiev: Suggestion Diabolique

2011-01-01T09:34:00.002+02:00

Απλή πλην λίαν επικίνδυνη προτροπή προς υποψηφίους ακροατάς: αφεθείτε εις το πάθος!

Καλή Χρονιά :)

Der Panther Rilke

2010-12-31T22:58:00.002+02:00

Ράινερ Μαρία Ρίλκε (1875-1926)
Ο Πάνθηρας
Βοτανικός κήπος, Παρίσι

Το βλέμμα του έχει κουραστεί τόσο από το πέρα-δώθε
πίσω από τα κάγκελα που τίποτα δε συγκρατεί πια.
Του φαίνεται ότι υπάρχουν χιλιάδες κάγκελα
και πίσω από χιλιάδες κάγκελα κόσμος κανένας.

Το ανάλαφρο περπάτημα απαλών και δυνατών βημάτων
που περιστρέφεται σε όλο και μικρότερο κύκλο,
μοιάζει σαν ένας χορός δύναμης γύρω από ένα κέντρο,
όπου στέκει ναρκωμένη μια μεγάλη θέληση.

Μόνο κάποτε ανοίγει η αυλαία των βλεφάρων,
αθόρυβα. Έπειτα εισέρχεται μέσα μια εικόνα
που διαπερνά την τεταμένη γαλήνη των μελών του
και στην καρδιά παύει να υπάρχει.

Rainer Maria Rilke (1875-1926)
Der Panther

Im Jardin des Plantes, Paris

Sein Blick ist vom Vorübergehn der Stäbe
so müd geworden, daß er nichts mehr hält.
Ihm ist, als ob es tausend Stäbe gäbe
und hinter tausend Stäben keine Welt.

Der weiche Gang geschmeidig starker Schritte,
der sich im allerkleinsten Kreise dreht,
ist wie ein Tanz von Kraft um eine Mitte,
in der betäubt ein großer Wille steht.

Nur manchmal schiebt der Vorhang der Pupille
sich lautlos auf –. Dann geht ein Bild hinein,
geht durch der Glieder angespannte Stille –
und hört im Herzen auf zu sein.

(Neue Gedichte, 1907)

Από http://lemesia.wordpress.com/

Μήνυμα

2010-11-09T08:07:00.000+02:00

Αφιερωμένο στο Μπάμπη που στο Σικάγο υπάρχει και κρατάει την ανθρωπιά του.

Μιλοῦσες γιὰ πράγματα

2010-11-05T08:58:00.003+02:00

Μιλοῦσες γιὰ πράγματα ποὺ δὲν τά ῾βλεπαν
κι αὐτοὶ γελοῦσαν.

Ὅμως νὰ λάμνεις στὸ σκοτεινὸ ποταμὸ
πάνω νερά·
νὰ πηγαίνεις στὸν ἀγνοημένο δρόμο
στὰ τυφλά, πεισματάρης
καὶ νὰ γυρεύεις λόγια ριζωμένα
σὰν τὸ πολύροζο λιόδεντρο -
ἄφησε κι ἂς γελοῦν.
Καὶ νὰ ποθεῖς νὰ κατοικήσει κι ὁ ἄλλος κόσμος
στὴ σημερινὴ πνιγερὴ μοναξιὰ
στ᾿ ἀφανισμένο τοῦτο παρὸν -
ἄφησέ τους.

Ὁ θαλασσινὸς ἄνεμος κι ἡ δροσιὰ τῆς αὐγῆς
ὑπάρχουν χωρὶς νὰ τὸ ζητήσει κανένας.

Από το Θερινό Ηλιοστάσι του Σεφέρη
Ο πίνακας είναι του Μιρό

Ποίηση

2010-10-28T20:53:00.005+03:00

«Το να καταλάβεις ένα ποίημα σημαίνει, πρώτα από όλα, να το ακούσεις. Οταν διαβάζεις ένα ποίημα, το ακούς με τα μάτια, όταν το ακούς το βλέπεις με τα αφτιά. Το ποίημα πρέπει να προκαλεί τον αναγνώστη, να τον αναγκάζει να ακούσει  να ακούσει τον εαυτό του».

Oκτάβιο Πας

Υπογραμμίσεις

2010-10-27T09:07:00.001+03:00

«Πρέπει να ξαναπιστέψουμε στην ύπαρξη του μυαλού και της ψυχής μας! Τελευταία κινδυνεύουμε να πιστέψουμε ότι ο άνθρωπος είναι μόνο μυαλό, μόνο λογική! Με έναν πολύ έντεχνο τρόπο κάποιοι σκέπασαν με μια "βαριά κουβέρτα" τα συναισθήματά μας. Αρα δεν βρίσκουμε διέξοδο στο μυστήριο της ύπαρξης, αν και μας βασανίζει».

Οκτάβιο Πας

Γεννέθλια

2010-10-16T11:08:00.003+03:00

Επειδή σήμερα είναι τα γεννέθλια μου:

"Πού πάμε; Μή ρωτάς! Ανέβαινε, κατέβαινε. Δεν υπάρχει αρχή, δεν υπάρχει τέλος. Υπάρχει η τωρινή τούτη στιγμή, γιομάτη πίκρα, γιομάτη γλύκα, και τη χαίρουμαι όλη"

Ασκητική

Νίκος Καζαντζάκης

Ασκητική

2010-10-16T11:01:00.005+03:00

Η επίδραση της Ασκητικής του Καζαντζάκη πάνω μου συνεχίζεται. Κάθε φράση του σχεδόν αξίζει να υπογραμμιστεί και να αναδειχτεί.

Άσκηση υπαρξιακής εγρήγορσης!

Για τώρα ας παραθέσω μόνο τα παρακάτω λόγια:

"Αποχαιρέτα τα πάντα κάθε στιγμή. Στήλωνε τη ματιά σου αργά, παθητικά στο καθετί και λέγε: Ποτέ πια!"

.

Με τη μουσική

2010-10-13T09:10:00.000+03:00

Αποτύπωση συναισθηματικού τόπου. Μιλάω για το φευγαλέο σήμερα, το ζωντανό τώρα. Αν επιχειρήσω με λόγια να το περιγράψω θα ακούγεται ανεπαρκές. Αφήνω να το πει η μουσική. Πάντα με τη μουσική. Σε όποιον ακούει.

There Is Pleasure In The Pathless Woods

2010-08-04T12:10:00.002+03:00

There is a pleasure in the pathless woods,

There is a rapture on the lonely shore,
There is society, where none intrudes,
By the deep sea, and music in its roar:
I love not man the less, but Nature more,
From these our interviews, in which I steal
From all I may be, or have been before,
To mingle with the Universe, and feel
What I can ne'er express, yet cannot all conceal.

by Lord George Gordon Byron

Auguste Macke

2010-07-26T08:47:00.002+03:00

Μικρή αναφορά, αφιέρωμα στον πολύ αγαπημένο μου ζωγράφο Auguste Macke. Έζησε μόνο 27 χρόνια, 1887 - 1914. Τον σκότωσε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος. Τι κρίμα!

Schubert - "Litanei auf das Fest Aller Seelen"

2010-07-18T22:18:00.001+03:00

... κι έμεινε άφωνος στον απόηχο του!

.

Σε ήχους μωβ

2010-07-17T09:28:00.005+03:00

Ήχοι μιας άλλη εποχής, παγωμένοι στο χρόνο, για πάντα. Μια γέφυρα προς άλλους τόπους, προς άλλους χρόνους.

Auf dem Flusse

2010-07-16T11:40:00.001+03:00

Auf dem Flusse

Der du so lustig rauschtest,
Du heller, wilder Fluß,
Wie still bist du geworden,
Gibst keinen Scheidegruß.

Mit harter, starrer Rinde
Hast du dich überdeckt,
Liegst kalt und unbeweglich
Im Sande [hingestreckt]¹.

In deine Decke grab' ich
Mit einem spitzen Stein
Den Namen meiner Liebsten
Und Stund' und Tag hinein:

Den Tag des ersten Grußes,
Den Tag, an dem ich ging;
Um Nam' und Zahlen windet
Sich ein zerbroch'ner Ring.

Mein Herz, in diesem Bache
Erkennst du nun dein Bild?
Ob's unter seiner Rinde
Wohl auch so reißend schwillt?

On the stream

You who rushed along so merrily,
You clear, wild stream,
How quiet you have become,
You offer no parting words.

With a hard, solid crust
You have clothed yourself.
You lie cold and motionless
Stretched out in the sand.

On your surface I carve
With a sharp stone
The name of my beloved
And the hour and the day:

The day of our first meeting,
The day I went away:
Name and numbers entwined
By a broken ring.

My heart, in this brook
Do you recognize your own image?
Is there, under your surface, too,
A surging torrent?

translation

Schubert: "Vor meiner Wiege", D. 927 Fischer-Dieskau, Moore

2010-06-20T01:57:00.001+03:00

Εδώ, στον πιο προσωπικό μου χώρο, ας μοιραστώ αυτό το τόσο δύσκολο και ιδιαίτερο τραγούδι του Schubert. Όποιος το ακούσει σίγουρα θα καταλάβει τους δισταγμούς μου.

Κοινή μοίρα, συμπόνια, αγάπη.

Νοσταλγία

2010-06-01T23:36:00.002+03:00

Νοσταλγία για την παιδική ηλικία.

Johannes Brahms: "Heimweh II", Op.63,No.8 Fischer-Dieskau

Schubert - Brendel

2010-05-22T09:49:00.003+03:00

Απ΄όλους τους μεγάλους ο Σούμπερτ είναι πιο κοντά στην ψυχή μου. Τον λατρεύω! Κι εδώ ο Brendel είναι εξαιρετικός.

"Much music, especially Schubert's,
conveys the agony of human existence
in a mysteriously exquisite way"
sfwhitaker

Fritz Wunderlich : Eine kleine Frühlingsweise

2010-05-16T20:11:00.000+03:00

Adelaide

2010-04-27T00:31:00.001+03:00

Einsam wandelt dein Freund im Frühlingsgarten,

Mild vom lieblichen Zauberlicht um flossen,

Das durch wankende Blüthenzweige zittert,

Adelaïde!

In der spiegelnden Fluth, im Schnee der Alpen,

In des sinkenden Tages Goldgewölken,

In Gefilde der Sterne strahlt dein Bildniss,

Adelaïde!

Abendlüftchen im zarten Laube flüstern,

Silberglöckchen des Mais im Grase säuseln,

Wellen rauschen und Nachtigallen flöten,

Adelaïde!

Einst, o Wunder! entblüht auf meinem Grabe,

Eine Blume der Asche meines Herzens

Deutlich schimmert auf jedem Purpurblättchen:

Adelaïde!

Translation:

Your friend wanders alone in the garden of spring,

Gently bathed in lovely magical light,

Which shimmers through the swaying branches of flowers:

Adelaide!

In the reflection of the river, in the snows of the Alps,

In the golden clouds of sinking day,

In the fields of stars thy face beams forth,

Adelaide!

Evening breezes whisper through the tender leaves

The silver bells at Maytime rustle in the grass,

Waves roar and nightingales sing,

Adelaide!

Some day, o miracle! a flower will blossom,

Upon my grave from the ashes of my heart;

And clearly on every violet petal will shine:

Adelaide!

Κάπως έτσι

2010-04-11T09:24:00.004+03:00

Μέσα στη νύχτα απλώνεται της ψυχής το άνοιγμα, πάνω απ΄τις κορφές τον δέντρων και ο καθαρός, ξάστερος ουρανός δεν φαίνεται πια απόμακρος.

Τέτοια είναι η αίσθηση μου ακούγοντας αυτό το τραγούδι. Πραγματική απόλαυση να ανακαλύπτω αυτά τα αριστουργήματα, ένα-ένα. Κι όσο προλάβω...

Ένα σύμβολο ανάμεσα σε φόβο και ελπίδα

2010-04-07T08:36:00.002+03:00

Από την ταινία του Andrei Tarkovsky, η Θυσία. Αφιερωμένο στην 7η Απριλίου 2010.

Απρίλιος 2010

2010-04-06T13:18:00.001+03:00

Aprin is the cruellest month.

Όλο και βρίσκω κάτι

2010-04-06T13:04:00.003+03:00

Ανακάλυψα τον Gabriel Fauré μέσα από αυτό το μικρό τραγούδι.

Με αγγίζει ιδιαίτερα αυτό το τραγούδι. Νομίζω πως ξέρω και το γιατί.

Α, και μην ξεχάσω να επισημάνω την εξαιρετικής ομορφιάς φωνή του βαρύτονου Gerard Souzay.

Τόση ομορφιά

2010-03-27T22:53:00.003+02:00

Τόση ομορφιά κι όμως "Περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου..."

Freundliche Vision

Nicht im Schlafe hab' ich das geträumt,
Hell am Tage sah ich's schön vor mir:
Eine Wiese voller Margeritten;
Tief ein weißes Haus in grünen Büschen;
Götterbilder leuchten aus dem Laube.
Und ich geh' mit Einer, die mich lieb hat,
Ruhigen Gemütes in die Kühle
Dieses weißen Hauses, in den Frieden,
Der voll Schönheit wartet, daß wir kommen.

Otto Julius Bierbaum (1865-1910)

A pleasant vision

I did not dream this while asleep;
I saw it fair before me in the light of day:
A meadow full of daisies,
a white house deep in green bushes,
images of gods gleaming from the leaves.
And I walk with one who loves me,
in a peaceful mood in the coolness
of this white house, in which peace
awaits our arrival, full of beauty.

Translation: Emily Ezust

Wünschelrute

2010-03-27T07:48:00.010+02:00

Schläft ein Lied in allen Dingen,
die da träumen fort und fort,
und die Welt hebt an zu singen,
triffst du nur das Zauberwort.

Magic Wand

Sleeps a song in things abounding
that keep dreaming to be heard:
Earth'es tunes will start resounding
if you find the magic word.

Joseph von Eichendorff

Übersetzung / Translation

von / by Walter A. Aue source

In search of immortality

2010-03-22T09:12:00.004+02:00

He ne'er is crowned with immortality Who fears to follow where airy voices lead

John Keats

Λίγο Schumann

2010-02-11T00:14:00.004+02:00

Τι να προσθέσει κανείς;

.

Στο Δούναβη

2009-12-23T19:29:00.001+02:00

Auf der Wellen Spiegel schwimmt der Kahn.
Alte Burgen ragen himmelan;
Tannenwälder rauschen geistergleich,
Und das Herz im Busen wird uns weich

Denn der Menschen Werke sinken all;
Wo ist Turm, wo Pforte, wo der Wall,
Wo sie selbst, die Starken, erzgeschirmt,
Die in Krieg und Jagden hingestürmt?
Wo? Wo?
Trauriges Gestrüppe wuchert fort,
Während frommer Sage Kraft verdorrt.
Und im kleinen Kahne wird uns bang,
Wellen drohn wie Zeiten Untergang.
Untergang, Untergang.

Over the reflecting waves glides the boat
Old fortresses soar up to the heavens;
Pine woods rustle like spirits
And our hearts in the breasts are moved
Because the human works all perish;
Where is the tower, the gate, and the wall?
Where are the warriors themselves in bronze armors,
who in wars and hunts stormed and hunted.
Where? Where?
Wretched bushes spread out,
While more valiant legends lose their power
And we become afraid in our small boat
Waves, like time, threaten to sink our boat
Sinking, sinking.

Poem: Johann Mayrhofer
Translation by Tomoko Yamamoto (©2007)

Ταξίδι με τον Δον Κιχώτη

2009-12-15T11:43:00.003+02:00

Κράτησα από το βιβλίο αυτό:

"... την αξία που εγώ αποδίδω στην ποιότητα της βραδύτητας. Όλα τα καλά πράγματα χρειάζονται χρόνο, το ίδιο κι όλα τα σπουδαία πράγματα."

"Πολύ λίγο σέβομαι τον άνθρωπο εκείνο που, αντιμετωπίζοντας τη στοιχειακή φύση, δεν έχει τίποτ΄ άλλο να εκφράσει παρά έναν παιάνα θαυμασμού κι ούτε που νιώθει καθόλου την απαθή εχθρότητα της."

"... δεν βλέπω γιατί, ιδιαίτερα σε μια τόσο σοβαρή περίσταση όπως ενα ταξίδι, θα πρέπει κανείς να πέφτει κάτω από το επίπεδο των πνευματικών του συνηθειών και να αναζητά κάτι ανόητο και βαρετό."

"Ο Δον Κιχώτης είναι βέβαια ένα ψώνιο, τούτο φαίνεται καθαρά από το πάθος του για την ιπποσύνη. Όμως η παλιομοδίτικη λόξα του είναι επίσης η πηγή μιας τόσο αληθινής ευγένειας, μιας τέτοιας καθαρότητας ζωής, μιας τόσο αριστοκρατικής συμπεριφοράς, τόσο αγέρωχων φυσικών και πνευματικών χαρακτηριστικών που επιβάλλουν τον σεβασμό, ώστε το γέλιο που μας προξενεί η γκροτέσκα και πένθιμη φιγούρα του αναμειγνύεται πάντοτε με έναν έκθαμβο σεβασμό. Δεν υπάρχει κανείς που να μην γνωρίσει και να μην νιώσει έλξη γι αυτόν τον άνθρωπο της υψηλής πνευματικότητας και του πάθους, τρελό βέβαια μόνο από μια σκοπιά μα σε όλα τα άλλα του χαρακτηριστικά άψογο ιππότη. Είναι το αγνό πνεύμα, μεταμφιεσμένο σε φαντασία, που τον στηρίζει και τον εξευγενίζει, που διατηρεί την ηθική του αξιοπρέπεια ανέγγιχτη από κάθε ταπείνωση."

"Η ανθρώπινη γνώση, η έρευνα της ανθρώπινης ζωής, έχει έναν ωριμότερο χαρακτήρα από εκείνον των στοχασμών σχετικά με τους Γαλαξίες - κι αυτό το λέω διατηρώντας τον βαθύτερο σεβασμό. Ο Γκαίτε αποφαίνεται: <Το άτομο είναι ελεύθερο να ασχολείται με οτιδήποτε το προσελκύει και το ευχαριστεί, με οτιδήποτε του φαίνεται να αξίζει τον κόπο. Όμως η αληθινή μελέτη της ανθρωπότητας είναι ο άνθρωπος>!"

"Ταξιδεύοντας στη θάλασσα παραδινόμαστε στο αστάθμητο στοιχείο, υποκείμεθα στα λάθη του τυχαίου - και μας αρέσει αυτό. Γιατί όμως; Μήπως επειδή, για να το πούμε ξεκάθαρα, μπορούμε μ΄ αυτόν τον τρόπο να ορθώσουμε τη δυσφορία μας απέναντι στον μηχανικό πολιτισμό, τη λαχτάρα μας να τον απορρίψουμε και να τον αρνηθούμε ως κάτι θανάσιμο για την ψυχή και το χώμα μας; Μήπως επειδή μπορούμε με αυτόν τον τρόπο να αναζητούμε και να επιβεβαιώνουμε μια μορφή ύπαρξης η οποία θα βρισκόταν πιο κοντά στο πρωτόγονο, στο στοιχειακό, στο αβέβαιο, στο ριψοκίνδυνο, στο αυτοσχέδιο όπως σε μια περίοδο πολέμου; Μήπως όμως εδώ εκφράζω τον έρωτα, που πάντοτε θεριεύει, του παραλόγου..."

"Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η σχετικότητα της ελευθερίας: το γεγονός ότι χρειάζεται να υπόκειται σε όρους και να ελέγχεται, όχι μόνο εξωτερικά αλλά και εσωτερικά, προκειμένου να έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει πνευματική αξία και να εκφράσει μιαν ανώτερη μορφή ζωής."

"Το θεωρώ ως κανόνα πως τα πιο μεγάλα έργα ήταν εκείνα που είχαν τον λιγότερο φιλόδοξο στόχο. Η φιλοδοξία δεν επιτρέπεται να υπάρχει εξ αρχής. Δεν πρέπει να έρχεται πρν από το έργο αλλά να μεγαλώνει μαζί με το έργο, το οποίο θα γίνεται μεγαλύτερο απ΄ όσο είχε ονειρευτεί ο χαρούμενα ξαφνιασμένος καλλιτέχνης. Η φιλοδοξία πρέπει να συνδέεται με το έργο και όχι με το εγώ του καλλιτέχνη."

Thomas Mann
Ταξίδι με τον Δον Κιχώτη
Μετάφραση Γερ. Λυκιαρδόπουλος - Στεφ. Ροζανη
Εκδόσεις: Έρασμος

Αιολική άρπα

2009-12-09T09:00:00.002+02:00

Είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος με το τραγούδι αυτό. Για την ώρα, παρουσιάσεις σαςν αυτές έχουν γίνει ο αγαπημένος μου τρόπος να γνωρίζω καινούργια τραγούδια.

Hugo Wolf - "Kennst du das Land" - Schwarzkopf

2009-12-04T08:47:00.001+02:00

Η μέρα ξεκίνησε με αυτό. Μια μέρα που ξεκινάει έτσι, αξίζει να τη ζήσει κανείς.

Hugo Wolf - Im Frühling

2009-12-03T14:23:00.004+02:00

O Hugo Wolf δεν είναι από τους συνθέτες που μπορεί κανείς εύκολα να προσεγγίσει. Δεν είναι εύπεπτος, δεν προσφέρεις τις μελωδίες εκείνες που θα κάνουν το τραγούδι του προσιτό. Απαιτεί συγκέντρωση στο κείμενο και την μουσική και επανάληψη. Αν αξίζει; Ναι!!!

Die Sterne

2009-12-01T01:26:00.002+02:00

The stars

How the stars glitter so brightly through the night!
I've often been awakened by them from slumber.
But I do not scold the shining ones for that,
For secretly they perform many a benevolent task.

They wander high above in the form of angels,
They light the pilgrim's way through meadow and forest.
They hover like heralds of love,
And often bear kisses far away across the sea.

They gaze tenderly into the face of the sufferer,
And wipe his tears with silver light;
And direct us away from the grave, comfortingly and gently,
Beyond the blue sky with golden fingers.

Now shall you be blessed, thou radiant throng!
And long shine upon me with your clear, pleasing light!
And should I one day fall in love, smile upon the bond,
And let your twinkling bless us in return.

Die Sterne

Wie blitzen die Sterne so hell durch die Nacht!
Bin oft schon darüber vom Schlummer erwacht.
Doch schelt' ich die lichten Gebilde drum nicht,
Sie üben im Stillen manch heilsame Pflicht.

Sie wallen hoch oben in Engelgestalt,
Sie leuchten dem Pilger durch Heiden und Wald.
Sie schweben als Boten der Liebe umher,
Und tragen oft Küsse weit über das Meer.

Sie blicken dem Dulder recht mild ins Gesicht,
Und säumen die Tränen mit silbernem Licht.
Und weisen von Gräbern gar tröstlich und hold
Uns hinter das Blaue mit Fingern von Gold.

So sei denn gesegnet, du strahlige Schar!
Und leuchte mir lange noch freundlich und klar!
Und wenn ich einst liebe, seid hold dem Verein,
Und euer Geflimmer laßt Segen uns sein!

Το ίδιο τραγούδι ξανά και ξανά...

2009-11-29T20:32:00.006+02:00

Όταν πρόκειται για ίσως το ομορφότερο τραγούδι του Gustav Mahler η επανάληψη δεν βλάπτει.

Βαρύτονος: Dietrich Fischer-Dieskau
Ορχήστρα: Φιλαρμονική του Βερολίνου
Διευθυντής Ορχήστρας: Karl Böhm

Ich bin der Welt abhanden gekommen

2009-11-23T23:32:00.004+02:00

Από τις πιο αγαπημένες μου φωνές η Kathleen Ferrier. Εδώ ερμηνεύει Mahler. Το πρόβλημα μιλώντας για τέχνη είναι πως ό,τι και να πεις θα αδικήσει το έργο και είναι μάλλον περιττό. Ας πω τουλάχιστον το αυτονόητο, πως με συγκινεί βαθειά.

Να παραθέσω και τα λόγια του ποιήματος γραμμένο από τον Friedrich Rückert (1788-1866):

I am lost to the world

I am lost to the world
with which I used to waste so much time,
It has heard nothing from me for so long
that it may very well believe that I am dead!

It is of no consequence to me
Whether it thinks me dead;
I cannot deny it,
for I really am dead to the world.

I am dead to the world's tumult,
And I rest in a quiet realm!
I live alone in my heaven,
In my love and in my song!

Ich bin der Welt abhanden gekommen

Ich bin der Welt abhanden gekommen,
Mit der ich sonst viele Zeit verdorben,
Sie hat so lange nichts von mir vernommen,
Sie mag wohl glauben, ich sei gestorben!

Es ist mir auch gar nichts daran gelegen,
Ob sie mich für gestorben hält,
Ich kann auch gar nichts sagen dagegen,
Denn wirklich bin ich gestorben der Welt.

Ich bin gestorben dem Weltgetümmel,
Und ruh' in einem stillen Gebiet!
Ich leb' allein in meinem Himmel,
In meinem Lieben, in meinem Lied!

Ποιητικά κατοικεί ο άνθρωπος

2009-11-18T09:10:00.002+02:00

17/11/2009

Δεύτερη ανάγνωση.

Martin Heidegger, "Ποιητικά Κατοικεί ο Άνθρωπος", μετάφραση: Ι. Αβραμίδου, εκδόσεις Πλέθρον

Ημερολόγιο 12-11-2009

2009-11-12T09:31:00.001+02:00

Σήμερα αυτό.

Πάθη

2009-11-08T23:09:00.001+02:00

Απίστευτης ποιότητας εκτέλεση. Από κάθε άποψη.

Ήξερε να βλέπει

2009-11-07T21:36:00.002+02:00

Με αφορμή μια όμορφη και δημιουργική μέρα.

Andrei Tarkovsky - H Θυσία

2009-11-01T16:16:00.000+02:00

An Die Musik

2009-11-01T16:05:00.001+02:00

Τέχνη. Μόνιμη παρηγορία.

Erstarrung

2009-11-01T16:00:00.001+02:00

Winterreise

Winter Journey
Erstarrung

Ich such' im Schnee vergebens
Nach ihrer Tritte Spur,
Wo sie an meinem Arme
Durchstrich die grüne Flur.

Ich will den Boden küssen,
Durchdringen Eis und Schnee
Mit meinen heißen Tränen,
Bis ich die Erde seh'.

Wo find' ich eine Blüte,
Wo find' ich grünes Gras ?
Die Blumen sind erstorben,
Der Rasen sieht so blaß.

Soll denn kein Angedenken
Ich nehmen mit von hier ?
Wenn meine Schmerzen schweigen,
Wer sagt mir dann von ihr ?

Mein Herz ist wie erstorben,
Kalt starrt ihr Bild darin;
Schmilzt je das Herz mir wieder,
Fließt auch ihr Bild dahin !

Numbness

I search the snow in vain
For the trace of her steps.
Where she, arm in arm with me,
Crossed the green meadow.

I want to kiss the ground,
Penetrate ice and snow
With my hot tears,
Until I see the soil.

Where will I find a blossom,
Where will I find green grass ?
The flowers are all dead,
The turf is so pale.

Shall then no momento
Accompany me from here ?
When my pains cease,
Who will tell me of her then ?

My heart is as if dead,
Her image frozen cold within;
If my heart ever thaws again,
Her image will also melt away !

Vilhelm Hammershøi

2009-10-25T08:40:00.006+02:00

Ανακάλυψα έναν ζωγράφο! Τι καλά!

Mache dich, mein Herze, rein

2009-10-18T12:14:00.003+03:00

Λατρεύω την ποιότητα που εκπέμπει η εκτέλεση αυτή με διευθυντή ορχήστρας τον Carl Richter και τον Walter Berry να τραγουδάει το Mache dich, mein Herze, rein από τα Κατά Ματθαίον Πάθη του Bach.

Aria

Bass
Mache dich, mein Herze, rein,
Ich will Jesum selbst begraben.
Denn er soll nunmehr in mir
Für und für
Seine süße Ruhe haben.
Welt, geh aus, laß Jesum ein!

Bass
Make thyself, my heart, now pure,
I myself would Jesus bury.
For he shall henceforth in me
More and more
Find in sweet repose his dwelling.
World, depart, let Jesus in!

Για όποιον ενδιαφέρεται εδώ υπάρχει και η μετάφραση όλου του έργου.

Brigitte Fassbender - Die Winterreise-Schubert

2009-09-29T08:27:00.007+03:00

Συνεχίζω με Σούμπερτ. Το χειμωνιάτικο του ταξίδι, για καιρό απροσπέλαστο σε μένα, λογω δικής μου άρνησης, γίνεται σιγά-σιγά όλο και πιο γνώριμο, όλο και πιο αγαπητό.

Έτσι, συνεχίζω κι εγώ να καταγράφω κάποιες στιγμές, όλο και πιο προσωπικές, από στιγμές ζωής.

Στην ουσία πρόκειται για μοίρασμα και ταυτόχρονα πρόσκληση.

.

Winterreise

2009-09-23T09:44:00.004+03:00

Αν πίστευα στην μετεμψύχωση και σε προηγούμενες ζωές θα ευχόμουν να ήμουν ο Σούμπερτ. Κι ας πέθανε στα 31 του!

.

Εκεί ψηλά

2009-09-10T22:08:00.003+03:00

Πιστέ μου φίλε, Λούντβιχ!

Σ' ευχαριστώ!

.

Μαγικός Αυλός

2009-08-29T10:44:00.004+03:00

Ήταν η πρώτη όπερα του Μότσαρτ που γνώρισα. Αντιγραμμένο σε κασέτα γύρω στα 1977, πρέπει να άκουσα το έργο πάνω από 100 φορές. Ασκούσε μια τεράστια γοητεία πάνω μου.

Μάκμπεθ

2009-08-25T10:48:00.006+03:00

Πρώτη ανάγνωση Αύγουστος 2009

Γνώριζα το έργο μόνο μέσα από την ομώνυμη όπερα του Βέρντι. Αν και εκτιμώ ιδιαίτερα την συγκεκριμένη όπερα η ανάγνωση του έργου αναδεικνύει άλλες διαστάσεις. Επίσης δεν ήξερα πως τα παρακάτω πασίγνωστα λόγια ήταν του Μάκμπεθ:

Macbeth:
To-morrow, and to-morrow, and to-morrow,
Creeps in this petty pace from day to day,
To the last syllable of recorded time;
And all our yesterdays have lighted fools
The way to dusty death. Out, out, brief candle!
Life's but a walking shadow, a poor player,
That struts and frets his hour upon the stage,
And then is heard no more. It is a tale
Told by an idiot, full of sound and fury,
Signifying nothing.

Κι όταν το συνειδητοποίησα χάρηκα ιδιαίτερα γιατί σχετίζονται άμεσα με ένα άλλο βιβλίο που αγαπώ πολύ. Το The Sound and the Fury του William Faulkner. Γνώριζα οτι ο τίτλος ήταν εμπνευσμένος από έργο του Σαίξπηρ, αλλά δεν ήξερα από πιο.

Το ταξίδι συνεχίζεται!

Η τρικυμία

2009-08-25T10:28:00.005+03:00

Πρώτη ανάγνωση, Αύγουστος 2009.

Είναι βαθιά μου πίστη πως οι κλασικοί δεν είναι τυχαία κλασικοί. Κι επειδή η ζωή είναι πολύ μικρή και όσο περνάει ο χρόνος συνειδητοποιώ πως τα περιθώρια στενεύουν και δεν θα προφτάσω ούτε μία ανάγωνση να κάνω σε αυτά που γενιές ολόκληρες χαρακτηρίζουν ώς αριστουργήματα, είπα να εντατικοποιήσω λίγο το ρυθμό μου. Έτσι το καλοκαίρι αυτό ξεκίνησα να διαβάζω Σαίξπηρ και λέω να αφιερώσω τουλάχιστον ένα χρόνο σ΄αυτόν. Τυχαία διάλεξα την "Τρυκυμία", χωρίς να ξέρω πως είναι το τελευταίο του έργο. Ειμαι ενθουσιασμένος!

Ο Χαρταετός

2009-06-22T09:48:00.002+03:00

ΑΠΟΛΕΙΠΕΙΝ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΝ

2009-06-16T22:25:00.003+03:00

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί

αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές -
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κ.Π. Καβάφης

Μελωδίες από τα παλιά

2009-06-02T12:01:00.003+03:00

Ήχοι μιας άλλης εποχής. Ενός άλλου χώρου.

.

Πάλι στην τέχνη...

2009-05-29T08:31:00.003+03:00

Όσες φορές και αν το ακούσω, πάντα η ίδια αίσθηση!

"Σε καλύτερα μέρη"

Με ευγνωμοσύνη.

.

Mood

2009-05-27T08:35:00.005+03:00

Απλοποιώ
Αφήνω
Αφαιρώ
Αδειάζω

Don Giovanni

2009-05-25T09:24:00.007+03:00

Σινεμά Αττικόν στη Σταδίου.
Τρεις φορές μέσα σε μία εβδομάδα.
Πέρασαν 30 χρόνια.
.

Cecilia Bartoli

2009-05-14T09:46:00.003+03:00

Συνεχίζω σε "κατάσταση" Haydn! Και μέσα σ΄όλα ανακάλυψα την υπέροχη φωνή της Cecilia Bartoli. Μ΄αρέσει το πάθος και η ένταση στις εκτελέσεις της.

Μια πρωινή ανοιξιάτικη πρόταση για Haydn

2009-05-11T11:07:00.003+03:00

Βίντεο δεν είναι και ευτυχώς!

Scriabin

2009-04-12T19:53:00.011+03:00

Ο Scriabin πάντα με γοήτευε. Την πρώτη φορά που τον άκουσα, πρέπει να ήταν το 1985, ένιωσα κάτι το μυστηριακό στη μουσική του. Οι τολμηρές τους αρμονικές περιπέτειες στην αρχή με ξένιζαν. Τώρα, είναι αυτή η τόλμη του που εκτιμώ περισσότερο.

.

Συνεχίζοντας στην Άνοιξη

2009-04-02T11:38:00.007+03:00

Η έβδομη πόρτα

2009-03-20T08:39:00.005+02:00

Χώρος: Μια τεράστια σκοτεινή αίθουσα στο κάστρο, με επτά κλειδωμένες πόρτες.

Η Judith επιμένει να ανοίξουν όλες οι πόρτες για να μπορέσει να μπει το φως στο εσωτερικό του κάστρου. Επιμένει πως η απαίτηση της βασίζεται στην αγάπη της για τον Κυανοπώγωνα. Ο Κυανοπώγων αρνείται λέγοντας πως πρόκειται για μέρη δικά του που δεν πρέπει να εξερευνηθούν από άλλους και ζητάει από την Judith να τον αγαπάει χωρίς να επιμείνει στις απαιτήσεις της. Η Judith επιμένει και τελικά νικά τις αντιστάσεις του.

Η πρώτη πόρτα αποκαλύπτει μια αίθουσα βασανιστηρίων, λερωμένη με αίματα. Τρομαγμένη αλλά και γοητευμένη η Judith συνεχίζει. Πίσω από την δεύτερη πόρτα είναι μια αποθήκη με όπλα ενώ πίσω από την τρίτη κρύβονται πολύτιμοι θησαυροί. Πίσω από την τέταρτη πόρτα είναι ένας κήπος εξαιρετικής ομορφιάς. Η Πέμπτη πόρτα κρύβει ένα παράθυρο που βλέπει προς το βασίλειο του Κυανοπώγωνα. Όλα τώρα φωτίζονται αλλά οι θησαυροί έχουν λερωθεί με αίμα, το κήπος έχει πλημμυρίσει και το βασίλειο σκεπάζεται από μαύρα, απειλητικά σύννεφα.

Ο Κυανοπώγων την παρακαλά να σταματήσει. Το κάστρο είναι όσο φωτεινό μπορεί να γίνει και τίποτα δεν θα το κάνει φωτεινότερο, αλλά η Judith αρνείται να σταματήσει, θέλει να φτάσει μέχρι το τέλος και ζητά να ανοίξει η έκτη πόρτα. Εκεί βρίσκεται και το πρώτο δωμάτιο που δεν έχει λερωθεί με αίμα. Μια μικρή ήσυχη λίμνη με ασημένιες αποχρώσεις αποκαλύπτεται. Είναι η "λίμνη των δακρύων".

Ο Κυανοπώγων ζητά από την Judith να τον αγαπά χωρίς να ρωτά κάτι περισσότερο. Η τελευταία πόρτα πρέπει να μείνει κλειστή για πάντα. Εκείνη επιμένει ρωτώντας τον για τις προηγούμενες γυναίκες της ζωής του και στη συνέχεια κατηγορώντας τον ότι τις έχει σκοτώσει, λέγοντας πως τα αίματα που βρίσκονται παντού είναι τα δικά τους αίματα και τα δάκρυα που γέμισαν τη λίμνη των δακρύων είναι τα δικά τους δάκρυα. Είναι σίγουρη πως τα πτώματα τους βρίσκονται πίσω από την κλειστή, έβδομη πόρτα. Μετά από αυτά η Κυανοπώγων της δίνει το κλειδί για την τελευταία πόρτα.

Πίσω από την πόρτα βρίσκονται τρεις πρώην γυναίκες του Κυανοπώγωνα, είναι όμως ακόμα ζωντανές, στολισμένες με κορώνες και κοσμήματα. Έρχονται αργά και σιωπηλά, ενώ ο Κυανοπώγων, πλημμυρισμένος από τα συναισθήματα του, επαινεί την κάθε μία από αυτές και τέλος γυρίζει προς την Judith και την επαινεί κι αυτήν ως τέταρτη γυναίκα του. Αυτή τρομοκρατείται και τον παρακαλάει να σταματήσει, αλλά είναι πολύ αργά. Την ντύνει με μια κορώνα και κοσμήματα που αυτή βρίσκει εξαιρετικά βαριά. Το κεφάλι της με δυσκολία σηκώνει το βάρος καθώς ακολουθεί τις άλλες τρεις γυναίκες, κάτω από το φεγγαρόφωτο, στο μέσα μέρος της έβδομης πόρτας. Κλείνει πίσω της, ο Κυανοπώγων μένει μόνος και όλα βυθίζονται στο σκοτάδι.

Bluebeard's Castle
Béla Bartók

From Wikipedia
μετάφραση Α. Χαρισιάδης

Στιγμές τέχνης

2009-03-12T12:48:00.005+02:00

Με αφορμή ένα μήνυμα που μου έστειλε η Ευγενία και το οποίο παραθέτω αυτούσιο παρακάτω. Αυτό που με άγγιξε περισσότερο ήταν η αντίδραση των παιδιών.

Η ομορφιά θέλει χρόνο για να ανθίσει.

Ουάσιγκτον. Σταθμός του μετρό. Ενα κρύο πρωϊνό τον Γενάρη του 2007.

Ένας βιολιστής αυτός έπαιξε έξι κομμάτια του Μπαχ για περίπου 1 ώρα.
Στο διάστημα αυτό, περίπου 2 χιλιάδες άτομα πέρασαν από το σταθμό, οι
περισσότεροι καθ' οδόν για τη δουλειά τους..

Mετά από 3 λεπτά που ξεκίνησε να παίζει ο πρώτος που τον πρόσεξε ήταν
ένας μεσήλικας. Βράδυνε το βήμα του, σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα
και μετά προχώρησε βιαστικός για τον προορισμό του.

Στα 4 λεπτά ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο: μια γυναίκα
έριξε τα χρήματα στο κουτί του και χωρίς να σταματήσει συνέχισε το
δρόμο της.

Στα 6 λεπτά, ένας νεαρός έγειρε στον τοίχο για να τον ακούσει, μετά
κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά.

Στα 10 λεπτά, ένα αγοράκι 3 ετών σταμάτησε, αλλά η μητέρα του το έσυρε
βιαστικά να συνεχίσει, καθώς το παιδί σταμάτησε για να δει τον
βιολιστή. Τελικά η μητέρα έσπρωξε δυνατά το παιδί και το παιδί
ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι προς τα πίσω. Την ίδια
αντίδραση είχαν και πολλά άλλα παιδιά. Όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι γονείς
τα πίεζαν να προχωρήσουν.

Στα 45 λεπτά ο μουσικός συνέχισε να παίζει.
Σε αυτό το διάστημα μόνον 6 άνθρωποι είχαν για λίγο σταματήσει.
Περίπου 20 άτομα του άφησαν χρήματα χωρίς να διακόψουν το ρυθμό τους
(συγκέντρωσε συνολικά 32 δολλάρια).

Στη 1 ώρα τελείωσε το παίξιμο και μια σιγή απλώθηκε παντού.
Κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε ούτε υπήρξε έστω κάποιο
ίχνος αναγνώρισης.

Κανείς δεν το 'ξερε, αλλά ο βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελ, (Σημ. δεν είναι αυτός που φαίνεται στο βίντεο φυσικά, αυτός είναι ο Πέρλμαν) ένας από
τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου.
Επαιξε ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα
βιολί αξίας 3.5 εκατομμυρίων δολλαρίων.
Δύο μερες νωρίτερα, ο ίδιος μουσικός είχε γεμίσει ασφυκτικά ένα θέατρο
στη Βοστώνη, σε συναυλία που η μέση τιμή του εισιτηρίου άγγιξε τα 100
δολλάρια.

Πρόκειται για πραγματικό γεγονός.
Ο Τζόσουα Μπελλ έπαιξε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό στα πλαίσια
ενός κοινωνιολογικού πειράματος που οργάνωσε η Ουάσιγκτον Ποστ για την
αντίληψη, το γούστο και τις προτεραιότητες των ανθρώπων.

Το ερώτημα που προέκυψε:
ΣΕ ΕΝΑ ΟΥΔΕΤΤΕΡΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΣΕ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΩΡΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ
ΑΝΤΙΛΗΦΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ; Σταματούμε για να την απολαύσουμε;
Αναγνωρίζουμε το ταλέντο όταν εκδηλώνεται σε ασυνήθιστα χωροχρονικά
πλαίσια;

Ενα συμπέρασμα που πιθανώς μπορεί να εξαχθεί από το συγκεκριμένο πείραμα είναι:
Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και ν' ακούσουμε έναν από
τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει ένα από τα ωραιότερα
κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ, με ένα από τα ομορφότερα μουσικά όργανα
.... πόσα άλλα πράγματα χάνουμε άραγε;;;;;;;;;;

Έτσι να ξεκινήσει.

2009-03-09T08:18:00.004+02:00

Η Δευτέρα ας ξεκινήσει έτσι!

Op. 106

2009-02-21T22:29:00.003+02:00

Κάπου στην εφηβεία το πρωτοάκουσα. Δεν μπορούσα καν να φανταστώ την ύπαρξη ενός τόσο πλούσιου συναισθηματικά τοπίου. Συνεχίζοντας τη γεωγραφική αναλογία, ήταν σαν να ανακάλυπτα μια καινούργια ήπειρο. Το αργό μέρος που ακούγεται εδώ είναι απαράμιλλης ομορφιάς. Ας μην πω άλλα λόγια, όποιος θέλει το ακούει (ολόκληρο) και τότε θα καταλάβει...

Beethoven - Piano Sonata No. 29
in B flat major, opus 106,
"Hammerklavier" 3.
Adagio sostenuto
Live recording, 1975

Ανδρέας Εμπειρίκος

2009-02-19T20:55:00.007+02:00

Οι Αθάνατοι

Πίσω και γύρω από τους αθανάτους των ερήμων και των περιβολιών, τα θνητά φυτά και οι άνθρωποι ζουν και υπάρχουν. Ο ουρανός είναι απύθμενος και η θάλασσα πανδέγμων. Οι άνθρωποι και τα φυτά ζουν την ζωήν των. Εκ πρώτης όψεως, τα πάντα φαίνονται αλλοπρόσαλλα, όμως μια πιο προσεκτική θεώρησις του συνόλου καταδεικνύει στα έκθαμβα μάτια των παρατηρητών ότι παντού υπάρχει μία καταπληκτική συνέπεια, μία δομή, μία αρχιτεκτονική – όχι όμως της επιστήμης, ή του ορθολογισμού, όπως εις τας λιθοδομάς, ή τα άλλα κτίσματα, μα που αποτελεί την κατά ποικίλα διαστήματα προσωρινήν όψιν μιας αείποτε εκτυλισσομένης εντελεχείας, μιας αείποτε πολλαπλασιαζομένης διαρθρώσεως και επικοινωνίας, ενός αείποτε τελουμένου μυστηρίου, που άλλοι το ονομάζουν Κόσμον, άλλοι Χάος , ή Αρμονίαν και άλλοι Θεού σοφίαν.

Μέσα εις αυτήν την απέραντον μεγαλοσύνην και τα μικρά και τα παραμικρά έχουν την πλήρη σημασίαν των και την ανυπολόγιστον βαρύτητά των. Και εντός της αδιαλείπτου παρουσίας του αναμφισβητήτου αυτού συνόλου των μικρών και τεραστίων, των ορατών και αοράτων, των λογικών και των αλόγων, οπίσω και γύρω από τους αθανάτους, που φύονται εις τους κρημνούς και ζουν τόσον εις τας ερήμους όσον και εις τας πόλεις, τα θνητά φυτά, τα ζώα και ημείς οι άνθρωποι, όλοι μαζί, εντός και πέραν του ατομικού, παρά τον θάνατον, εις αιώνα τον άπαντα υπάρχοντες ακμάζομεν.

Γλυφάδα, 7.7.1960

Λατρεύω την κατάφαση του Εμπειρίκου στη ζωή. Το έργο του, το ύφος του, η φωνή του, αποπνέει μία αύρα αποδοχής αλλά και εξύψωσης των πάντων, από το επίπεδο της πεζής καθημερινότητας σ΄αυτό της ιερότητας, του δέους και του θαυμασμού.

Η φωτεινότητα του έργου του εντυπωσιακή. Μεταδίδει μια αίσθηση σφριγιλή και νεανική. Κι αυτό χωρίς καθόλου να αγνοεί την άλλη πλευρά, της ύπαρξης, τη σκοτεινή. Άλλωστε κανένα έργο τέχνης που αξίζει να θεωρείται ως τέχνη δε μπορεί να είναι μονοδιάστατο.

Ο Εμπειρίκος δεν είναι ένας απλός Έλληνας ποιητής. Η ματιά του είναι πανανθρώπινη και τα σύνορα μια χώρας, ακόμα και μιας χώρας που φέρει πάνω της μια σπάνια πολιτισμική κληρονομιά, όπως η Ελλάδα, τον στενεύουν. Ίσως γιαυτό βλέπουμε ακόμα μια αμηχανία και επιφυλακτικότητα απέναντι στο έργο του από τους ανθρώπους των γραμμάτων.

Να προβλέψω πως το έργο του, θα βρει τη θέση που του αξίζει και του αναλογεί. Πολύ πιο πέρα από τα όρια της χώρας μας.

Καιρός για ομορφιά και πάλι

2009-01-06T10:16:00.008+02:00

Ο Fritz Wunderlich είναι ένας από τους πλεόν αγαπημένους μου τενόρους. Ως Ταμίνο στον Μαγεμένο Αυλό του Μότσαρτ είναι αξεπέραστος. Αλλά και σε κύκλους τραγουδιών του Σούμπερτ και του Σούμαν είναι εκπληκτικός.

Προτείνω ανεπιφύλακτα το CD του με τον κύκλο τραγουδιών Dichterliebe του Σούμαν.

Adelaide

2008-12-21T11:23:00.000+02:00

Ποιος είπε πως η ψυχή δεν είναι αθάνατη;

Πάντα εκεί

2008-12-03T14:46:00.007+02:00

Κι εκεί που νόμιζω πως τον ξεπέρασα, κι εκεί που άρχισα να ακούω τους άλλους, ξαναγυρνώ στον Glenn Gould. Εκπληκτικός!

Η πρώτη φορά που άκουσα το όνομα Glenn Gould ήταν κάπου στο τέλος της δεκαετίας του 70 ίσως αρχές 80. Τότε δεν είχα καν πικαπ. Είχα αρχίσει να μαζεύω κασέτες, κυρίως γράφοντας εκπομπές από το Τρίτο πρόγραμμα. Σε μια τέτοια ηχογράφηση λοιπον άκουσα για πρώτη φορά τον Glenn Gould να παίζει τις 32 παραλλαγές του Μπετόβεν. Με εντυπωσίασε, κυρίως το έργο αλλά επίσης το παίξιμο, και το όνομα του πιανίστα. Την ηχογράφηση αυτή πρέπει να την έχω ακούσει πάνω απο 100 φορές.

Η συλλογή από ηχογραφήσεις συνεχίστηκε για μένα αλλά το κρίσιμο σημείο ήταν όταν γνώρισα και έγινα φίλος με τον συμφοιτητή μου στην ΑΣΟΕΕ, τον Τάσο. Παθιασμένος κι αυτός με την κλασσική μουσική, ήταν η εποχή που έφτιαχνε την δική του δισκοθήκη από βινύλιο. Κάπου εκεί ξαναανακάλυψα τον Glenn Gould. Σιγά σιγά αποκτήσαμε μεγάλο μέρος από ότι είχε ηχογραφήσει. Άρχισα να διαβάζω βιβλία γι αυτόν αλλά και βιβλία που είχε ο ίδιος γράψει.

Κάπως έτσι ήταν η σχέση μου με τον πιανίστα αυτόν και κράτησε αρκετά χρόνια. Σιγά σιγά τον απομυθοποίησα. Είδα πως δεν μου αρέσουν όλες του οι ηχογραφήσεις. Ακόμα και στον Μπαχ έφτασε στιγμή να πω πως προτιμώ τον Ρίχτερ. Τον άκουγα όλο και λιγότερο.

Πρόσφατα άκουσα τις αγγλικές σουίτες με Ρίχτερ και τότε έγινε κάτι απρόσμενο, ενώ η εκτέλεση του Ρίχτερ μου άρεσε, ένιωσα μια πολύ έντονη επιθυμία να ακούσω ξανά τον Glenn Gould. Το έκανα και για μια ακόμα φορά έχω ξαναβρεθεί υπό την επήρεια της γοητείας του.

Το ταξίδι συνεχίζεται.

Glenn Gould plays Bach:
Toccata in F-sharp minor Part 2

Στη φάση αυτή

2008-11-22T10:02:00.005+02:00

Είναι ο καιρός όπου τα περιττά δείχνουν το πρόσωπο τους.
Είναι ο καιρός του ξελαφρώματος από πράγματα που γεμίζουν το χώρο και κλέβουν το χρόνο.
Είναι ο καιρός απαλλαγής από άχρηστες συνήθειες χρόνων και χρόνων.
Είναι ο καιρός της συγκέντρωσης στα λίγα και τα σημαντικά.
Είναι ο καιρός για δημιουργία.

Στα μονοπάτια παράξενου τοπίου

2008-10-31T10:08:00.002+02:00

Τις μέρες αυτές τα λόγια βγαίνουν όλο και πιο δύσκολα. Οι φωνές των "φίλων" έρχονται χωρίς ήχο μέσα από σελίδες βιβλίων. Αυτούς ακούω και "συνομιλώ" μαζί τους. Γύρω υπάρχει πολύς θόρυβος και αυτό κάνει το κάθε άκουσμα δύσκολο, μια πρόκληση. Οι άλλοι "φίλοι" που μιλούν με ήχους, πάντα πιστοί, παρηγοριά μεγάλη. Τι να προσθέσω εγώ;

Πάλι στην τέχνη

2008-10-15T08:46:00.003+03:00

Δείχνοντας το "εκεί" που ο άνθρωπος θα μπορούσε να φθάσει.

Τέχνης αναζητήσεις

2008-07-05T23:15:00.007+03:00

"Each human being has the eternal duty of transforming the hard and brutal into a subtle and tender offering, what is crude into refinement, what is ugly into beauty, ignorance into knowledge, confrontation into collaboration, thereby rediscovering the child's dream of a creative reality incessantly renewed by death, the servant of life, and by life the servant of love."

Yehudi Menuhin

Έξω από τα μονοπάτια

2008-06-25T15:36:00.009+03:00

θα μπορούσα να γράψω για την ποίηση ή να επιλέξω να παρουσιάσω κάτι. Όμως όχι. Έρχονται στιγμές που τα λόγια των άλλων, όσο όμορφα, όσο σοφα, όσο ποιητικά κι αν είναι δεν αποτελούν τίποτα άλλο παρά ένα φτηνό λυσάρι που πήρες στα χέρια σου για να περάσεις κάποιο μάθημα σχολικό. Το ξέρεις και το ξέρουν.

Και αν ψάχνεις τη σιγουριά στα λόγια των σοφών, των γκουρού, κάθε λογής δασκάλων, φιλοσόφων ή αρχηγών, δεν θα τη βρεις εκεί.

Είναι μονάχα ο δύσκολος εκείνος δρόμος, ο έξω από μονοπάτια που δεν έχει ακόμα χαραχτεί και μένει σε σένα το βάρος να το κάνεις κι ύστερα να τον διαβείς, χωρίς εγγύηση καμιά, εκτός ίσως απ΄ τον αχό της θάλασσας που ακούγεται στο βάθος.

Ο Ζωγραφικός πίνακας είναι που Paul Klee

Περιμένοντας τον Γκοντό

2008-05-14T23:16:00.009+03:00

Was I sleeping, while the others suffered? Am I sleeping now? Tomorrow, when I wake, or think I do, what shall I say of today? That with Estragon my friend, at this place, until the fall of night, I waited for Godot? That Pozzo passed, with his carrier, and that he spoke to us? Probably. But in all that what truth will there be?
He'll know nothing. He'll tell me about the blows he received and I'll give him a carrot. Astride of a grave and a difficult birth. Down in the hole, lingeringly, the grave digger puts on the forceps. We have time to grow old. The air is full of our cries.

But habit is a great deadener. At me too someone is looking, of me too someone is saying, He is sleeping, he knows nothing, let him sleep on. I can't go on! What have I said?

Μήπως κοιμόνουνα, όταν οι άλλοι υπόφεραν; Μήπως κοιμάμαι τώρα; Αύριο, άμα ξυπνήσω, ή θα νομίζω πως ξύπνησα, τι θα πω για τούτη τη μέρα; Ότι εγώ κι ο φίλος μου ο Εστραγκόν καθόμασταν σε τούτο το μέρος, μέχρι να νυχτώσει, και περιμέναμε τον Γκοντό; Ότι πέρασε ο Πότσζο με τον αχθοφόρο του και μας μίλησε; Μάλλον. Πόση όμως αλήθεια θα υπάρχει σ΄όλα αυτά; Αυτός δε θα ξέρει τίποτα. Θα μου πει για τις κλωτσιές που έφαγε κι εγώ θα του δώσω ένα καρότο.

Καβάλα σ΄ ένα τάφο και δύσκοη η γέννα. Στον πάτο του λάκκου, με το πάσο του, ο νεκροθάφτης βάζει μπρος τον εμβρυουλκό. Έχουμε καιρό να γεράσουμε. Ο αέρας αντιλαλεί τις κραυγές μας.

Αλλά η συνήθεια είναι σπουδαίος σιγαστήρας. Και μένα με κοιτάζει κάποιος τώρα, και για μένα υπάρχει κάποιος που λέει, Κοιμάται, δεν ξέρει τίποτα, α΄ τον να κοιμηθεί. Δεν μπορώ να συνεχίσω. Τι είπα;

Απόσπασμα από το "Περιμένοντας τον Γκοντό"
του Σάμουελ Μπέκετ,
μετάφραση Αλεξάνδρας Παπαθανασοπούλου,
εκδόσεις Κρύσταλο, Αθήνα 1984.

Εννοείται πως το απόσπασμα δεν μπορεί να μεταδώσει το αποτέλεσμα που έχει μια τέτοια συνειδητοποίηση του ήρωα, καθώς λείπει όλο το υπόλοιπο πλαίσιο μέσα στο οποίο συντελείται. Όμως δεν παύει να είναι συγκλονιστική η στιγμή που ο Βλαδίμηρος ψελλίζει αυτά που νιώθει για την "κατάσταση" του.

Η συνειδητοποίηση είναι καθαρά υπαρξιακή και συνοδεύεται και με το ανάλογο συναισθηματικό φορτίο. Τη στιγμή εκείνη ο Βλαδίμηρος είμαστε εμείς. Δεν μπορεί παρά να είναι έτσι γιατί μιλάει για αυτά που είναι και δικά μας, για αυτά που είναι κοινά για όλους μας. Τότε γίνεται η σύνδεση μας με τον πρωταγωνιστή. Και αυτό είναι που το κάνει συγκλονιστικό και δύσκολο.

Ύστερα το χάνει. Φυσικά. Όπως κι εμείς.

Ευτυχώς υπάρχει η τέχνη

2008-05-07T09:01:00.006+03:00

Ένα εξαιρετικής ομορφιάς και λεπτής ευαισθησίας απόσπασμα από την δεύτερη συμφωνία του Μάλερ συνοδεύει έργα του Γερμανού εξπρεσιονιστή ζωγράφου Εμιλ Νόλντε. Βρίσκω τον συνδυασμό ιδιαίτερα πετυχημένο αν και θα προτιμούσα λίγα περισσότερα δευτερόλεπτα σε κάθε πίνακα. Παρόλα αυτά το θεωρώ ένα από τα μικρά διαμάντια του youtube.

Παραθέτω και το κείμενο του τραγουδιού στα γερμανικά και αγγλικά:

Urlicht
O Röschen roth!
Der Mensch liegt in größter Noth!
Der Mensch liegt in größter Pein!
Je lieber möcht ich im Himmel sein.
Da kam ich auf einen breiten Weg:
Da kam ein Engelein und wollt’ mich abweisen.
Ach nein! Ich ließ mich nicht abweisen!
Ich bin von Gott und will wieder zu Gott!
Der liebe Gott wird mir ein Lichtchen geben,
Wird leuchten mir bis in das ewig selig Leben!

Primeval Light
O red rosebud!
Man lies in deepest need!
Man lies in deepest pain!
Oh how I would rather be in heaven.
There, I came upon a broad path;
There, came a little angel and wanted to send me away.
Ah no! I would not let myself be sent away!
I am from God and will return to God!
The loving God will give me a little light,
Which will light me into that eternal blissful life!

Die Walküre

2008-04-19T19:44:00.007+03:00

Δεν ξέρω πως να σχολιάσω μια τέτοια μουσική. Ας πω απλώς πως με συγκινεί πολύ βαθιά. Φυσικά βοηθάει να έχει ακούσει κανείς όλο το έργο Die Walküre του Wagner, κατάληξη του οποίου είναι η σκηνή αυτή, όπου ο Βόταν αποχωρίζεται την αγαπημένη του κόρη.

Τις μέρες αυτές ακούω συνέχεια την όπερα αυτή από την τετραλογία του Βάγκνερ. Με άλλη όμως εκτέλεση από αυτή που βρήκα εδώ και την διάλεξα λόγω του Hans Hotter και της εκπληκτικής φωνής και ερμηνείας του.

Τέσσερα στιγμιότυπα

2008-04-07T10:08:00.010+03:00

"τον ίδιο δρόμο παίρνουμε καθένας μοναχός"
Κώστας Καρυωτάκης

Έμοιαζε η έλευση σου τόσο με αποχώρηση που έμεινα ώρες να κοιτώ τον ουρανό απορημένος, την πτήση. Είχα έτσι κι αλλιώς χάσει εντελώς κάθε αίσθηση κατεύθυνσης. Υπήρχε μοναχά ένα βέλος, σαν να θυμάμαι. Μπορεί και όχι.

Η σκουριά είναι του μέλλοντος δε με φοβίζει περισσότερο από το θόρυβο των περασμένων λέξεων. Αυτών που μένουν κάτω, σωρός άχρηστων φθόγγων, χωρίς ζωή. Προσπάθησε να τις αναστήσεις, δεν μπορείς. Όπως δεν ανασταίνεται το δέντρο από τις στάχτες που μαζεύεις, αν παρακάμψεις την ταφή.

Στο χώμα πάλι πίσω για να ανθίσουν, ποτισμένα χρόνο, τα άνθη των στιγμών. Βυθίσου χωρίς αυταπάτες μέσα τους. Δεν θησαυρίζονται όσο κι αν σφίξεις τη γροθιά. Όσο και αν ουρλιάξεις. Ούτε και του ορίζοντα την έσω κόγχη ποτέ θα αγγίξεις. Και δε χρειάζεται.

Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον. Τότε και τώρα στις μέρες που πέρασαν και που θα έρθουν. Μιας δίκοπης καμπύλης εμείς ακούσιοι ταξιδευτές. Καρφώνοντας ελπίδες με κεριά που λιώνουν, στην άμμο.

Ευχαριστώ πολύ τον φίλο Χριστόφορο για την πρόσκληση στο σύντομο αυτό οδοιπορικό εικόνων και λέξεων.

Στροφές Στροφάλων

2008-04-02T12:42:00.006+03:00

Ως υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Άσπρο στο σώμα σου και κίτρινο στις τσιμινιέρες
Διότι βαρέθηκες τα βρωμερά νερά των αγκυροβολίων
Εσύ που αγάπησες τις μακρινές σποράδες
Εσύ που σήκωσες τα πιο ψηλά μπαϊράκια
Εσύ που πλέχεις ξέθαρρα στις πιο επικίνδυνες σπηλιάδες
Χαίρε που αφέθηκες να γοητευθής απ’ τις σειρήνες
Χαίρε που δεν φοβήθηκες ποτέ τις συμπληγάδες.

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Στο σέλας της θαλάσσης με τους γλάρους
Κ’ είμαι σε μια καμπίνα σου όπως εσύ μέσ’ στην καρδιά μου.

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Οι αύρες μάς εγνώρισαν και λύνουν τα μαλλιά τους
Προστρέχουν κι αυτές και πλαταγίζουν οι πτυχές τους
Λευκές οι μεν και πορφυρές οι δε
Πτυχές κτυποκαρδιών πτυχές χαράς
Των μελλονύμφων και των παντρεμένων.

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Φωνές εδώ και φάλαινες στο πέρασμά σου πάρα κάτω
Από τα ύφαλά σου αντλούνε τα παιδιά την μακαριότητα
Από το πρόσωπό σου την ομοιότητα με σένα
Και μοιάζεις με αυτούς που εσύ κ’ εγώ γνωρίζουμε
Αφού γνωρίζουμε τι θα πη φάλαινα
Και πώς ιχνηλατούν οι αλιείς τα ψάρια.

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Φυγομαχούν όσοι κρυφά σε μυκτηρίζουν
Όσοι πουλούν τα δίχτυα σου και τρώνε λίπος
Ενώ διασχίζεις τις θαλάσσιες πραιρίες
Και φθάνεις στα λιμάνια με τα πούπουλα
Και τα κοσμήματα της όμορφης γοργόνας
Πούχει στο στήθος της ακόμη τα φιλιά σου.

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Είναι ο καπνός σου πλόκαμος της ειμαρμένης
Που ξετυλίγεται μέσ’ στην αιθρία κι ανεβαίνει
Σαν μαύρη κόμη ηδυπαθούς παρθένας ουρανίας
Σαν λυρική κραυγή του μουεζίνη
Όταν αστράφτει η πλώρη σου στο κύμα
Όπως ο λόγος του Αλλάχ στα χείλη του Προφήτη
Κι όπως στο χέρι του η στιλπνή κι αλάνθαστή του σπάθα.

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Στις τροχιές των βαθυπτύχων οργωμάτων
Που λάμπουν στο κατόπι σου σαν τροχιές θριάμβου
Αύλακες διακορεύσεως χνάρια ηδονής που ασπαίρουν
Μέσ’ στο λιοπύρι και στο φως ή κάτω από τ’ αστέρια
Όταν οι στρόφαλοι γυρνούν πιο γρήγορα και σπέρνεις
Αφρό δεξιά κι αφρό ζερβά στο ρίγος των υδάτων.

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Θαρρώ πως τα ταξείδια μας συμπίπτουν
Νομίζω πως σου μοιάζω και μου μοιάζεις
Οι κύκλοι μας ανήκουνε στην οικουμένη
Πρόγονοι εμείς των γενεών που εκκολάπτονται ακόμη
Πλέχουμε προχωρούμε δίχως τύψεις
Κλωστήρια κ’ εργοστάσια εμείς
Πεδιάδες και πελάγη κ’ εντευκτήρια
Όπου συνέρχονται με τις νεάνιδες τα παλληκάρια
Κ’ έπειτα γράφουνε στον ουρανό τις λέξεις
Άρμαλα Πόρανα και Βέλμα.

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Ανθούνε πάντα στην καρδιά μας οι μηλιές
Με τους γλυκείς χυμούς και την σκιά
Εις την οποίαν έρχονται το μεσημέρι τα κορίτσια
Για να γευθούν τον έρωτα μαζύ μας
Και για να δουν κατόπι τα λιμάνια
Με τα ψηλά καμπαναριά και με τους πύργους
Όπου ανεβαίνουν κάποτε για να στεγνώσουν
Οι στεριανές κοπέλλες τα μαλλιά τους.

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις
Αχούν οι φόρμιγγες της άπλετης χαράς μας
Με τα σφυρίγματα του ανέμου πρύμα-πλώρα
Με τα πουλιά στα σύρματα των καταρτιών
Με την ηχώ των αναμνήσεων σαν κιανοκιάλια
Που τα κρατώ στα μάτια μου και βλέπω
Να πλησιάζουν τα νησιά και τα πελάγη
Να φεύγουν τα δελφίνια και τα ορτύκια
Κυνηγητές εμείς της γοητείας των ονείρων
Του προορισμού που πάει και πάει μα δεν στέκει
Όπως δεν στέκουν τα χαράματα
Όπως δεν στέκουν και τα ρίγη
Όπως δεν στέκουν και τα κύματα
Όπως δεν στέκουν κ’ οι αφροί των βαποριών
Μήτε και τα τραγούδια μας για τις γυναίκες που αγαπάμε.

Ανδρέας Εμπειρίκος
Ίκαρος 1997

Το ποίημα το γνώρισα μέσα από τη συναρπαστική, ηχογραφημένη ανάγνωση του ίδιου του ποιητή. Το αγαπώ ιδιαίτερα. Ας ξεχωρίσω τους τελευταίους στίχους

" Όπως δεν στέκουν τα χαράματα
Όπως δεν στέκουν και τα ρίγη
Όπως δεν στέκουν και τα κύματα
Όπως δεν στέκουν κ’ οι αφροί των βαποριών
Μήτε και τα τραγούδια μας για τις γυναίκες που αγαπάμε."

καθώς μεταφέρουν τόσο εύστοχα την ρευστότητα του βιώματος και εντέλει της ύπαρξης μας.

Αφιέρωμα στον Μπετόβεν

2008-03-19T08:50:00.009+02:00

Να ο ήρωας καρτούν με τον οποίον ταυτίζομαι περισσότερο. Είναι ο Schroeder γνωστός για την λατρεία του για τον Μπετόβεν. Μονομανία, εξιδανίκευση, υπερβολή. Αυτοί που θα το πουν απλώς δεν έχουν ακούσει Μπετόβεν ;)

Ένα μικρό αφιέρωμα λοιπόν στον άνθρωπο που μέσα από τη μουσική του μου έχει χαρίσει μερικές από τις πιο βαθιές και ουσιαστικές συγκινήσεις της ζωής μου.

Το κομμάτι που συνοδεύει το βίντεο, από τα κουαρτέτα του Μπετόβεν (String Quartet op. 130), χαρακτηριστικό της τελευταίας περιόδου του, είναι ένα από τα υψηλότερα επιτεύγματα του ανθρώπινου πνεύματος.

Επτά Ελαττώματα

2008-03-12T12:59:00.006+02:00

Επτά θανάσιμα αμαρτήματα ήταν ο τίτλος της ταινίας. Επτά ελαττώματα λέγεται το παιχνίδι που η kira με κάλεσε να παίξω. Ας αρχίσω λοιπόν.

1. Αναβλητικότητα. Αν δε φθάσει ο κόμπος στο χτένι δύσκολα κάνω αυτό που είναι να κάνω.
2. Το χάος και το σχετικό φλερτ με αυτό. Ενώ όσοι δεν με ξέρουν καλά με νομίζουν τακτοποιημένο και καλά οργανωμένο άνθρωπο η αλήθεια είναι πως υπάρχει στη ζωή μου αρκετό χάος και ακαταστασία. Καμιά φορά με κουράζει γιαυτό και το βάζω στα ελαττώματα αν και έχει μέσα του και αρκετή δόση δημιουργικότητας.
3. Υπερβολική αισιοδοξία. Όλα θα πάνε καλά λέω. Τελικά δεν θα συμβεί το χειρότερο. Θα φτιάξουν τα πράγματα. Δε χάθηκε ο κόσμος. Όμως μερικές φορές αυτό δε γίνεται, τα πράγματα δεν πάνε από μόνο τους καλά και λίγη περισσότερη προσοχή, προσπάθεια και προνοητικότητα δεν βλάπτει. Συνδυάζεται λοιπόν αυτό και με το ελάττωμα αριθμός 1.
4. Δε ζητάω ποτέ οδηγίες ακόμα και αν είναι προφανές πως έχω χαθεί! Το αποτέλεσμα είναι αρκετά χιλιόμετρα άσκοπης οδήγησης. Τώρα βέβαια αν το επεκτείνουμε αυτό σε σοβαρότερες καταστάσεις το πράγμα δυσκολεύει...
5. Δεν χορεύω. Δεν ξέρω να χορεύω, Ντρέπομαι να χορεύω. Και η αλήθεια είναι πως θα ήθελα πολύ να χορεύω. Μήπως έχετε το τηλέφωνο κάποιας καλής σχολής χορού. Είναι από τα ελαττώματα που ίσως και να φτιάξουν σύντομα.
6. Καμιά φορά γίνομαι αυστηρός ως προς τον εαυτό μου. Αυτό ποτέ δεν έχει καλό αποτέλεσμα. Ευτυχώς τελευταία το κάνω σχετικά σπάνια
7. Είμαι περισσότερο συγκρατημένος από όσο θα ήθελα. Αυτό σημαίνει πως θέλει αρκετό χρόνο να ζεσταθεί ο άλλος μαζί μου.

Πω πω, ευτυχώς ήταν μόνο 7 γιατί καθώς έγραφα μου ήρθε ολόκληρη λίστα συμπληρωματική!

Το έργο τέχνης ως μέσον.

2008-02-27T08:26:00.009+02:00

"Το έργο τέχνης δεν είναι παρά ένα μέσον προοριζόμενο να διευκολύνει τη γνώση της ιδέας, γνώση που συνιστά την αισθητική ηδονή. Αφού συλλαμβάνουμε πιο εύκολα την ιδέα με το μέσον του έργου τέχνης παρά με την άμεση θέαση της φύσης και της πραγματικότητας έπεται ότι ο καλλιτέχνης, μη γνωρίζοντας πια την πραγματικότητα αλλά, μόνον την ιδέα, δεν αναπαράγει (αντιγράφει) το ίδιο μέσα στο έργο του παρά την καθαρή ιδέα, τη διακρίνει απ΄ την πραγματικότητα, αμελεί όλα τα ενδεχόμενα που θα μπορούσαν να τη συσκοτίσουν. Ο καλλιτέχνης μας δανείζει τα μάτια του για να κοιτάξουμε τον κόσμο. "

A.R. Scopenhauer
Ο κόσμος σαν βούληση και σαν παράσταση.

Η επιλογή του κειμένου είναι αποτέλεσμα ενός παιχνιδιού στο οποίο με προσκάλεσε η dreamerland και γιαυτό την ευχαριστώ. Να και οι κανόνες του αν και δεν τους εφάρμοσα επακριβώς: πιάνεις το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σου, το ανοίγεις στη σελίδα 123, προσπερνάς τις πέντε πρώτες περιόδους και παραθέτεις τις 6η-8η. Στη συνέχεια προσκαλείς όσους φίλους επιθυμείς να συμμετάσχουν. Ας καλέσω λοιπόν κι εγώ με τη σειρά μου τους Tradescadia, Christophorus, ΜΟΡΦΕς και Ανεμοσκορπίσματα αν δεν έχουν ήδη λάβει μέρος.

Με την σκέψη στην Πόλη

2008-02-11T08:47:00.000+02:00

Καθώς περνά καιρός από την τελευταία επίσκεψη μεγαλώνει η επιθυμία μέσα μου για να ξαναγυρίσω. Έστω για λίγο.

Είναι η ανάγκη αυτή που νιώθω να μοιραστώ εικόνες, ήχους, γεύσεις κι αισθήσεις από μνήμες και τόπους που έχουν γίνει ένα με αυτό που είμαι, κι ας μην το ήξερα.

La poesia della vita

2008-02-06T09:13:00.000+02:00

Ασκήσεις ποίησης. Με αφορμή το κείμενο της Kira.

Απόσπασμα από την ταινία Il Postino

Για να θυμάμαι τo Κοχύλι

2008-01-29T13:02:00.001+02:00

Σε παραλίες έχω σπείρει τα κοχύλια μου, φρουρούς ζωής.

Μόνο ένα παιδί δικαιούται να μαζεύει κοχύλια.

Ένα κοχύλι δοσμένο ισούται με πολλαπλάσιο ερωτικού φιλιού.

Σαν έρθει η ώρα βάλτε μου στην παλάμη μέσα ένα κοχύλι για συντροφιά.

Τα κοχύλια είναι η απάντηση της ζωής επί του τίποτα.

ο

Υπενθυμίσεις λόγω χρόνου

2008-01-27T14:20:00.001+02:00

Πρέβεζα

Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μέσα στους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει,
για να ζυγίσει, μια "ελλιπή" μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης,
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
"υπάρχω;" λες, κι ύστερα "δεν υπάρχεις!"
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο κύριος Νομάρχης.

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

Κώστας Καρυωτάκης
Edward Munch

Αφιερωμένο στους ζωντανούς νεκρούς.
Προσοχή στους καθρέφτες μας.
.

Αντισταθείτε

2008-01-24T08:27:00.001+02:00

Επιθυμίες

Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν
και τάκλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό,
με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά —
έτσ’ η επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν
χωρίς να εκπληρωθούν· χωρίς ν’ αξιωθεί καμιά
της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό.

Κ.Π. Καβάφης
Ματίς

Ευχαριστώ πολύ την Maria Iribarne για την πρόσκληση σε αντίσταση μέσω της ποίησης. Η δυσπιστία μου σε μαζικούς αγώνες και η προτίμηση σε διεργασίες ενδοπροσωπικές ταιριάζει ιδιαίτερα με τέτοιας μορφής αντίσταση.
Αν δεν την έχουν ήδη παραλάβει από αλλού η σκυτάλη ας πάει προς Τradescadia, Ανεμοσκορπίσματα και Η καλύβα του Παππού.

Μονοτονία και άλλες σκέψεις

2007-12-24T18:48:00.000+02:00

Μονοτονία

Την μια μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι-
η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλο μήνα.
Αυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

Κ. Π. Καβάφης
Edgar Degas

Οι γιορτές είναι επικίνδυνο πράγμα. Δεν πρόσεξα και με επηρέασαν. Όπως φαίνεται άλλωστε από την "εορταστική" μου ποιητική επιλογή. Όμως δύο καλά έχω ενα επισημάνω από όλο αυτό το εορταστικό μου "ταξίδι". Πρώτον, η ψυχική διάθεση είναι σαν τον καιρό, ποτέ δεν μένει σε μία μόνο κατάσταση. Δεύτερον, η μονοτονία από μόνη της δεν είναι κακό πράγμα. Πόσοι συνανθρωποι μας θα παρακαλούσανε για λίγη μονοτονία ή σταθερότητα, κοιτάζοντας με φόβο τις εναλλακτικές;

Κοχύλια

Σκέψεις για μια αναβολή

Διάθεση

Τα αυτονόητα που ξεχνάμε

Charles Koechlin

"The artist needs an ivory tower, not as an escape from the world, but as a place where he can view the world and be himself. This tower is for the artist like a lighthouse shining out across the world." Charles Koechlin.... and this could be true for all of us as well.

Alexis Weissenberg

Sylvie Guillem

Μικρά επεισόδια

Σκέψεις

Ψυχοθεραπεία

Περι επιχειρημάτων

Glenn Gould - Bach - Prelude in D minor (BWV 926)

Σκέψεις

Sviatoslav Richter - Franz Schubert: Piano Sonata D. 960 4/6

Sviatoslav Richter plays Prokofiev: Suggestion Diabolique

Der Panther Rilke

Μήνυμα

Μιλοῦσες γιὰ πράγματα

Ποίηση

Υπογραμμίσεις

Οκτάβιο Πας

Γεννέθλια

Ασκητική

Με τη μουσική

There Is Pleasure In The Pathless Woods

Auguste Macke

Schubert - "Litanei auf das Fest Aller Seelen"

Σε ήχους μωβ

Auf dem Flusse

Auf dem Flusse

On the stream

Schubert: "Vor meiner Wiege", D. 927 Fischer-Dieskau, Moore

Νοσταλγία

Schubert - Brendel

Fritz Wunderlich : Eine kleine Frühlingsweise

Adelaide

Κάπως έτσι

Ένα σύμβολο ανάμεσα σε φόβο και ελπίδα

Απρίλιος 2010

Όλο και βρίσκω κάτι

Τόση ομορφιά

Wünschelrute

Joseph von Eichendorff

In search of immortality

Λίγο Schumann

Στο Δούναβη

Ταξίδι με τον Δον Κιχώτη

Αιολική άρπα

Hugo Wolf - "Kennst du das Land" - Schwarzkopf

Hugo Wolf - Im Frühling

Die Sterne

Το ίδιο τραγούδι ξανά και ξανά...

Ich bin der Welt abhanden gekommen

I am lost to the world

Ich bin der Welt abhanden gekommen

Ποιητικά κατοικεί ο άνθρωπος

Ημερολόγιο 12-11-2009

Πάθη

Ήξερε να βλέπει

Andrei Tarkovsky - H Θυσία

An Die Musik

Erstarrung

Vilhelm Hammershøi

Mache dich, mein Herze, rein

Brigitte Fassbender - Die Winterreise-Schubert

Winterreise

Εκεί ψηλά

Μαγικός Αυλός

Μάκμπεθ

Η τρικυμία

Ο Χαρταετός

ΑΠΟΛΕΙΠΕΙΝ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΝ

Μελωδίες από τα παλιά

Πάλι στην τέχνη...

Mood

Don Giovanni

Cecilia Bartoli

Μια πρωινή ανοιξιάτικη πρόταση για Haydn

Scriabin

"The artist needs an ivory tower, not as an escape from the world, but as a place where he can view the world and be himself. This tower is for the artist like a lighthouse shining out across the world." Charles Koechlin.

... and this could be true for all of us as well.